فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱)

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱)؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱) انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 62 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱):

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱) آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱) با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱) از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱)، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ارزیابی سیاست خارجی ایران در دوره پهلوی دوم(۱) :

بنده تشکر می کنم که این جانب را دعوت کردند تا با شما دوستان بحثی داشته باشم. موضوع همان طوری که می دانید بررسی سیاست خارجی دوره پهلوی دوم و تأثیرات آن بر تحولات سیاسی اجتماعی ایران است. قبل از پرداختن به مقطع مورد نظر، یعنی سال های ۱۳۲۰ تا ۱۳۵۷، لازم است سریع وگذرا اندکی به عقب برگردیم، یعنی به اوایل قرن نوزدهم. فعالیت های سیاست خارجی ایران در اوایل قرن نوزدهم شروع شد، قبل از آن ایران اصلاً سیاست خارجی مشخصی نداشت و کشورهای خارجی هم در ایران سفارتخانه نداشتند فقط هیأت هایی بودند که می آمدند و می رفتند.
در دوران فتحعلی شاه، رفت و آمدهای دیپلماتیک زیاد شد؛ لذا نخستین اقدامات جهت ایجاد و راه اندازی سفارتخانه های خارجی شروع شد. اولین کشوری که اقدام به تأسیس سفارت در ایران کرد فرانسه بود. بعد از آن انگلیس و سپس روسیه و بعد از آن عثمانی سفارت خود را در ایران دایر کردند؛ البته شروع به کار این اقدامات ابتدا در تهران و سپس به تبریز منتقل شد، چون عباس میرزا در آن جا بود. چون ما تجربه ای در این کار نداشتیم، باعث شد تا به سوی کشورهای خارجی گرایش پیدا کنیم؛ لذا در اول کار متکی به فرانسوی ها شدیم. البته فرانسوی ها بیشتر منافع خودشان را مدّ نظر داشتند تا منافع ملی ما را، به طوری که قول مساعد داده بودند که گرجستان را به ایران باز گردانند، امّا آنها نه تنها این کار را نکردند بلکه با روس ها قرارداد «تیلسیت» را امضا کردند و اسمی از ایران نمی برند؛ سپس انگلیسی ها می گویند ما این کار را برای شما انجام می دهیم که با مخالفت سفارت فرانسه در تهران رو به رو می شود؛ بنابراین در سیاست خارجی ما یک حالت سرگشتگی حاکم بود؛ نتیجه مستقیم آن شکست فاحش ایران از روسیه و به دنبال آن دو قرارداد گلستان و ترکمن چای و کاپیتولاسیون بود که به ایران تحمیل شد.
اولین اقدام در زمینه سیاست خارجی
امیرکبیر در نیمه قرن نوزدهم اولین کسی بود که سیاست خارجی ایران را تبیین کرد و آن عبارت بود از «سیاست موازنه منفی». البته این در کنار سایر فعالیت های او در زمینه های دیگر چون اصلاحات در امور نظامی و اداری بود. در حدود سه سالی که وی عهده دار سیاست خارجی بود، این سیاست را به خوبی دنبال کرد.
سیاست موازنه منفی، بعدها هم ادامه پیدا کرد، هر چند در بعضی اوقات موازنه مثبت بود. در طول اعمال این سیاست، ایران به دنبال قدرت سومی بود. در این میان آلمانی ها اولین کشوری بودند که در این جایگاه قرار گرفتند و در اواخر دوره ناصرالدین شاه (در دوره بیسمارک) توانستند برخی امتیازات را از ایران بگیرند؛ از جمله در زمان جنگ جهانی اول سال های (۱۹۱۵ ۱۹۱۷م) با صرف پول های زیادی موفق شدند دولت دومی در کرمانشاه راه اندازی کنند که طرفدار آلمان بود.
پس از جنگ انگلیسی ها با توجه به موقعیّت برتر خود، اقدام به بستن قراردادی با وثوق الدوله در سال ۱۹۱۹ کردند. گر چه تلاش دولت بر این بود که قرارداد مخفی بماند ولی سرانجام فاش شد. از مهم ترین تأثیرات فاش شدن این قرارداد، مخالفت های کشورهای خارجی و گروه های داخلی متمایل به آنها بود؛ در داخل ملیّون و در خارج کشورهای فرانسه و آمریکا و دولت نو بنیاد شوروی با این اقدام مخالفت کردند. اقدامات آنها باعث شد تا این قرارداد پا نگیرد، هر چند بعدها بدیل آن یعنی کودتای ۱۲۹۹ را در ایران انجام دادند و رضا خان را آوردند.
سیاست خارجی رضا شاه را می توان در دو مقطع مورد ملاحظه قرارداد:
۱. ده سال اول حکومت او که سیاست خارجی اش متکی و متمایل به انگلستان بود؛
۲. ده سال دوم که تمایل به آلمان هیتلری داشت.
در این میان، توجه او به آلمان برایش بسیار گران تمام شد؛ از مهم ترین نتایج زیانبار آن اشغال
ایران در شهریور سال ۱۳۲۰ بود.
سیاست خارجی ایران در دوره اشغال ۱۳۲۰ ۱۳۲۴
طی سال های فوق می توان گفت ایران سیاست خارجی نداشت. علت آن هم اشغال ایران توسط متفقین بود؛ لذا دولت هایی که در ایران حکومت را در دست داشتند همه دست نشانده بودند. شاه در کتاب مأموریت برای وطنم می نویسد: «در طی اشغال ایران عملاً زمام امور در دست انگلیس و روسیه بود و کاری از ما ساخته نبود».
در این دوره ایران اقدام به بستن پیمان سه جانبه با انگلیس و روسیه کرد دایر بر این که بی طرفی خود را حفظ کند؛ البته ماده چهارم آن به نفع ایران بود و آن این که دولت های متفق متعهّد می شوند تا ظرف شش ماه پس از پایان جنگ ایران را تخلیه کنند. نکته دیگر این که دو سال پس از این پیمان آنها از ایران در خواست اعلان جنگ با آلمان را کردند که ایران راضی به این کار نبود. دلیل آن هم محبوبیت آلمان در ایران به علت ایستادگی آن کشور در مقابل روسیه و انگلستان و هم نژاد بودن آنها با مردم ایران بود. در عین حال به خاطر اصرار و اجبار روس و انگلیس، ایران مجبور می شود به دولت آلمان اعلان جنگ کند. از درخواست های دیگر متقفین، اعلان جنگ ایران به ژاپن بود که ایران در سال ۱۳۲۳ به ژاپن نیز اعلان جنگ کرد.
سیاست خارجی و مسأله نفت، تداوم سیاست موازنه منفی
در بحبوحه جنگ، شوروی نفت شمال را از ایران در خواست کرد؛ البته فعالیت حزب توده در ایران که متمایل به شوروی بود هم در این زمینه بی تأثیر نبود. حتی احسان طبری در روزنامه مردم نوشت که شمال ایران حریم امنیت شوروی به حساب می آید. امّا مصدق در مجلس از سیاست موازنه منفی دفاع کرد و اعلام کرد ایران در وضعیت فعلی حکم مقطوع الیدی را دارد که اگر شرایط شوروی را بپذیرد به معنای قطع ید دیگر او خواهد بود. لذا مجلس با اکثریت آرا پیشنهاد مصدق را پذیرفت و درخواست شوروی را رد کرد و این باعث رنجش خاطر شوروی شد. از نتایج این اقدام و تأثیر آن بر تحولات داخلی می توان به ایجاد و تقویت حکومت پیشه وری در آذربایجان و جلوگیری از ورود قوای ایرانی به آن استان اشاره کرد.
قوام السلطنه که نخست وزیر شد، این مسأله را پیگیری کرد. وی در ملاقاتی با استالین توانست او را متقاعد سازد که دادن نفت شمال به روسیه به صلاح دولت ایران نیست. اما در عین حال روس ها به دنبال راهی بودند تا به اهداف خود در ایران برسند؛ لذا پیشنهاد دادند که شرکت مختلطی را با ایران در زمینه نفت تأسیس کنند و محصول آن، قرارداد بین قوام و سادچیکوف در سال ۱۳۲۵ بود. این قرارداد سه ماده داشت:
۱ در صورت پیش نیامدن اتفاق غیرمترقبه، قوای روس ها تا شش هفته بعد تمام ایران را تخلیه خواهند کرد؛
۲ دولت ایران و شوروی موافقت کردند که شرکت نفت مختلط ایجاد کنند که عواید آن پنجاه پنجاه باشد؛
۳ قضیه آذربایجان چون مسأله ای داخلی است مربوط به خود ایران می شود که خود آن را به نحو دوستانه حل کند.
به دنبال این توافق، قشون روسیه ایران را تخلیه کردند و قوام به بهانه این که در صدد بر پا کردن انتخابات است، قوای نظامی را برای امنیت انتخابات به آذربایجان گسیل داشت که در نتیجه آن دموکرات ها شکست خورده و آذربایجان را ترک کردند. می توان گفت قوام خدمت بزرگی به ایران کرد. در عین حال او هم سیاست موازنه را ادامه داد، و حزب توده از این که دولت ایران در قبال در خواست های شوروی مقاومت نشان می دهد ناراحت بود.
قوام بعد از این که به طور کامل بر آذربایجان مسلّط شد، به دنبال فرمولی می گشت تا شوروی رامتقاعد کند، لذا مجلس با تأیید حسن نیّت به قرارداد قوام با روس ها، اعلام کرد با در نظر گرفتن اوضاع و شرایط داخلی، قرارداد نفتی با روس ها را کان لم یکن تلقی می کند. قوام برای بستن دهان روس ها دو مادّه به آن اضافه کرد:
۱ دولت مکلّف است حقوق ایران را در بحرین زنده کند و بحرین را به ایران بازگرداند؛
۲ دولت مکلّف است تمام حق و حقوق ایران را از شرکت نفت جنوب استیفا نماید.
به دنبال عملی شدن این کار، انگلیسی ها قوام را مجبور به استعفا کردند. در طول سال های ۱۳۲۶ ۱۳۳۰ نیز سیاست خارجی ایران بر اساس بی طرفی و موازنه بود.
سیاست خارجی ایران و گرایش به سوی آمریکا
ایران با آمریکا به علت نقش آن کشور در پایان دادن به اشغال ایران و التیماتوم ترومن به استالین درباره تخلیه ایران، روابط نزدیکی پیدا کرد. این بهبودی روابط، چند پیامد را به دنبال داشت:
۱ خرید هفتاد میلیون دلار اسلحه از آمریکا؛
۲ قرارداد اصل چهار که طبق آن ایران سالیانه ۵/۲۳ میلیون دلار از آمریکا کمک فنی دریافت می کرد؛
۳ به دنبال موارد فوق، آمریکا رسما وارد مسائل ایران شد.
کابینه هایی که بعد از قوام آمدند، یعنی حکیمی، هژیر، ساعد، منصور و رزم آرا، در تجدید نظر در قرار داد نفت تلاش کردند؛ امّا شرکت نفت به این کار راضی نبود، در عین حال شرکت نفت تمایل خود را به بستن قرارداد الحاقی با ایران اعلام کرد که به قرارداد ۱۳۱۲ ملحق می شد. طبق این قرارداد مبلغ ناچیز در حدود هفت درصد به سهم ایران اضافه می شد شایان ذکر است که طبق قرارداد دارسی ایران شانزده درصد سهم داشت و طبق قرارداد ۱۳۱۲، سهم ایران بیست درصد بود در اوضاع و احوالی که اختناق در ایران حاکم بود، دولت قرار داد الحاقی را به مجلس فرستاد و چند نفر از نمایندگان مجلس به شدّت با آن مخالفت کردند، لذا این کار به مجلس شانزدهم موکول شد.
نارضایتی مردم و ملی شدن نفت و تبعات آن
در سال ۱۳۲۸ در تهران دوبار انتخابات صورت گرفت که اوّلی همراه باتقلّب فراوان بود. از تأثیر این مسائل بر اوضاع داخلی می توان به نارضایتی هایی اشاره کرد که منجر به ترور هژیر (وزیر دربار) به دست فداییان اسلام شد. رژیم به دلیل وحشتی که پیدا کرد، مجبور شد انتخابات تهران را باطل اعلام کند. در انتخابات مجدد هشت نماینده از جبهه ملی به مجلس راه یافتند و شروع