فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها

فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها شامل 111 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حکومت دینی؛ پرسش ها و پاسخ ها :

تقریر: محمد کاظم تقوی
قسمت اول
اشاره
آشنایان به درس های حوزوی، نیک می دانند تدریس در حوزه، چه در زمینه فقه و اصول و چه در زمینه فلسفه، کلام، تفسیر و عرفان و دیگر علوم حوزوی، در سطوح عالی، امری کاملا تخصصی است و تنها از عهده صاحب نظران و مجتهدان در علوم اسلامی ساخته است . حجم گسترده درس ها و مواد و فصول درسی دایر در حوزه ها به ویژه حوزه بزرگ و پربرکت قم، به گونه ای است که تنها گزارش فهرست وار از درس ها و مباحث ارائه شده نیازمند فرصتی زیاد است . اندیشه سیاسی اسلام، یکی از محورهای مورد توجه، در درس های تخصصی و آموزش های عمومی حوزه می باشد که عمدتا در ابواب مختلف فقه سیاسی به شیوه رایج در حوزه ها به بحث گذاشته می شود . روش ارائه مباحث توسط استاد و آزادی کاملی که شاگردان در طرح ابهامات و پرسش های مورد نظر دارند، فضای تدریس و آموزش را به ویژه در سطوح عالی، زنده می کند و رشد مباحث و تعمیق دیدگاه ها را دوچندان می سازد . ویژگی اجتهادی بودن بحث نیز خود زمینه زنده بودن و استقبال از پرسش ها و دیدگاه های مختلف را به خوبی فراهم می سازد . آنچه در قوت و رشد مباحث ارائه شده، نقش به سزایی دارد، توان علمی و مهارت آموزشی استاد از یک سو و آمادگی و ذهن پرسش گر شاگردان، از سوی دیگر است .
فصلنامه حکومت اسلامی در حد وسع خود علاقه مند است برخی از مباحث مطرح شده در سطوح عالی تدریس را که با فضای مجله همخوانی دارد با تقریری مناسب برای علاقه مندان بازگو کند . این خود افزون بر تبیین مسائل اندیشه سیاسی اسلام و ارائه دیدگاه های موجود، می تواند اجمالا خوانندگان را با بخشی از فضای آموزشی حوزه آشنا سازد . پیش تر، موضوع ارتداد را بر اساس تقریری از مباحث حضرت آیت الله موسوی اردبیلی طی سه شماره تقدیم علاقه مندان کردیم . آنچه اینک نخستین بخش آن را پیش روی دارید تقریری است از بخشی از درس های حضرت آیه الله جوادی آملی، که در سال تحصیلی گذشته برای جمع زیادی از طلاب و فضلای حوزه درس خویش گفته اند و در سال جاری نیز پاره ای از آنها را پی گرفته اند . استاد محترم در ادامه درس خارج مکاسب محرمه و پیش از ورود به مباحث فقهی ولایت از سوی جائر و همکاری با حکومت جور، طی چند ماه به مباحث عمده ای در حوزه حکومت دینی، به عنوان پیش نیازهای ورود به بحث پرداخته و موضوعات چندی را به عنوان «مبادی حکومت دینی » به بحث گذاشته اند . طبعا طرح این موضوعات، پرسش های بسیاری را از سوی شاگردان پیش آورده است که به شفاها در جلسه درس و پس از آن خدمت استاد بیان شده و یا به صورت کتبی به اطلاع ایشان رسانده شده است .
به هر حال آنچه به عنوان «حکومت دینی، پرسش ها و پاسخ ها» در چند قسمت ارائه می شود، همه برخاسته از سؤالات بسیاری است که شاگرادان درس، مطرح ساخته اند و طبعا پرسش های تکراری چندی نیز وجود داشته که حذف شده است . سیر طبیعی بحث اقتضا می کرد نخست مباحث اصلی را بازگو کنیم و سپس به طرح پرسش های شاگردان و پاسخ های استاد بپردازیم; اما به عللی پرسش ها و پاسخ ها را پیش انداختیم . تقریر و تنظیم مباحث و تلفیق برخی پاسخ ها با توجه به تکراری بودن برخی سؤالات و برگزاری آن در جلسات مختلف، علی رغم بیان روان و منظم استاد، کاری آسان نبود . اگر برخی ضعف ها در تنظیم به چشم آمد نیز ناشی از همین دشواری است . به درخواست مجله زحمت تقریر و تنظیم این مباحث را حجت الاسلام آقای محمد کاظم تقوی کشیده اند که لازم می داند از حسن تلاش ایشان تشکر کنیم . لازم به ذکر است که استاد معظم نیز، متن بحث را پس از تنظیم نهایی، کاملا ملاحظه فرموده اند . امیدواریم در ادامه بتوانیم برخی از مباحث اصلی و مستقل را نیز تقدیم خوانندگان گرامی کنیم . مجله آمادگی دارد پرسش های خوانندگان محترم را به اطلاع ایشان برساند .
«فصلنامه حکومت اسلامی »
اختلاف قرائت و پویایی و شکوفایی دین
پرسش: دین از سیاست جدا نیست; لکن اگر دین وارد سیاست شود به سود دین نخواهد بود، چرا که دین اگر بخواهد سیاست مدار باشد و حکومت کند، قهرا یک قرائت از قرائت های دین حکومت می کند و به ناچار در برابر قرائت های دیگر موضع می گیرد و با آنها از راه نامدارایی رفتار می کند و در نتیجه قرائت های مختلف پدید نمی آیند و دین شکوفا و پویا نمی شود .
پاسخ: دین یک سلسله تئوری های محض و احکام ذهنی و تجریدی و انتزاعی صرف نیست، بلکه دین به وسیله چهارده معصوم (ع) در بخش های حکومت، احکام فردی، مسائل تجارت، زراعت و روابط بین الملل عینیت پیدا کرد .
چهارده معصوم (ع) بیش از دو قرن به دین عمل کردند و عملا به مردم نشان دادند که دین این است . پیامبر اکرم (ص) تشکیل حکومت داد و هشتاد جنگ در زمان آن حضرت واقع شد . ایشان با امپراطوری ایران و روم روابطی برقرار کرد . اگر یک مکتبی در مدت ۲۳ سال توسط آورنده آن عینیت یابد و بعد هم در حدود ۲۰۰ سال توسط سیزده معصوم دیگر در عینیت جامعه حضور پیدا کند و تفسیر شود و منتشر گردد، خطوط کلی چنین دینی مشخص است و اگر اختلاف قرائتی هست، در خطوط جزئی است . و این خطوط کلی دین است که می خواهد حکومت کند .
وقتی چنین باشد، دیگر درگیری با قرائت های دیگر پیش نخواهد آمد . و اگر هم کسی قائل به قرائت و فتوای یک مجتهد روشمند در چارچوب شناخته شده علمی باشد، ایرادی بر او وارد نیست و مشکلی به وجود نمی آید .
لکن اگر یک فتوایی بخواهد در مقابل فتوای حاکم براندازی و مقابله کند; این دیگر با مشکل مواجه خواهد شد . پس مادامی که بحث های علمی به شکل روشمند مطرح شود نه تنها با آن مخالفتی نمی شود، بلکه ترغیب هم می شود . پس از انقلاب اسلامی وقتی به عرصه فکر و اندیشه نگاه می کنیم مواجه با انواع مسائل فکری و مکتب های متنوع هستیم که همه به برکت حضور دین در عرصه سیاست است .
از حیث عمل و اجرا هم اگر فتوای رایج فقهی وجود داشت، به آن عمل می شود و الا طبق قانون اساسی از مراجع و صاحبان فتوا پرسش می شود و طبق فتوای آنان عمل خواهد شد . این روند خود موجب پویایی دین خواهد شد .
نکته دیگری که باید توجه داشت این است که این همه سیل شبهات در سالهای اخیر بدین جهت است که دین در عرصه ایستاده است، نه افتاده – کس نیاید به جنگ افتاده – و البته باید از شبهات استقبال کرد زیرا کار علمی باعث پیشرفت است و نباید شمشیر را به جای قلم به کار برد . تا وقتی که مشکل با گفت وگو حل می شود نوبت به مراحل دیگر نمی رسد .
با این ساز و کار اگر اختلاف قرائت موجه پیش آید، مشکل ایجاد نخواهد شد . در باب اجتهاد و تقلید گفته اند که در اختلاف فتوا هر کسی به فتوای خویش عمل می کند و مقلدین او هم به فتوای او عمل خواهند کرد . اما مقام تصدی و اجرا که واجب کفایی است وقتی فقیهی جامع الشرایط قیام به آن کرد از دیگران ساقط است . پس اولا نباید بین مقام اجتهاد روشمند و و برداشت غیر متخصصانه و غیر روشمند خلط نمود و ثانیا بین اجرای متعهدانه فتوای منقول شرعی و مقبول مردمی و دخالت غیر مسؤولانه خلط و امتزاج شود .
اختلاف قرائت و تنازع و تنش
شبهه: از آنجا که اختلاف قرائت ها و گوناگونی برداشت ها از دین به تنازع و تنش و چالش منتهی می شود; مناسب با قداست دین، عدم دخالت در مسائل حکومت است .
پاسخ: این مشکل در تمام انواع تفکرات اداره کننده حکومت ها پیش خواهد آمد; خواه تفکر سکولاریزم، خواه تفکر دینی . زیرا همه افراد که یکسان فکر نمی کنند و در برابر قدرت هم یک عده ای موضع می گیرند، حالا یا بحق یا نابحق . به هر حال، این یک امر طبیعی است . اگر آن حاکم پیغمبر باشد، موضع گیری علیه او از راه نفاق شروع می شود، نه اختلاف قرائت; زیرا او مصداق بارز «ما ینطق عن الهوی، ان هو الا وحی یوحی » است و با حضرت امیر مؤمنان (ع) هم که مسلم بود قرآن ناطق است، گاهی با سقیفه و گاهی با شورا و مانند آن مقابله می کردند .
غرض آنکه ۱: خطوط کلی و اصول حاکم دین واحد و معین است; ۲: اختلاف نظر در برداشت های روشمندانه زیانبار نیست; ۳: نکول منافقانه در برابر قبول مؤمنانه هماره بود و هست .
جامعه دینی و تفسیر رسمی از دین
شبهه: ما در جامعه دینی تفسیر غالب داریم، اما تفسیر رسمی از دین نداریم; اگر یک حکومت دینی با عقل سیال جمعی هماهنگ نباشد، بلکه بر اساس یک ایدئولوژی خاص، حرکت کند، ناگزیر برای خود مرجع ایدئولوژی رسمی فراهم می کند و آن را توسعه می دهد و مرجع و عامل بسیج و وحدت مردم می شود . بنابراین لازمه حکومت بر اساس ایدئولوژی، شکل گرفتن یک طبقه رسمی ایدئولوگ وابسته به حکومت است که مفسران رسمی حکومت دینی محسوب می شوند .
پاسخ: آنچه که در ایران – در جریان انقلاب اسلامی – رخ داده است، برگرفته از صدر اسلام است . در صدر اسلام، انقلاب از اهلیت به اسلام، یک انقلاب مکتبی بوده است و هر انقلاب مکتبی یک سلسله مکتب شناس دارد . مکتب شناسان اسلامی در سراء و ضراء یکسان سخن گفتند . یعنی آنان در اثر نزاهت روح در وقتی که تبیین و تبلیغ و دفاع از دین جز شکنجه و زندان و تبعید نداشت، و در زمانی که به منصب رسیدند، یکسان سخن گفتند . در جریان انقلاب اسلامی و طی این چهل سال، امام و روحانیت بر اساس دین شناسی معروف بین فقها و علمای اسلام سخن گفتند، امام که رای شاذ و نادری نداشت . و اگر یک مطلب عمیق دینی در متون مقدس نهفته بود و رهبر انقلاب آن را اشاره و شکوفا کرده باشد، باید به همان عمل کرد و این مساله مقبول عندالکل است . توضیح اینکه: قائلین به ولایت فقیه و قائلین به حسبه، همگی قبول دارند که فقیه حاکم به رای خود عمل می کند . یعنی هر فقیه جامع الشرایطی که تصدی کاری را به عنوان واجب کفایی و امور حسبی به عهده گرفت، باید به رای خویش عمل کند; این رای، اتفاقی همه فقها است . البته ما تا کنون در کارهای کلان کشور به رای نادری که با اصول حاکم و خطوط کلی دین هماهنگ نباشد بر نخوردیم . ما وقتی در شورای عالی قضایی بودیم، برای پیشنهاد لوایح به مجلس، فقه سه دوره و سه عصر را می دیدیم، عصر شیخ مفید و شیخ طوسی، عصر محقق و علامه حلی، عصر صاحب جواهر و شیخ انصاری و بعد هم با حجت بالفعل که رای امام بود، مسائل قضائی را مورد بررسی قرار می دادیم .
در مسائل سیاسی اسلامی که امور کلان است، ندرت، کمتر است; حدود، دیات و قضا و شهادات این طور است . غالب اختلافات در احوال شخصیه است . مضافا به اینکه – برخی از امور کشورداری بر اساس فتوا نیست، بلکه در منطقه الفراغ، امور مباحه، اضلاع واجب تخییری و امثال ذلک می باشد . – به همین خاطر، مردم سالاری دینی شکل می گیرد و مردم، در امر حکومت و اداره جامعه و امور عمومی خود، سهم تعیین کننده ای دارند و خداوند هم در قرآن فرموده «و امرهم شوری بینهم » ; مردم در امور خودشان بر اساس مشورت جمعی عمل کنند . اما «امرالله » به دست مردم نیست، بلکه با حکم خدا معین می شود .
همچنان که امرالناس «شوری بینهم » است و اگر کسی بخواهد در آنها حکم الله را جاری کند – یعنی ادعای حکم الله خاص بکند – مردم نمی پذیرند و حق هم با آنان است، اگر مردم بخواهند در امرالله یعنی حکم خدا دخالت کنند، علما و متدینان و حوزه های نمی پذیرند و بلکه هیچ مسلمانی آن را قبول ندارد . در حکم الله خداوند به پیامبرش می فرماید «لاتحرک لسانک لتعجل به » یعنی پیامبر خدا هم باید با اجازه الهی سخن بگوید . پس امرالله، بید الله است و لاغیر و امر الناس هم «شوری بینهم » خواهد بود .
تفکر سکولاریزم ناشی از ناآگاهی به مبانی دینی
شبهه: تفکر سکولاریزم، یک وقت می گوید: دین درباره جهان و انسان پیامی ندارد، پس از حکومت جدا می باشد; اما یک وقت می گوید: دین درباره جهان و انسان پیام دارد ولی پیامش محدود به وظایف شخصی، تهذیب نفس و رابطه خلق و خالق است و برای تنظیم روابط سیاسی – اجتماعی، هیچ برنامه ای ندارد .
پاسخ: مهم ترین منشا این شبهات این است که آنها در انسان شناسی قاصرند و خیال می کنند انسان در بخشی از کارها نیازی به راهنمایی وحی ندارد . در دلیل شناسی هم قاصرند و خیال می کنند دلیل دین فقط نقل است و برهان عقلی هرگز دلیل دین نیست . غافل از اینکه دلیل معتبر – اعم از عقلی و نقلی – دلیل دین است و برهان عقلی در برابر برهان نقلی است، نه در برابر شرع .
این سخن که مطلب عقلی است یا شرعی، عقلی است یا دینی، سخنی ناصواب است و باید گفت: این مطلب عقلی است یا نقلی، عقلی است یا سمعی . عقل با مبادی خاص خودش اراده خدا را کشف می کند و لذا بسیاری از مسائل اصول و فقه به عقل تکیه می کنند . البته منظور از این عقل همان عقل برهانی است که شرایطش را در کتاب های منطق بیان کرده اند . قیاس، دلیل عقلی معتبر نیست، زیرا قیاس را قبل از آنکه فقه بگوید حجت نیست، اصول گفته حجت نیست و قبل از آنکه اصول فقه عهده دار بی اعتباریش باشد علم منطق آن را مسلوب الحجیه دانست و حداقل سه هزار سال است که این فکر پیش صاحب نظران منطقی روشن شده است که قیاس (تمثیل منطقی) معتبر نیست و معلوم می شود که از زمان انبیای پیشین هم این گونه بود که هر چیزی که یقین آور نباشد، حجت نخواهد بود . لذا منطق می گوید تمثیل – قیاس فقهی – بی اعتبار است . پس عقل با همان مبادی خاص که مبدا، معاد، وحی، نبوت، عصمت و اعجاز را ادراک می کند، اگر مطلبی را اثبات کند، حجت دینی و از ادله شرع خواهد بود .
اگر کسی این عقل را از حوزه دلیل دین بودن خارج کرد، وقتی سخن از دین به میان می آورد تمام همش دلیل نقلی – قرآن و روایات – است و به آنها مراجعه می کند و می بیند از متون نقلی سیستم سلطنتی یا دموکراتیک و جمهوری مصطلح فهمیده نمی شود و یا پارلمان را نمی یابد، وقتی هیچ کدام از اینها را در منابع نقلی نیافت، می گوید دین سیستم حکومتی ندارد . چنین فردی درباره علومی چون جامعه شناسی، روان شناسی، اقتصاد و … هم داوری این چنینی دارد که نا صواب است .
عرفی شدن دین
شبهه: بعضی می گویند: دین را باید عرفی کرد، برای اینکه دین در بخشی از نیازهای کشور از اندیشه بشری کمک گرفت و از خود برنامه ای نداشت و در بخشی دیگر نتوانست یا نخواست و یا نشد نظر خود را پیاده کند و باز از اندیشه بشری سود جست; در نتیجه، ناچار به تبعیت تفکر سکولاریزم هستیم و یا اینکه روند، سکولاریزمی است و همین حق است .
پاسخ: این نگرش یکی از پیامدهای تحریف عقل برهانی است . عقل مبرهن چراغی است که خالق حکیم در نهاد بشر گذاشت و همانند صحیحه زراره، حجت خداوند است . پس هر چیزی که به دور از هوا و هوس بود و نورانیت داشت، الهی خواهد بود; لذا هر چه که عقل بشر با رعایت نصاب لازم در برهان به آن برسد و راه نشان دهد، هدایت الهی خواهد بود .
توضیح اینکه: نظریه شرع و دین از سه راه حاصل می شود، یک بخش از راه عقل و بخشی از راه قرآن و بخش سوم از راه سنت معصومین، اعم از گفتار و رفتار آنان . مجتهد باید از محصولات این سه منبع، ناظر به هم; نتیجه گیری کند; آن گاه چیزی را به دین نسبت دهد . وقتی روند این گونه باشد، عرف مردم مسلمان دینی خواهد شد نه آنکه دین عرفی گردد . به این نکته هم باید توجه داشت که در بحث های علمی ملاک برهان است اما در مسائل اجرایی که تزاحم راه پیدا می کند، چون صبغه حقوق اجتماعی دارد و جزء امرالناس است ملاک آن آرای صاحبان حقوق است و طبق برهان عقلی اگر اتفاق همگان حاصل نشد، رای اکثر متبوع است .
نسبت دین با فقه
پرسش: دین خلاصه شده است در فقه و فقه رشد ناهماهنگی کرده است، در حالی که جامعه به غیر از فقه هم نیاز دارد . و نکته دیگر اینکه: برای اداره جامعه همان بنای عقلا و اندیشه های بشری کافی است و این مطلب را ابن خلدون و دیگران هم گفتند که برای اداره جامعه یک عقل متعارف کافی است .
پاسخ: اما راجع به مطلب اول قبل از انقلاب حوزه ها به همان فقه و اصول می پرداختند که به لطف الهی هم فقه و هم اصول خیلی رشد کردند . اما علوم دیگر در جنب فقه و اصول رشد چندانی نداشتند . ولی به برکت انقلاب اسلامی بسیاری از حوزویان گذشته از اشتغال به فقه و اصول به علوم دیگر اقبال زیادی کردند و آن علوم هم رشد و شکوفایی خودشان را یافتند و در حال رشد و شکوفایی بیشتر می باشند و البته باید هم چنین باشد، زیرا وضع حاکم قبل از انقلاب، یک برنامه تحمیلی بود که فرصت نمی دادند حوزه درباره مسائل دیگر اسلام – غیر از فقه و اصول – بیندیشد .
و اما راجع به مطلب دوم، مرحوم خواجه نصیر طوسی در تقریر کلام بوعلی سینا (ره) در باب نبوت می گوید: ما اگر نبوت را برای تامین دنیای مردم بخواهیم، این برهان برای ضرورت وحی و نبوت کافی نیست . برای اینکه کم نیستند مردمی که در اطراف عالم زندگی می کنند و هیچ دین و مکتب الهی ندارند، ولی زندگی شان تامین است .
بنابراین، ما نبوت را بر اساس انسان شناسی خاص خود می خواهیم . انسان یک موجودی است مسافر و مهاجر، از راه دور آمده و به راه دور می رود و تمام عقاید و اعمال او هم در این نشاه اثر دارد و هم در نشئه معاد اثر دارد .
لذا مرحوم بوعلی مساله ضرورت نبوت و نیاز جامعه به وحی و دین را در نمط نهم اشارات و تنبیهات طرح کرده; یعنی آنجا که عبادت، زهد و عرفان و فرق بین آنها را معنا کرده است . – یعنی می خواهد با این چینش بحث بگوید: برای اینکه جامعه انس