فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین

فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین شامل 69 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین :

کوته نوشت ها:

چ.: چینی; ژ.: ژاپنی; سن.: سنسکریت.

آمیدا

Amida

(ژ; سن: امیتابه). مهم ترین بودای سنت مهایانه، که ناظر است بر بهشت خاوری پاکبوم ( ژ: جودو ); محور تکامل آیین بودای پاکبوم در آسیای شرقی است.اصطلاح آمیدا یا آمیتا تلفظ ژاپنی آوانوشت چینی القاب سنسکریت این بوداست ( سن: امیتابه، فروغ بی کران;امیتایوس، زندگی بی کران ). از متن های مهایانه، که به آمیدا اشاره می کنند،سوکاوتی ویوهه بزرگ ( ژ: دای موریوجوکیو ) سوره مهم آیین بودای پاکبوم است.این سوره کار بوداسف درماکره (آمیدای آینده) را به تفصیل شرح می دهد، که به گونه ای چشم گیر همانند کار شاکیه مونی(ژ: شاکا یا شکه) تاریخی است. آمیدا به مثابه بوداسف ۴۸ سوگند یاد کرد که هرنیاز قابل تصور انسان ها را برآورد; وهرگاه که این سوگندها برآورده و کامل شد، او آن گاه به مقام بودایی خواهدرسید و پاکبومش را تحقق خواهدبخشید. این ۴۸ سوگند را با هم سوگندآغازین آمیدا می خوانند، هرچند غالبامقصود از این اصطلاح اشاره است به سوگند هجدهم، که می گوید او بودانخواهد شد مگر همه آن موجودات مدرکی که از ته دل به او اعتماد کرده اندو نام او را به دعا خوانده اند در پاکبوم اوزاییده شوند.

آمیدا به گونه گسترده ای در آیین بودای شرق آسیا مشهور است. هنگامی که آیین بودای چینی در دوره تانگ(۶۱۸-۹۰۷) در اوج بود، پیکره های آمیدا رایج ترین تمثال های بودا بودند،چنان که از غارمعبدهای لونگ من(لونگ من) در استان هنان (هونان)دیده می شود. در آیین بودای ژاپنی، دردوره نارا (۷۱۰-۷۹۴) و دوره های بعد،نیز شمار پیکره های آمیدا بیش ازپیکره های بوداهای دیگر بوده است.

آمیداپرستی را می توان به سه دسته کلی تقسیم کرد. اولی آمیدای موضوع تمرین نظاره است، چنان که در فرقه های آغازین، مانند فرقه تن دایی و فرقه شین گون، دیده می شود. دومی آمیدایی است که او را رهاننده ای می دانند که میرنده را به پاکبوم خویش پذیره می شود، و بدین گونه بشارت حیات ابدی می دهد; این باور مردمانه پاکبوم بود در چین و به خصوص در دوره هیان(۷۹۴-۱۱۸۵) در ژاپن. سومی آمیدایی است به مثابه نیروی رستگارگری که ارزش زندگی انسان و بوداییت همه باشندگان، حتی پست ترین گناه کاران، رااثبات می کند. این سنت، که آموزه هونن و شین ران در دوره کاماکورا(۱۱۸۵-۱۳۳۳) است، بر ذکر نم بوتسو(نامو آمیدا بوتسو : «ایمان می آورم به آمیدابودا»)، تاکید می کند. این ذکر هم فراخواندن آمیدا بوداست [مؤمنان را] به زندگی راستین و هم پاسخ انسان است به آن ندا، که هر دو باید این جا و اکنون[در این عالم] تحقق یابد.

معمولا آمیدا را در هنرهای دیداری با دو بوداسف، یعنی کان نون (سن:اولوکیتشوره) و سی شی (سن:مهاستامه پراپته)، در دو طرف او تصویرمی کنند.در پرده های نقاشی معروف به رای گوزو او را چنین مصور می کنند که فرود می آید که مؤمن میرنده را خوشامدگوید. تالارهای آمیدا (آمیدادو)ی بسیاری را برای پرستش آمیدا ساخته اندکه مشهورترین آنها هوئودوی معبدبیودویین در اوجی است.

(تای تتسو ان نو، از دانش نامه ژاپن)

ترجمه ع. پاشایی

بودا

Buddha

(ژ: هوتوکه; بوتسو، بوتسودا). لقبی است درآیین بودا که به کسی داده می شود که به روشن شدگی، یعنی به بینش کامل درسرشت جهان و هرچه در اوست رسیده باشد. بودا را تجسم فرزانگی ومهر دانسته اند. در آیین بودای تیره واده آسیای جنوب شرقی، در چرخه کنونی جهان فقط یک بودا می شناسند، یعنی گئوتمه، که به شاکیه مونی (ژ: شاکا)معروف است، یعنی بنیادگذار تاریخی آیین بودا که در قرن چهارم یا پنجم ق م در هند می زیست.

بنابر سنت مهایانه، که آن نوع آیین بوداست که در ژاپن و چین و کره عمل می شود، شاکیه مونی فقط یکی ازبوداهای بی شماری است که در حال حاضر در سراسر عالم یا کیهان فعال اند.اگرچه همه بوداها فرزانگی و ارزندگی یکسانی دارند، از نظر سوگندهای خاصی که پیش از بوداشدن می خورندمتفاوت اند. معروف ترین بوداهای ژاپن اینها هستند: شاکا، که خصوصا در فرقه تن دایی، فرقه نیچی رن و ذن مورداحترام است; آمیدا (سن: امیتابه)، که پرسته فرقه های پاکبوم (فرقه جودو،فرقه جودو- شین، و فرقه جی) ودای نیچی (سن: مها ویروچنه) است که این خدای مرکزی فرقه شین گون و نیزشاخه خاص فهم فرقه تن دایی است.

(استنلی واینستاین، از دانش نامه ژاپن)

ترجمه ع. پاشایی

بوداسف

Bodhisattva

(ژ: بوساتسو). در سنت بودایی مهایانه، که در ژاپن رواج دارد، وجودی است بابافت روحی بزرگ که مقدر ت به بوداییت برسد اما سوگند می خورد بودانشود، مگر آن که به همه باشندگان دیگریاری شود که به این حالت برسند. مرتبه یک بوداسف درست پس از یک بوداست و این در سنت مهایانه یک مفهوم محوری است که بر امکان رسیدن تمام موجودات به بوداییت تاکیدمی کند. در باور عمومی، بوداسف را وجودی الهی می دانند با مهری بی کران که به سود زندگان رنجور پا درراه می گذارد. بوداسف ها رافرامی خوانند که از درد و رنجی که دراین جهان برده می شود، همچون بیماری، فقر، بلایای طبیعی و شکل های گوناگون آزار آسایش بخشند و روان های خویشان درگذشته را در جهان دیگر آرامش بخشند، رستگارکنند و به روشن شدگی شان یاری رسانند. معروف ترین بوداسف ها در ژاپن اینها هستند:کان نون (سن: اولوکیتشواره) که صفت خاص او مهر و عطوفت است; جی زو (سن: کشیتی گربه)،حافظ کودکان; فوگن (سن:سمنته بدره) و مون جو (سن:منجوشری) که هر دو به فرزانگی و شناخت مربوط اند; ومیروکو (سن: مای تره یه) که بودای بزرگ بعدی است که درجهان ظهور خواهد کرد.چهره های دینی بزرگ تاریخ مثل گیوگی را نیز بوداسف خوانده اند.

(استنلی واینستاین، از دانش نامه ژاپن)

ترجمه ع. پاشایی

بوداسف

(باشنده ای که به روشنی یا روشن شدگی خواهد رسید، که به صورت های بدی ستوه و بودی ستوه هم نوشته ایم.)

بوداسف را در متن های چینی به شکل پوسا،

pu-sa

)

،آکتا ایرانیکا

III

،ص ۱۲۷) و به ژاپنی بوساتسو،

Bosatsu

)

، فرهنگ بودایی، ژاپنی – انگلیسی،دای تو شوپانشا، ص ۲۰)خوانده اند. واژه بوداسف نیاز به توضیح دارد. بوداسف به احتمال قوی شکل فارسی شده

pwdystbt, pwtystbt , pwtysdb , pwtystb, pwtysb

سغدی است ( آکتا، همان، ۱۲۷-۲۸ ). کلمه بوداسف، که در متن قدیمی عربی و فارسی بلوهر و بوداسف آمده (برای اطلاعات بیشتر ر.ک: دایره المعارف فارسی مصاحب، ذیل بلوهر و بوداسف; و نیز:

Arabic VersionUnknown Buddhist Stories

in an 3

،چاپ لندن،۱۹۷۱ ) اشاره به گئوتمه بودادارد نه به مطلق بوداسف های بودایی، چنان که در متن های پرجنیاپارمیتاو مهایانه می بینیم. شاید از این جاست که

Bodhi

ی این واژه را بودا نوشته اند، چون که در متن های هینه یانه فقط یک بوداسف وجود دارد که آن همان گئوتمه بوداست. از این رو طبیعی است که درهینه یانه، بوداسف همیشه بتواندجایگزین بودا شود. از سوی دیگر،بوداسف هینه یانه همیشه اشاره است به زمانی که گوتمه بودا هنوز به مقام بودایی نرسیده است. در شکل های متفاوت سغدی این واژه، جزء اول

pwty

یا

–

pwdy

که همان

bodhi

سنسکریت است به معنی بیداری و روشنی – ربطی به مقام بودا (و نیز به گئوتمه بودا) ندارد، هرچند از نظر لغوی با آن از یک ریشه است. شاید بهتر می بود که این نام رابودی سف می نوشتند نه بوداسف.

(ع. پاشایی)

شین تو

Shinto

راه کامی،

Kami

)

،خدایان). در ژاپن باستان، خدایان بی شمار، از جمله نیاکان قبیله ای، را می پرستیدند، و زندگی رسمی نیز به گونه ای پیچیده با پرستش خدایان درپیچیده بود. بااین همه، این دین بومی تا وارد شدن آیین بودا و آیین کنفوسیوس از قاره چین به نام خاصی شناخته نبود. شین تو، به مثابه دین، نه بنیادگذاری دارد و نه بر جزم یا کتاب مقدسی استوار است، بلکه شالوده اش بیشتر بر آداب و احترام به سنت های نیاکانی، و زیستن و عمل کردن به هدایت خدایان نهاده شده است. کاخ شاهی یک روایت نسبتا خالص این سنت باستانی راحفظ کرده است; باورهای مردمانه(

(

popular

عموما با دین های دیگرآمیخته و توسعه یافته اند. شین تو فرقه ای

(

Kyoha Shinto

)

یک توسعه قرن نوزدهمی است که رهبران خاصی فرقه های فردی را در آن بنیاد نهادند.پس از جنگ دوم جهانی، شماری ازدین های نو

(

shinko Shinto

)

نیز توسعه یافتند. مکاتب و جنبش های تاریخی درون شین تو اینها هستند: شین توبازگشت( فوککو شین تو

Fukko Shinto

)،ایسه شین تو،شین تو کنفوسیوسی ( جوگاکو شین تو )،شین گون شین تو، سوئیگا شین تو، تن دایی شین تو، یوشیدا شین تو، و یوشیکاوا شین تو.

(

Basic Terms of Shinto, Tokyo ,. Kokugakuin University, 1985

)

ترجمه ع. پاشایی

شین تو

دین بومی ژاپن. واژه شین تو با دوواژه نگاره چینی نوشته می شود: اولی،شین ( چ. شن )، را برای نوشتن اصطلاح بومی ژاپنی، یعنی کامی ( به معنی «باشنده بودین »، یا «خدا» )، هم به کارمی برند; دومی، تو ( چ. دائو )، هم برای نوشتن واژه بومی میچی،(

michi

«راه ») به کاربرده می شود. شین تو یک نظام غنی وپیچیده اعمال یا مناسک، تصورات ونهادهای دینی است که آرام آرام درسپیده دم تاریخ ژاپن پدید آمد، و دردوره های نارا (۷۱۰-۷۹۴) و هیان(۷۹۴- ۱۱۸۵) به مثابه یک نظام دینی تبلور یافت، و در نتیجه با نظام های دینی و فلسفی دین های دیگر آسیا، یعنی باآیین های بودا و دائو و کنفوسیوس، یک برهمکنش مدام و پویا داشت. این برهمکنش که در تمام سطوح توسعه یافت در بیشترین بخش تاریخ ژاپن مکاتب تلفیقی و نیز آیین های گوناگونی پدید آورد و در دوره ئه دو(۱۶۰۰-۱۸۶۸) واکنشی برانگیخت که سرانجام به نوزایی شین تو به مثابه «راه باستانی » انجامید که فرض می شد در آن که هیچ یک از نفوذهای بیگانه حضورندارند. این نظام سره در پایان قرن نوزدهم به یک شین تو دولتی توسعه یافت; اما در ۱۹۴۵ این پایگاه لغو شد ودوباره شین تو را دینی دانستند در میان دین های دیگر.

شاید بشود به شین تو به چشم یک پدیده چندسر نگاه کرد: [هرچند] گاهی چنین می نماید که مجموعه ای است، بایک ساختار نابهم تنیده، از مناسک،اعتقادات و نگرش هایی که ریشه دراجتماعات محلی داشت، [بااین همه]یک دین سازمان یافته با تعریفی دقیق درسطح کشور است. اما این دو جنبه بنیادی کاملا از یکدیگر جدا نیستند وپاسخ گو یا بازتابنده بسیاری از منش ملی ژاپنی اند، همان گونه که در ساختارهای اجتماعی سیاسی، نگرش های روان شناختی، و معیارهای زیبایی شناختی بیان می شود.

(از دانش نامه ژاپن)

ترجمه ع. پاشایی

عادل شمرده شدن،

(

justification

)

این