فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه

فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه شامل 79 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفسیر / بیان السعاده فی مقامات العباده للعارف الشهید السلطان محمد الجنابذی الملقب بسلطان علی شاه :

جولدزیهر فی کتابه «مذاهب التفسیر الإسلامی» :

من الحری فی بدایه هذا البحث أن أُشیر إلی المستشرق جولدزیهر فی تعیین أول تفسیر شیعی حیث یقول: «… من القرن الثالث إلی القرن الرابع الهجری، وربما کان أقدمها هو کتاب (بیان السعاده فی مقام العباده) للسلطان محمد بن حجر البجختی الذی أرخ الانتهاء عن عمله بسنه ۳۱۱ ه = 932 م، وقد ظهر مطبوعاً فی طهران سنه ۱۳۱۴ ه …»^(۱).

یعتقد المستشرق إنّ أول تفسیر شیعی بالمأثور هو هذا الکتاب، فإنی أراه لم یَرَ هذا التفسیر قط، إذ أنه أخطأ ألف سنه فی تاریخ تألیف هذا التفسیر، فالمفسر قد انتهی من تألیفه سنه ۱۳۱۱ ه لا سنه ۳۱۱ ه وهو السلطان محمد الجنابذی لا السلطان محمد بن حجر البجختی، وإن هذا التفسیر هو تفسیر صوفی شیعی لا تفسیر شیعی بالمأثور، وظنی إن مثل هذه الأخطاء لیست قلیله فی أبحاث علماء العالم حول الشیعه.

لم یعثر الذهبی علی ترجمه للمؤلف :

یقول الذهبی فی کتابه «التفسیر والمفسرون» (مؤلف هذا التفسیر هو السلطان محمد بن حیدر الجنابذی الخراسانی أحد متطرفی الإمامیه الإثنی عشریه فی القرن الرابع عشر الهجری، لم نقف له علی ترجمه أکثر من هذا)^(۲).

وهذا لعدم وجود ترجمه باللغه العربیه لمفسرنا الجنابذی، وأما ترجمته باللغه الفارسیه فهی کثیره، منها کتاب «نابغه علم و عرفان» وفیه ترجمه کامله له ولعقائده وسلسلته الصوفیه. وأما ترجمته باللغه العربیه فقد جاءت جدیداً فی طبعات التفسیر الجدیده فمن أراد فلیراجعها.

حیاته :

کانت ولادته علی ما کتبه والده المرحوم المولی حیدر محمد بخطه فی ظهر القرآن الکریم الموجود صورته الفتوغرافیه فی کتاب «نابغه علم و عرفان»^(۳) فی الثامن والعشرین من شهر جمادی الاُولی سنه (۱۲۵۱ ه ). فقد أباه وهو فی الثالثه من عمره، فتولاّه أخوه المولی محمد علی. بادر فی حداثه سِنّه بتعلم القرآن، ثم سافر إلی مدینه مشهد طباً للعلوم الأدبیه ثم إلی النجف الأشرف لأخذ العلوم الدینیه ثم إلی مدینه سبزوار لأخذ العلوم العقلیه من الحکیم الشهیر الحاج ملاّ هادی السبزواری، وهنا أدرکته جذبه من جذبات الحق فترک سبزوار متوجهاً إلی إصفهان طالباً مقصوده فالتقی بالعارف الشهیر الحاج محمد کاظم الملقب بسعاده علی شاه فتلقی الأذکار القلبیه منه ودخل فی سلک الصوفیه وفی السلسله المشهوره ب (النعمه الإلهیه)، وفی العوده من إصفهان تزوج ابنه الحاج ملاّ علی البیدختی حیث أمره مرشده بإطاعه أمر أُمّه فی الزواج، وبعد مده قلیله تهیجت أشواقه لزیاره شیخه مره ثانیه، فسافر إلی إصفهان، وفی سنه (۱۲۸۴ ه ) مُنِحَ درجه شیخ أی إجازه الإرشاد وتلقین الأذکار القلبیه والأوراد المأثوره ولقب ب (سلطان علی شاه) وفی سنه (۱۲۹۳ ه ) تُوفی شیخُهُ وبوفاه الشیخ انقسمت السلسله إلی سلاسل متعدده، فترأس سلطان علی شاه السلطه الجنابذیه وأصبح قطبها ومؤسسها، فاستقر فی قریه (بیدخت) فی ضواحی مدینه (جنابذ) الواقعه فی مقاطعه خراسان، وفی سنه (۱۳۰۵ ه ) حج بیت اللّه الحرام وزار العتبات المقدسه فی العراق والتقی بکثیر من العلماء کالحاج میرزا حسن الشیرازی وفی لیله السبت السادس والعشرین من شهر ربیع الأول سنه (۱۳۲۷ ه ) تُوفی مخنوقاً غریقاً فدفن فی (بیدخت) ^(۴).

ولهذه السلسله (الجنابذیه) آدابها ورسومها فی حلقات الذکر العملی ولها اعتقاداتها الخاصه بها أیضاً لها زوایا وتکایا کثیره منتشره فی جمیع بلاد إیران، وهنا نترک الکلام حول هذا الموضوع مخافه الإطاله والخروج عن ماده البحث.

أقطاب هذه السلسله :

انشعبت السلسله الجنابذیه من السلسله «النعمه الإلهیه» بعد وفاه سعاده علی شاه فترأسها سلطان علی شاه وسمیت بإسمه (الجنابذیه) وبعد وفاه سلطان علی شاه استخلفه ولده الملقب بنور علی شاه الثانی وبعد وفاته سنه (۱۳۳۷ ه ) استخلفه سلیله الملقب بصالح علی شاه ثم استخلفه ابنه سلطان حسین تابنده الملقب برضا علی شاه ثم استخلفه ابنه الملقب بمحبوب علی شاه، ثم استخلفه عمه القطب الحالی لهذه السلسله الملقب بتابنده والسلسله هذه هی من أکبر السلاسل الصوفیه الشیعیه عدداً فی إیران، ولها آدابها الخاصه ومن أهمها اختصاصهم بحاله البسط دون القبض المصطلح عند الصوفیه، وذلک لترکهم الانزواء المنتج للقبض ومعاشره الناس المنتج للبسط.

مؤلفاته :

للجنابذی مؤلفات باللغتین العربیه والفارسیه، والمشهور منها باللغه العربیه هو الإیضاح، وبیان السعاده فی مقامات العباده، وبالفارسیه، سعادتنامه، مجمع السعاده، ولایتنامه، بشاره المؤمنین وتنبیه النائمین.

ولما کان المؤلف شدید العلاقه بشیخه سعاده علی شاه سمی ثلاثه من مؤلفاته بإسمه وهی سعادتنامه، بیان السعاده، مجمع السعاده.

طبعات التفسیر:

طبع للمره الاُولی سنه (۱۳۱۴ ه ) بنفقه الحاج محمد حسن خطیب الطهرانی ومیرزا محمد حسین خان سر رشته دار الإصفهانی وغلامرضا خان مصدق السلطان المشهدی^(۵) فی مجلد واحد کبیر. وطبع للمره الثانیه سنه (۱۳۸۵ ه ) فی مطبعه (دانشگاه تهران = جامعه طهران) فی أربعه مجلدات کبیره.

مراجع التفسیر فی بیان السعاده:

نری فی خطبه الکتاب، أنّ المفسر یذکر مراجعه فی التفسیر والحدیث بشکل یکاد یختفی علی من لا بصیره له بأسلوب البیان بین هؤلاء القوم، فیقول فی خطبه التفسیر بعد الحمد والثناء علی اللّه : (… والصلاه والسلام علی ملائکته وأنبیائه ورسله خصوصاً علی من أنزل علیه القرآن، الذی هو مجمع البحرین للوجوب والإمکان، ومجمع البیان لکل ذکر وکتاب وتبیان، الصافی عن کلّ مین وخلف وارتیاب، والوافی بکل وعد فی خیر وصواب والشافی لکلّ مرض وعناء فی النفوس والأجسام، والکافی للبصیر عن کل کتاب وخطاب وکلام، …)^(۶)، فها هو یذکر مراجعه بشکل ظریف، مجمع البحرین فی اللغه، مجمع البیان والتبیان والصافی فی التفسیر، الوافی والشافی والکافی فی الحدیث.

وبالإضافه إلی هذه المراجع، نراه یستشهد فی الأبحاث الفلسفیه والعرفانیه بالأشعار الفارسیه للشاعر الشهیر والعارف الکبیر مؤسس السلسله المولویه المولی جلال الدین الرومی المولوی.

منهجه فی التفسیر:

لهذا التفسیر مقدمه جعلنا المفسّر فی أربعه عشر فصلاً ولعلّه جعلها أربعه عشر فصلاً تیمّناً بالأربعه عشر المعصومین (ع)، یذکر المفسر فی هذه الفصول مجموعه من علوم القرآن علی طریقه صوفیه الشیعه وعلی سبیل المثال أنقل قسماً من الفصل الثانی من هذه المقدمه وهی فی العلم والجهل، فیقول: «اعلم أن الإنسان واقع بین داری الرحمن والشیطان، ولنفسه وجه إلی اللّه ویقال له وجه الربّ ووجه إلی الشیطان ویقال له وجه النفس أی أنانیته، ولا یکون رؤیه الوجود من النفس ونسبته إلیها إلاّ بهذا الوجه، وهذان الوجهان للنفس هما الآخره والدنیا اللتان هما الضرتان، والإقبال إلی کلّ أضرار بالأخری، وهما العقل والجهل فی العالم الصغیر، ویطلق العقل والجهل علی مدرکاتهم أیضاً، وسعه کلّ من الوجهین بزیاده مدرکاته وسعتها، لأنّ فعلیه الإنسان بفعلیه مدرکاته، فکلّما ازداد المدرکات الجهلیه ازدادت الأنانیه وضعفت الوجهه الربانیه، وکلما ازداد المدرکات العقلانیه قویت الوجهه الربانیه وضعفت الوجهه الجهلانیه والأنانیه، وکلما ازدادت الجهالات فی الإنسان ازداد فیه تصرف الشیطان بل لا تکون تلک المدرکات إلاّ بإمداد الشیطان وإفاضته، فهی فی الحقیقه فضلاته علی وجه النفس، فالإنسان إن لم یکن ذا وجه إلی الربّ کأن لا محاله ذا وجه الی الشیطان وکانت صفحه نفسه بتصرف الشیطان فیلقی علیها ما یشاء بحسب استعدادها…»^(۷).

کما ولهذا التفسیر أمور مختصه به قلَّ ما توجد فی غیره من التفاسیر منها:

۱ ربط الآیات وجعل الآیات اللاّحقه مربوطه بالسابقه والحال إن جمع الآیات لم یکن بترتیب نزولها بل المشهور هو الاجتهاد فی ترتیب الآیات، والمؤلف أیضاً قائل به، ولکنّه مع ذلک یقول إنّ تآلف الآیات القرآنیه وجمعها بالترتیب الموجود بین الدفتین دلیل علی أنّ العلم الإلهی والإراده الأزلیه قد تعلقتا بجمعها کذلک، کما قال اللّه تعالی شأنه: «إِنَّ عَلَینا جَمعَهُ وَقُرآنَهُ » ^(۸) وعلی هذا ربط المؤلف أکثر الآیات بسابقها وذکر وجه الربط وإن لم تکن مربوطه فی ظاهر المعنی والمفهوم.

۲ تفسیر جمیع الآیات المرتبطه بالعقائد والإیمان والکفر، بالإیمان والکفر بالولایه، والاهتمام التام بشأن ولایه علی (ع) والأئمه المعصومین من ولده، وإنّ الإیمان باللّه عین الإیمان بالولایه، والکفر بها مستلزم للکفر به»^(۹) وفی هذا أیضاً استند إلی الأخبار النبویه المتفق علیها لدی الفریقین والأحادیث المرویه عن الأئمه (ع)، وهذا النظر وإن کان فی الظاهر غلواً حتی زعم بعض أهل اللجاج أنّ هذه العقیده من الغُلاه والشیعه منهم، ولکنّها لیست کذلک، بل مستنده إلی الأخبار وإلی الدلیل العقلی، لأنّ الولی فی اصطلاح الأخبار ولدی العرفاء أی الأولی بالتصرف کما قال تعالی شأنه: «اللّه ُ ولیُّ الَّذینَ آمَنُوا » ^(۱۰).

وقال عزّ وجلّ: «النبیّ أَولی بالمؤمنینَ مِن أَنفسِهِمْ » ^(۱۱).

وهذا المعنی أیضاً حقیقه مشککه ذات مراتب متفاوته باختلاف المظاهر الکامله فی کلّ زمان ویشمل جمیع الأنبیاء والأولیاء والکُمَّل المطاعین فی کلّ زمان وهم بعد رسول اللّه (ص) الأئمه المعصومون (ع) والمرتبه العلیا من هذه الحقیقه متحده مع مقام المشیئه والواحدیه وتجلّی الأسماء والصفات ومقام الجامعیه المسماه باللّه والفیض المقدس الذی کان محمد (ص) وبعده علی (ع) مظهراً تاماً ومرآه له، وهذه المرتبه محیطه بما سوی اللّه فکذلک مظهره التام وهو الرسول (ص) وبعده خلفائه وأوصیاؤه المعصومون، فکما یکون الإیمان والکفر فی المقام العالی منتسباً إلی هذه المرتبه کذلک فی مقام المظهر والمرآه، والإیمان بالمظهر إیمان بالظاهر والکفر به کفر به، والأخبار أیضاً داله علیه بل یمکن أن نقول، هو من أُصول الشیعه.

۳ تحقیق وجود الجن وإثبات وجوده ببیان فلسفی عرفانی ملیح.^(۱۲)

۴ رأی المفسر بطهاره أهل الکتاب وترجیحه القول بالنجاسه العرضیه عند تفسیر لآیه «وطعامُ الّذینَ أوتوا الکتابَ حلٌّ لَکُم … » ^(۱۳).

۵ القول باختصاص حلّیه عقد الکتابیه بالتمتع والانقطاع وعدم جواز نکاحها بالعقد الدائم وذلک عند تفسیر الآیه « … إِذا آتیتموهُنَّ أُجُورَهُنَّ » ^(۱۴).

۶ تحریم السفر فی یوم الجمعه علی من کانت المسافه بینه وبین مجتمع الناس للجمعه أقل من فرسخین أو بقدر فرسخین، بل لزوم ترک البیع فیه استناداً إلی الآیه «یا أیّها الّذینَ آمَنوا إذا نُودِیَ للصَّلاهِ مِنْ یَومِ الجُمعهِ … » ^(۱۵) وللمفسر کثیر من الإشارات والتأویلات والرموز العرفانیه کتفسیر الصدّ عن سبیل اللّه بالصدّ عن سبیل الولایه، وغیرها من التأویلات وهی مستنده غلاباً إلی الأحادیث الشیعیه أو إلی البرهان العقلی الفلسفی، ونحن نکتفی بنقل أهمها علی سبیل المثال.

تفسیره للمساجد فی الآیه « … وَمَنْ أَظْلَمُ مِمَّن مَنَعَ مَساجِدَ اللّه ِ… » : ^(۱۶)

یقول المفسر إنّ المساجد الحقیقیّه هی الصدور المنشرحه المستنیره ویقصد بها أولیاء اللّه فیقول: «والمساجد جمع المسجد وهو محل السجود وهو غایه الخضوع فتمام الأرض مسجد بهذا المعنی لأن جمله ما فیها لیس لها إلاّ التذلل فجمله وجه الأرض محلل لتذلل ما فیها وقال النبی (ص): جعلت لی الأرض مسجداً وطهوراً لشهوده (ص) سجود الکلّ فی کلّ الأرض وبهذا المعنی صارت الصدور المنشرحه بنور الإسلام والقلوب المستنیره بنور الإیمان مساجد حقیقیه لسجود کل ما فیما وتذللهما حقیقه، وامتیاز المساجد الصوریه من بین بقاع الأرض بإسم المسجد وإسم بیت اللّه لیس لهذا المعنی ولا خصوص البقعه ولا خصوص اللبنه والطین والجصّ وسائر آلات البناء، ولا خصوص البناء والعمله وإلاّ لشارکها فی هذا الإسم کلما شارکها فی هذه بل الامتیاز بنیه الواقف لأن الواقف إذا کانت نیته صحیحه خالصه لوجه اللّه غیر مشوبه بأغراض النفس صار صدره منشرحاً وقلبه مستنیراً وصارا مسجدین للّه وبتوجهه إلی تلک البقعه تصیر البقعه مستنیره وتمتاز بالمسجدیه وبکونها بیت اللّه ، فإذا صار الإنسان متمکناً فی ذلک الانشراح والاستناره صار مسجداً وبیتاً للّه علی الإطلاق، وإن لم یکن متمکناً فیها کان مسجداً وبیتاً للّه وقت الاتصاف بهما، وکلما ازداد واشتدّ الاتصاف به ازدادت واشتدت المسجدیه والبیتیه للّه ، وکلما اشتدت مسجدیته للّه اشتدت مسجدیته ما بناه للّه ، فالمساجد حقیقیه والبیوت التی أذِنَ اللّه ُ أن تُرفَع هی الصدور والقلوب المنشرحه المستنیره وبعدها أصحاب تلک الصدور والقلوب، وأما المساجد الصوریه فهی مساجد حقیقه باعتبار المعنی ا