فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی

فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی شامل 53 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل شیوه های برخورد با سنت های فرهنگی :

آبان، ۷/۲/۸۱

چکیده: در دوران معاصر، در برخورد با سنت های فرهنگی سه گرایش در میان ایرانیان شایع بوده است: ۱ . گرایش سنت گرایانه; ۲ . گرایش شبه تجددخواهانه و ۳ . گرایش تجددخواهانه . گرایش اخیر با استفاده از اصل «میراث بردن انتقادی » به خلق فرهنگ نو چشم دوخته است . در شرایط امروزی تنها تاکید بر آن دسته سنت های فرهنگی مجاز است که بتوانند با فرآیند هم گرایی فرهنگی جهانی سازگار شوند .

فرهنگ را می توان دربرگیرنده ی قلمرو فعالیت معنوی بشر دانست که شامل دین، فلسفه، زبان، آداب و رسوم و هنرها می باشد . فرهنگ، هنجارها و شیوه های کردار بیناشخصی و بیناگروهی در جامعه را تحت نظارت داشته و هدایت می کند; هنجارها و شیوه هایی هدف دار ^(۱) و ارزش مدار، ^(۲) که خود برآمده ی فعالیت های مادی انسان ها در جامعه بوده و متضمن بقای جامعه باشد . از این رو فرهنگ خصلت تاریخی دارد; با تحول اجتماعی، مناسبات و کردارهای انسان در جامعه تحول می پذیرد و، به تبع آن، مبانی ارزشی و معطوف به هدف رفتار و کردار آنها و، در مجموع، فرهنگشان تغییر می پذیرد .

در دوران معاصر سه گرایش در برخورد با سنت های فرهنگی در میان ایرانیان شایع بوده است:

۱ . گرایش سنت گرایانه: این گرایش تحت هر شرایطی خواهان حفظ و تداوم یکسان سنت های فرهنگی بوده و خواهان طرد یا سرکوب هر نوع دیدگاه فرهنگی است که این سنت ها را مورد پرسش قرار می دهد . سنت گرایی فرهنگی، در اساس، در شرایط گذار از جامعه ی سنتی به جامعه ی متجدد و در تقابل با فرهنگ تجددخواهانه زمینه می یابد و رشد می کند .

۲ . گرایش شبه تجددخواهانه: در این گرایش، سنت های فرهنگی جامعه یک سره از عوامل اصلی عقب ماندگی جامعه دانسته شده و گذار از جامعه ی سنتی به جامعه ی مدرن (نه متجدد) را با نفی و طرد همه ی سنت های فرهنگی برابر می گیرد . از این رو، این گرایش چاره ای جز دنباله روی و تقلید از فرهنگ جوامعی که خود این مراحل را گذرانده اند، ندارد (عموما کشورهای غربی) .

۳ . گرایش تجددخواهانه: گرایش فرهنگی تجددخواهی، ^(۳) چه دینی و چه غیر دینی، هم سنت گرایی و هم شبه تجددخواهی را ناتوان از پاسخ گویی به نیازهای فکری و تحقق توسعه ی فرهنگی جامعه می بیند; چرا که معتقد است توسعه و پیش رفت، حاصل وحدت و تضاد «گسست » و «تداوم » می باشد و تحول و توسعه ی فرهنگی بدون تبدیل هر باره ی «تداوم » به «گسست » و «گسست » به «تداوم » و بازتولید این دو ممکن نیست . اما سنت گرایی در امر تحول، «گسست » را نادیده می گیرد و شبه تجددخواهی، «تداوم » را .

محور برخورد تجددخواهی با سنت های فرهنگی «میراث بردن انتقادی » است تا سنت ها در جریان تحول و توسعه ی فرهنگی دارای کارکرد شوند . با پیش گرفتن این معیار، از یک سو، انتقاد از سنن فرهنگ بومی یا ملی باعث می شود مطمئن شویم آنچه شایسته ی میراث بردن است، یعنی در جریان تحول و پیش رفت و توسعه فرهنگی هنوز مؤثر است، حفظ می شود و، از سوی دیگر، با تاکید بر میراث بردن، پیوستگی جریان انتقاد را حفظ کرده و از جدا شدن انتقاد از شرایط موجود اجتماعی جلوگیری می کند .

«میراث بردن انتقادی » در برخورد با سنت های فرهنگی، به خودی خود، فقط یک هنجار انتزاعی است . این معیار، صرفا به عنوان یک معیار، هیچ ارزش نظارتی و راهبردی در تحول و توسعه ی فرهنگی ندارد; این که با کدام یک از سنت های فرهنگی باید برخورد انتقادی داشت و چگونگی این برخورد و بازتولید آن سنت تا با شرایط موجود سازگار شود، از خود هنجار بر نمی آید و هم چنین این که کدام سنت فرهنگی هنوز می تواند به عنوان میراثی در خدمت توسعه فرهنگی قرار گیرد و یا این که در کل چگونه می توان هنجار «میراث بردن انتقادی » را در ارتباط با این یا آن سنت فرهنگی به کار گرفت باز از هنجار بر نمی آید . «میراث بردن انتقادی » در بروز انتزاعی آن، فقط می تواند مبین شیوه ی عقلانی انتزاعی در برخورد با سنت های فرهنگی باشد . این شیوه، در شرایطی، از انضمامیت برخوردار می شود که:

۱ . مضمون و محتوای مشخصی را پذیرفته باشد; ۲ . مشروط شود .

اما میراث بردن انتقادی برای انضمامیت یافتن چه مضمون و محتوایی را باید بپذیرد و شرط تحقق آن چیست؟ در این جا فقط به مضمون و محتوای عمده و شرط اصلی تحقق پرداخته می شود: محتوا و مضمون این هنجار، خلق فرهنگ نو است; شرط تحقق آن نیز تعامل و گفت وگو با فرهنگ های دیگر می باشد .

هم چنان که اشاره شد، ایران از نظر تاریخی در مرحله ی گذار از جامعه ی سنتی به جامعه ی متجدد قرار دارد . این دوران گذار با انحطاط و فروپاشی جامعه سنتی و انقلاب مشروطه شروع شده، اما با گذشت بیش از صد سال هنوز پایان نیافته است . بنابراین، اگر این دریافت درست باشد، فرهنگ نو در شرایط امروز ایران، فرهنگ تجددخواهانه است . بالطبع در این دوران بسیار طولانی گذار، هم مضمون و هم شکل، تجدد خواهی بسیار متحول شده است . در دوره ی صد ساله ای که ایران نتوانسته است از این مرحله گذار کند، تجددخواهی وجوه گسترده ی جهانی یافته است . وقتی استقرار فرهنگ تجددخواهانه (دربرگیرنده ی بعد دینی و بعد غیر دینی آن) مضمون و محتوای هنجار «میراث بردن انتقادی » قرار گیرد، این هنجار در برخورد با سنن فرهنگی، از یک معیار انتزاعی به معیاری مشخص و عملی تبدیل می شود .

در مورد شرط انضمامیت پذیری و یا عملی شدن میراث بردن انتقادی، یعنی تعامل و گفت وگو با فرهنگ های دیگر باید گفت که امرزه هم گرایی فرهنگ ها، از جمله به علت گسترش کیفی رسانه های همگانی و عصر اطلاعات، به امر اجتناب ناپذیری تبدیل شده که در صورت برخورد صحیح با آن می تواند نقش مؤثری در تعین بخشیدن هر چه بیش تر به مضمون و محتوای «میراث بردن انتقادی » داشته باشد . در این مورد، همین بس که گفته شود اگر فرهنگ نو در شرایط کنونی به معنای فرهنگ تجددخواهی متناسب با شرایط ایران می باشد (دینی یا غیر دینی بودن آن تاثیری در این بحث ندارد) در جهان، جوامعی – و مشخصا و یقینا جوامع غربی – هستند که فرهنگ تجددخواهی را متناسب با شرایط عمومی جامعه ی خود دیری است متحقق ساخته، پیامدهای مثبت و منفی آن را متداوما می سنجند . از این رو، امروزه تلاش برای استقرار فرهنگ تجددخواهانه به معنای تشریک مساعی در روند جهانی سنجش اثرهای مثبت و منفی تجددخواهی، از طریق بازتولید این فرهنگ در ایران، می باشد; یعنی از طریق بومی کردن فرهنگ تجددخواهی به تقویت جهانی شدن این فرهنگ کمک کرده و از طریق گفت وگو و با شناخت هر چه بیش تر فرهنگ های دیگر و سنجش خود از منظر فرهنگ هم گرایی جهانی، خلق فرهنگ نوین بومی و ملی را برای خود ممکن می داریم .

وقتی تعامل و گفت وگوی خلاق میان فرهنگ بومی یا ملی و فرهنگ های دیگر و، به ویژه، فرهنگ غربی را در جهت اعتلای هم گرایی فرهنگی جهانی مسدود کنیم، راه را برای تاثیرپذیری مقلدانه از مظاهر فرهنگ غربی گشوده ایم . از این نقطه نظر، این خود ما هستیم که امکان هجوم فرهنگی را فراهم آورده و تحقق نیات استیلاطلبانه ی قدرت های غربی در عرصه ی فرهنگ را ممکن کرده ایم . جلوگیری از این امر به معنای رد و انکار سنت های فرهنگی بومی نیست . اما در شرایط امروز، تنها تاکید بر آن دسته سنت های فرهنگی و تلاش برای بازتولید آنها در خلق فرهنگ نو مؤثر است که آن دسته سنت ها بتوانند با روند هم گرایی فرهنگی جهانی سازگار شوند . بنابراین، هر سنت بومی که نتواند از طریق گفت وگوی فرهنگ ها با جریان هم گرایی فرهنگی جهانی تطبیق یابد و پیوند بخورد، باید به عنوان سنت کهنه یا غیرقابل بازتولید کنار گذاشته شود .

خلق فرهنگ نو به معنای ترکیب عناصر مختلف فرهنگ های دیگر با مجموعه عناصر فرهنگ های بومی یا ملی دیگر است . این چنین ترکیبی به معنای درونی کردن عناصر فرهنگ های دیگر و باز تولید نوین فرهنگ بومی یا ملی است . در این رابطه باید به الزاماتی توجه داشت که جامعه در کل با آن مواجه است و، مطابق با منافع عمومی جامعه، عناصر فرهنگی را بدون در نظر گرفتن این که این عناصر سنتی هستند یا متجدد، ایرانی هستند یا غربی، برگزید و با هم ترکیب کرد . مهم این است که چنین عناصری در خدمت تحقق هدف عمومی جامعه باشند .

در دوران معاصر روند خلق فرهنگ نو از طریق گفت وگوی فرهنگ ها در ایران، دست کم از سوی روشن فکران معدودی، ادامه یافته است . روشن فکرانی بودند برآمده از تجددخواهی نهضت مشروطیت که عمدتا در زمینه ی هنر و به ویژه ادبیات به این مهم اقدام کردند . نمو