فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران

فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران شامل 54 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل فرهنگ سیاسی در انقلاب ایران :

نامه، ش ۲۰

چکیده: آقای سحابی در این مقاله به تعریف مقوله «فرهنگ » و «فرهنگ سیاسی » پرداخته است و مشکلاتی را که در فرهنگ سیاسی ایران وجود دارد، برشمرده است . به نظر ایشان، بیگانگی ملت و نهاد دولت، فقدان وحدت فرد یا جمع، فقدان شفافیت، کلی گویی، برون نگری و استبدادگرایی از جمله مشکلات فرهنگ سیاسی جامعه ماست .

چگونگی مواجهه جماعتی از مردم، قبایل، اقوام یا ملت های کوچک و بزرگ با مسائل حیات طبیعی و اجتماعی را «فرهنگ » آن جماعت می نامند . در این میان، مواردی که همان جماعت با یک قدرت حاکم داخلی یا خارجی روبه رو می شود، یا اجزای درونی آن جماعت بر سر دست یابی به قدرت سیاسی با یکدیگر به رقابت یا تفاهم می پردازند، «فرهنگ سیاسی » می نامیم . برای نمونه مسئله قنات و آبیاری از طریق حفر قنوات را می توان یک فرهنگ تلقی کرد: اینکه در یک سرزمین خشک و کم آب و فاقد رودخانه های طبیعی، مثل نواحی شرقی و مرکزی ایران، مردم به امری بسیار سخت و محتاج دقت های کارشناسی و کار و رنج بدنی بسیار، مبادرت ورزند و از هیچ، امکانی بیافرینند که طی قرن های متمادی، نیاز آبیاری، زراعت و تامین غذای آنها را رفع کند، یعنی کار با زحمت توام با هوش، یک فرهنگ است که متاسفانه با سرازیر شدن درآمد رایگان و رنج ناکشیده نفت، منسوخ شد و فرهنگ کار و کوشش عقلی و بدنی، جای خود را به فرهنگ دیگری داد .

فرهنگ سیاسی با عقاید و مواضع سیاسی تفاوت دارد . در عقاید و مواضع سیاسی یا اجتماعی، آگاهی و اطلاعات دریافتی و اسناد و مدارک یا منابع کتابی و علمی یا آرمان ها و ایدئولوژی ها و اراده شخصی معمولا نقش اول را دارند . ولی فرهنگ یا رفتار فرهنگی، یک سره ناخودآگاه است و فرد در آن غوطه ور است . ازاین رو، تغییر و تبدیل آن، تنها با عزم و اراده شخصی امکان دارد و در غیاب اراده شخصی، تغییر آن مشکل و طولانی و گاه محتاج حوادث اجتماعی پیچیده است .

۱ . جو غالب

فرهنگ سیاسی، به دلیل مربوط بودن به ناخودآگاه جمعی، در بیشتر موارد، عملکردی آرام ولی تعیین کننده دارد و از صورت تهاجمی خالی است; ولی گاه در شرایطی خاص که یک جمع یا یک قوم و ملت درگیر تنش یا مبارزه با یک رقیب، دشمن یا مخالف بوده و به واسطه قداست آرمان ها، ایدئولوژی یا آگاهی و اطلاعات و تحلیل عقلانی یا … همراه با عجله و شتاب در قبضه کردن قدرت، به حالت تخاصم شدید رسیده و برانگیخته و عصبی شده است; همان فرهنگ سیاسی جمعی دیرینه قالب عینی تر و فعال تر و مهاجم تری پیدا می کند و معمولا تعقل و اندیشه ها را راکد و قفل می نماید . در این صورت است که فرهنگ سیاسی آن گروه حالت «جو غالب » یا «جو حاکم » یافته و بسیار خودمختار و آمرانه و مستبدانه عمل می کند; زیرا «استبداد جو» گاه از استبداد سیاسی یا دینی، خشن تر و نابودکننده تر عمل می نماید . ازاین رو، مقاومت در برابر جو غالب بسیار دشوار است و ما مقاومت کنندگان در برابر جوهای غالب سیاسی را صاحب آزادگی، کرامت، هوشیاری و اراده والاتری می شناسیم .

۲ . مواردی از فرهنگ سیاسی – اجتماعی در ایران

در میان ملت ایران نیز یک سلسله سنت ها، اخلاقیات یا عادت های فکری و بینشی، حاکم و جاری بوده است که در مجوع قابل درج در فرهنگ سیاسی ما می باشند . برخی از آنها ریشه در تاریخ کهن دارند و معلول و مولود تاریخ طولانی سه هزارساله حاکمیت استبداد در ایران هستند و برخی دیگر نتیجه دو قرن برخورد با تمدن غرب و اخذ ناقص فرهنگ غربی و مخصوصا ورود و حاکمیت استعمار می باشند .

۱ . بیگانگی ملت و نهاد دولت

اولین مورد چشم گیر و مؤثر و تعیین کننده در مسیر تحول و سرنوشت ملت ایران عبارت است از جدایی و بیگانگی همراه با سوءظن دولت و ملت از یکدیگر . از زمان های بسیار دور در عهد باستان و وجود جوامع قبایلی، اراده مجموعه قبیله، یا شعور جمعی آن (به گفته امیل دورکیم) بر حفظ و حراست از خود جمعی و اعضای آن و اموال و حیثیات و اعراض و ارزش های آن در وجود دولت متبلور می شد . از این نگاه، نهاد دولت، در بنیان نظری و تاریخی آن، نه یک عنصر غارت و ستم و سرکوب و استثمار و نماینده و عامل غارتگران، بلکه نگهبان آن جامعه و تمامی خلق محصور در آن از تهاجمات و غارت های محیط، و به طور کلی مسئول امنیت خارجی و داخلی جامعه، بوده و هست . اینکه دولتی معین اسیر زور و سرکوب و استبداد و استثمار شود، یک انحراف از اصل نظری است که متاسفانه در تاریخ ما، غالب دولت ها و مصادیق آن بوده اند . هر وقت میان دولت و ملتی معین، تضادی در منافع و مصالح و اهداف و ارزش ها وجود داشته باشد، بین آن دولت و ملت تنش و شکاف ایجاد می شود . هر قدر این مجموعه تفاوت یا یکی از وجوه آن شدیدتر و عمیق تر شود، فاصله و شکاف بین دولت و ملت آغاز می گردد و به طور روزافزون عمق می یابد تا به آستانه بیگانگی و بالاخره تخاصم و فروریزی یکی از دو طرف می انجامد . فروریزی دولت بیگانه با ملت، فهمیدنی است و مصداق آن فروپاشی دولت ها یا سلسله ها یا برکناری شاهان در طول این مدت طولانی ۲۵ قرن است . اما فروریزی ملت به چه معناست؟

۲ . فقدان وحدت فرد یا جمع

در زمان باز بودن فضای اقتصادی یا رونق، مردم به کار معاش خود می پردازند، ولی در فضایی که نه امنیتی وجود دارد و نه آینده ای متصور است، مردم نه به کارهای سخت و درازمدت می پردازند، تا رشته توسعه و پیشرفت مردمی فراهم شود و نه احساس بستگی ملی به کل ملت یا وطن می نمایند . در این حالت، حس مسئولیت وطنی و ملی از بین می رود و اجتماع مردم در صورت ظاهر است ولی افراد یا خانواده هایی جداجدا و بیگانه با هم می شوند و گسترش روح فردگرایی، که ضد جامعه و ملیت است، از این رهگذر است . ملت، خواص ملت بودن و وجدان جمعی خود را از دست می دهد و عملا از حالت جامعه بودن خارج می شود و این چنین است که علقه دلبستگی فرد با جمع و ظرف آن، یعنی وطن – و نه فقط با دولت – از بین می رود .

یکی دیگر از نشانه های شکاف بین دولت و ملت، فرومردن ملت و نابودی وحدت جمع است . همان خصیصه معروف ایرانیان که فرد آنها برحسب استعدادهای طبیعی و هوش و نبوغ درخشان، صاحب نام می گردند ولی جمعشان و وطنشان عقب مانده و درجازننده می شود .

این دو خصیصه فرهنگی و اغلب ناخودآگاه، بلکه روانی ملت ایران است که امروزه فرهنگ سیاسی ما را تشکیل می دهد .

۳ . فقدان شفافیت

در طول تاریخ کهن ما، این فرهنگ قدیمی سیاسی (فقدان شفافیت) وجود داشته است . از زمان هخامنشیان، پس از کوروش، و در دوران ساسانیان و حاکمیت نظام کاستی، دامنه و عمق زیادی یافت . پس از اسلام و نفوذ مذهب تشیع، به دلیل شرایط فشار و سرکوب شیعیان که از سوی حکومت های اموی و عباسی اعمال می شد، اقلیت شیعه برای حفظ خود ناچار بود روابط و دارایی ها و عقاید خود را پنهان سازد . بنا بر یک روایت (اگر صحت آن تایید شده باشد) امامان شیعه تعلیم داده بودند که: استر ذهبک و ذهابک و مذهبک . این امری فهمیدنی است، لکن بعدها و با روی کار آمدن حکومت های شیعی، مثل آل بویه و علویان و بعدها حکومت صفویه به بعد که همگی شیعه بودند، این توصیه سازمانی در جامعه و دولت شیعی هم ادامه یافت و تا به امروز یک اخلاق و یک فرهنگ شده است .

این روحیه که به جامعه معاصر هم سرایت کرده است، پنهان کاری و عدم شفافیت را در میان مردم رایج ساخت . آن روحیه سابق که به هدایت آن، عقاید وروابط واموال خود را از جامعه و دولت مخفی می کردند، با دیپلمات بازی و سیاستی کاری ناپخته مخلوط شد و در فرهنگ سیاسی ما در روابط اشخاص و گروه های سیاسی – در میان خود آنها و مردم – یک حالت اختفای حقیقت عقاید و مواضع، وسیاست بازی حاکم گردید (زچپ نیزه انداخت واز راست شد) . محصول همه اینها، فقدان شفافیتی است که دربین شخصیت ها وگروه های سیاسی، به صورت یک اخلاق و یک فرهنگ درآمده است .

در تمام موارد جدایی، اختفا و بیگانگی با دولت، در واقع، نهاد دولت است که مورد بی مهری ها قرار می گیرد و ملت از آن جدا می شود و این به معنای کاهش اقتدار و بقای ملت است; زیرا که نهاد دولت از ابتدای پیدایش برای حراست از ملت و آبادانی و عدالت بوده است .

ازمیان سه مورد مثال فرهنگ سیاسی که مورد اشاره قرار گرفتند، مورد اخیر، یعنی عدم شفافیت شخصیت ها و احزاب سیاسی، تنها ریشه در تار