بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل گونه های شفاعت :

گونه های شفاعت
شفاعت دارای دو قسم است:
۱. ظالمانه؛ ۲. عادلانه.
«شفاعت ظالمانه» برهم زننده قانون و وسیله ای است که مجرم توسط آن، از حکم الهی جلوگیری می کند.
بسیاری از عوام، شفاعت انبیا و ائمه علیهم السلام را چنین می پندارند و تصوّر می کنند که شفیعان، افراد با نفوذی هستند که در دستگاه خدا اعمال نفوذ کرده، قانون خدا را نقض می کنند و اراده خدا را تغییر می دهند.
این باور، شرک به ربوبیّت خدای متعال است. آیاتِ نافی شفاعت نیز، ناظر بر این شفاعت هستند:
«لاتجزی نفس عن نفس شیئاً و لا یقبل منها شفاعه»۶، «یا ایهاالذین آمنوا انفقوا ممّا رزقناکم من قبل ان یأتی یومٌ لا بیعٌ فیه و لا خُلَّهٌ و لا شفاعهٌ»؛۷ ای اهل ایمان! از آنچه نصیب شما کردیم، انفاق کنید، پیش از آن که روزی بیاید که نه کسی برای آسایش خود چیزی می تواند بخرد و نه دوستی و شفاعتی به کار می آید.
«شفاعت عادلانه» حافظ و تأیید کننده قانون است و در آن، استثناء و تبعیض بین افراد و نقض قانون وجود ندارد و مستلزم غلبه بر اراده قانونگذار نیست. تفاوت دیگر شفاعت عادلانه و ظالمانه در این است که اوّلاً: شفاعت عادلانه از خدا شروع و به گنهکار ختم می شود ولی شفاعت ظالمانه از مجرم شروع می شود و نقطه شروع آن نیز هواهای نفسانی است که آثار آن تباهی فرد و جامعه است و پایانی جز هلاکت و عذاب آخرت نخواهد داشت؛ ثانیاً: در شفاعت عادلانه خداوند برای شفاعت وسیله برمی انگیزد و وسیله بودن شفیع از ناحیه خدا و با اذن اوست (ر.ک: مائده/ ۳۵) ولی در شفاعت ظالمانه مجرم و عاصی وسیله را واسطه قرار می دهد.
شفاعت عادلانه بر دو قسم است:
۱. شفاعت «رهبری»؛
۲. شفاعت «مغفرت».
شفاعتِ رهبری
همان گونه که اعمال انسان در جهان دیگر تجسّم عینی می یابد، «روابط» انسان ها نیز صورت ملکوتی پیدا می کند؛ مثلاً کسی که سبب هدایت انسانی دیگر می شود، در میان آنها رابطه رهبری و پیروی، عینی می شود و هادی به عنوان «پیشوا»، و هدایت یافته به عنوان «پیرو» تلّقی می شود. همچنین است رابطه گمراه کننده و گمراه شونده. قرآن کریم در این باره می فرماید:
«یَوْمَ نَدْعُوا کُ