بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بهائیت و باورسازی های کاذب :

مقدمه:

فرقه بهائیت بر اساس یک هدف ظاهری و نیز یک هدف باطنی تشکیل شده است. هدف ظاهری بهائیت عبارت است از جنگ با شرک و بت پرستی، ولی واقعیت بهائیت، چه از جهت فکری و چه عملی، این هدف را تأیید نمی کند، بلکه هدف باطنی و پنهان آنها، خدمت به فراماسونری و امپریالیسم جهانی است، که این اصل، محور تمام تلاش های بهائیت از زمان ظهور تا به امروز است، و آن هدف ظاهری را فقط برای اغوا و گمراه کردن ساده لوحان و عوام الناس قرار داده اند.[۱]

تعریف بهائیت

بهائیت، فرقه ای است منشعب از آیین بابی، که خود برخاسته از مکتب شیخی است. این مکتب، تفسیری فلسفی، عرفانی و باطنی از تشیع است. بهائیت از فرقه های معروف و موثری است که سابقه ای نسبتاً طولانی در جامعه ما دارد، لذا این فرقه الزامات خاص خود را دارد و به روش های مختلفی به جذب افراد می پردازد.[۲]

تاریخچه آیین بهائیت

بنیانگذار آیین بهایی، میرزا حسینعلی نوری، معروف به بهاءالله است، و این آیین، نام خود را از همین لقب برگرفته است. پدرش میرزا عباس نوری معروف به میرزابزرگ، از مستوفیان و منشیان عهد محمدشاه قاجار به ویژه مورد توجه خاص قائم مقام فراهانی بود، که بعد از قتل قائم مقام، از مناصب خود برکنار شده و به نور رفت.[۳]

بهایی گری به عنوان یک جنبش اجتماعی در قرن سیزده هجری (نوزده میلادی) در ایران پا به عرصه وجود گذاشت و به عنوان حرکتی علیه سنت های دینی و اجتماعی حاکم بر جامعه به حیات خویش ادامه داد. این جنبش در کنار حکومت های استعماری و در مقابل فرهنگ اصیل ملی – اسلامی قرار گرفت و به عنوان ابزار استعمارگران به کار رفت. به لحاظ اجتماعی، بروز این جنبش در ایران زمانی بود که پس از جنگ های ایران و روس به علت افزایش تماس با فرهنگ اروپایی، نوگرایی، افکار بسیاری از متفکران و نیز عوام را به خود مشغول کرده و زمینه برای ظهور حرکت های اجتماعی فراهم شده بود. در چنین شرایطی، جنبش های اصلاحی چندی در ایران شکل گرفتند و در این فضا برخی به فکر تغییر فرهنگ ملی حاکم و ایجاد نوآوری های مذهبی افتادند و لذا در نتیجه این طرز تفکر بود، که فرقه هایی؛ هم چون شیخیه و بهائیه در کنار مکاتب سکولار در ایران ظاهر شدند و همواره در مقابل حرکت های احیاگر سنت های ملی – دینی ایستادند و حرکت های سنت شکن را نیز تأیید کردند. با این طرز فکر کلی، این فرقه ها – حتی اگر به قول بعضی به وسیله همان استعمارگران به وجود نیامده باشند – آلت دست استعمارگران قرار گرفتند.[۴]

زمینه ها، عوامل و مراحل شکل گیری جریان بهائیت در ایران

ایجاد ادیان و فرق ساختگی یکی از ترفندهای مرسوم دولت های استعمارگر برای به انحراف کشیدن جریان صحیح دینداری بوده است. در حقیقت، هدف کلی این بوده که فرق دست ساز در نهایت جایگزین ادیان الهی شده ویا حداقل چهره ادیان الهی را مشوش سازند. در مقوله مهدویت، حدود یک صد و پنجاه سال پیش با کمک و هدایت استعمار انگلیس، گروه دست سازی با نام و عنوان بابیت و آیین بهایی در کشور ما شکل گرفت و طبق بررسی های به عمل آمده و اعلام محققان، جهت گیری کلی بهائیت، جداسازی ملت ایران از مراجع تقلید (که در عقاید شیعه، نواب امام زمان تلقی می شوند) و مشغول کردن آنان به مکتب ساخته بشر بود.[۵]

بسیاری بر این باورند که علت ظهور بهائیت، فقر و مشکلات اقتصادی بعد از ورشکستگی در جنگ های ایران و روس بود، چراکه شکست در جنگ های ایران و روس، شکاف عمیقی بین دولت و ملت ایران به واسطه جداشدن روحانیت از دولت فتحعلی شاه ایجاد نمود.[۶] با جداشدن روحانیت و ملت از دولت، دربار شاه تحت سیطره روس ها و انگلیس ها درآمد، اما ملت ایران اقتدار خویش را حفظ نمود و با کشتن «گریبایدف» نشان داد، که ترس و واهمه های از روس ها ندارد و از همین جا بود که روس ها به فکر شکستن اقتدار ملت افتادند. به تشخیص درست آنان، نقطه قوت ملت ایران پیروی از نایب امام زمان(عج) بود، لذا به فکر فرقه سازی پیرامون اندیشه مهدویت افتادند.[۷]

فرقه شیخیه نیز به علت غلبه روش اصولیین بر شیوه اجتهادی اخباریین در آغاز دوره قاجار در حوزه های علمیه شکل گرفت. شیخی های اخباری مسلک، برای عقب نماندن در داشتن پاسخ برای مسائل جدید، به خیالات متوسل شده و طرح ایجاد ارتباط با معصومین در خواب و رویا و غیره را مطرح نمودند. این شیوه، راه را برای ادعاهای اتصال به معصومین باز نمود. به این ترتیب سید علی محمد باب خود را باب امام زمان(ع) قلمداد کرد. پس از این ادعا پیروان او به طور کلی دین را منسوخ اعلام نمودند، که در ادامه، سیدعلی محمد باب دستگیر شد، اما وی در زندان شروع به تدوین کتاب «بیان» نمود و ادعای پیغمبری کرد. البته ادعای الهیت او به بعد از این ادعا باز می گردد، که نام خویش را با استناد به حروف ابجد معادل رب اعلی توجیه نمود. بعد از سیدعلی محمد، جانشینانش به دو فرقه ازلیه و بهائیه تقسیم شدند. ازلیه بیشتر تابع احکام و دستورات باب بودند اما بهائیان به رهبری حسینعلی نوری کتاب جدید نوشته و دین جدید ساختند. دینی که با الهام از تمدن روز اروپا احکامی ساخت که بتواند افراد بیشتری را به خود جلب کند.[۸]

بهائیت در عصر پهلوی

رضاشاه، نظامی جسوری بود که با کمک انگلیسی ها دست به کودتا زد و با حیله و نیرنگ به پادشاهی رسید. او که از اصالت خانوادگی بهره ای نداشت، نام پهلوی را برای خاندان خود برگزید و چنین وانمود کرد که در پی تجدید عظمت گذشته ایران باستان است. اما در واقع، بزرگ نمایی تاریخ ایران باستان برای رضاشاه به نوعی مبارزه طلبیدن اسلام بود. او می دانست که نمی تواند قدرت اسلام را در حکومت خویش هضم کند، لذا سعی داشت تا با خلق ایدئولوژی برای حکومت خود، اسلام را تضعیف نماید. آغاز حکومت رضاشاه مصادف با رهبری شوقی افندی، رهبر بهاییان بود و به نظر می رسد که شاه نظر بسیار مساعدی نسبت به این فرقه داشت