بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حمایت از تولید ملی؛ از آلمان و ژاپن تا ایران :

سال ۱۳۹۰ از سوی رهبر معظم انقلاب سال «جهاد اقتصادی» نامگذاری شد و اینک در حالی سال ۱۳۹۱ خورشیدی را شروع کرده ایم که به عنوان «تولید ملی؛ حمایت از کار و سرمایه ایرانی» نامیده شده است.

تأملی در باب نام های دو سال اخیر نشان می دهد که «جهاد اقتصادی» عنوانی کلی بوده و «تولید ملی؛ حمایت از کار و سرمایه ایرانی»، توضیح مبسوط تر آن جهاد اقتصادی است. به بیان دیگر، این دو نام در ادامه یکدیگر این معنا را به ذهن متبادر می کنند که «جهاد اقتصادی» هرگز محقق نخواهد بود جز از طریق «تولید ملی» و تولید ملی هم صرفاً با «حمایت از کار و سرمایه ایرانی» میسر خواهد شد.

در تببین بیشتر این موضوع می توان دو الگوی ژاپن در شرق آسیا و آلمان در اروپا را مورد بررسی قرار داد. اگر امروز می بینیم که کشور ژاپن در جهان اقتصاد حرفی برای گفتن دارد یا کالای ساخت آلمان، اعتبار ویژه ای برای خود دست و پا کرده، به این خاطر است که در آن کشورها، «تولید ملی در سایه حمایت از کار و سرمایه ملی» شکل گرفته است.

ژاپن در جریان جنگ جهانی دوم، به کشوری ورشکسته و آلمان به مملکتی کمر شکسته تبدیل شد و مردم در حالی نظاره گر پایان خفت بار جنگ جهانی بودند که از شهرها و اقتصادشان چیزی جز تل خاکستر باقی نمانده بود.

با این حال، اراده شرقی در ژاپن و عزم غربی در آلمان، بدین امر تعلق گرفت که «باید از نو ساخت و بر پای خود ایستاد.» آنها نه نفت داشتند که بفروشند و با پولش خرابه ها را آباد کنند و نه گاز که صادر کنند و کالای خارجی وارد نمایند و خوش باشند. ژاپنی ها و آلمانی ها دریافته بودند که خودشان هستند و خودشان. از این رو، کارگاه ها و کارخانه ها و راه ها را «خودشان» ساختند و قوت غالب شان را برنج و سیب زمینی داخلی قرار دادند و به جای وارد کردن کالاهای با کیفیت و گاه ارزان خارجی، به همان مصنوعات داخلی کم کیفیت و گران بسنده کردند.

ژاپنی ها و آلمانی ها، پول مفت نفت و گاز نداشتند بلکه هر آنچه داشتند، ذره به ذره اش را با «کد یمین و عرق جبین» به دست آورده بودند و هم از این روست که قدر سرمایه هایشان را می دانستند و آن را برای وارد کردن آدامس و مجسمه و کریستال و لباس فاخر و صندلی مجلل و لوازم آرایشی و … هدر نمی دادند.

در واقع، حمایت از کار و سرمایه ملی در این دو کشور در سال های سازندگی، نه امری صرفاً دولتی که رویکردی کاملاً ملی و نهادینه شده در فرهنگ دو ملت بود.

در این میان، صنعتگران نیز به عنوان