فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته

با فایل فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته شامل 55 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل روشن فکری دینی، سنت و مدرنیته :

دریچه، ش ۲۳ و ۲۴

چکیده: در ادبیات سیاسی غرب، بنیادگرایان همان سنت گرایان اند; اما در میان مسلمانان بنیادگرایان به دو گروه سنت گرایان و نوگرایان تقسیم می شوند . از نظر نوگرایان دینی مؤلفه های اصلی مدرنیته همچون عقلانیت، علم گرایی، مردم سالاری، سودمندی اجتماعی و … هیچ کدام با اسلام ناسازگار نیست . تعارض کنونی سنت گرایان و جوامع مسلمان با مدرنیته ریشه در عملکرد ناشایست غرب در قبال مسلمانان و پیامدهای منفی فرهنگ غرب دارد .

بنیادگرایی، یا اصول گرایی در فارسی معادل واژه فوندامنتالیزم ^(۱) در گفتمان غربی است . ورود و به کارگیری گسترده این واژه در ادبیات سیاسی، دینی و کلامی غرب، و به خصوص آمریکا، از حدود سال ۱۸۷۰ و در واکنش کلیسای پروتستان آمریکا به جامعه جدید شکل گرفت و تا به امروز مراحلی را پیموده است . در آغاز دهه دوم قرن بیستم، بنیادگرایان اصول اعتقادی خود را در پنج آموزه خلاصه کردند: ۱ . تورات و انجیل کلام مستقیم خداست، بدون کم و زیاد; ۲ . تولد عیسی مسیح از دوشیزه باکره; ۳ . رستاخیز (قیامت) ; ۴ . ضرورت قبول معجزات عیسی; ۵ . رهایی انسان از گناه نافرمانی آدم و حوا در بهشت، با قبول عیسی به منزله «ناجی » .

بنیادگرایان مسیحی با هر گونه نوآوری در اندیشه های دینی به مخالفت برخاسته، آزاداندیشان و نوگرایان را متهم ساختند که با تفسیر آیات انجیل به نفع علم، به کلام خدا «خیانت » می کنند . نوگرایان مسیحی می کوشیدند تا مقررات کلیسایی مسیحی را با زندگی مدرن تطبیق دهند .

اما در ادبیات سیاسی معاصر، به خصوص در رابطه با جهان اسلام، غربی ها، بنیادگرایی اسلامی را در این معانی به کار نمی برند; یعنی در نگاه آنان به بنیادگرایی اسلامی، مبانی دینی مطرح نیست; بلکه در نظر آنان بنیادگرایان اسلامی، گروه های تند و افراطی دینی هستند که در مقابله با مخالفان خود، از ابزار خشونت استفاده می کنند . در مواردی نیز نظر آنان بیشتر معطوف به گروهی از مسلمانان است که عمدتا سنت گرایند; اما نه سنت گرایان یا واپس گرایان و متحجرانی که سیاسی نیستند و با قدرت – در سطح ملی یا بین المللی آن – در تقابل نمی باشند . در ادبیات سیاسی – فکری غرب، بنیادگرایان همان سنت گرایان هستند که در برابر آزاداندیشان و نوگرایان دینی قرار گرفته اند . اما در میان مسلمانان، بنیادگرایان به دو گروه اصلی سنت گرایان و نوگرایان تقسیم می شوند . هر بنیادگرایی، لزوما سنت گرا نیست . نوگرایی دینی پدیده ای است به قدمت دین; نوگرایی دینی پدیده عصر جدید نیست; بلکه پدیده ای مستمر و دائمی است . جامعه های انسانی در تقابل و تبادل مستمر فرهنگی و تجارتی با یکدیگرند . این مبادلات و مراودات موجب اثرگذاری های متقابل و تغییر در الگوهای فرهنگی و هنجارهای رفتاری گشته، الگوها و هنجارهای جدید جای گزین الگوها و هنجارهای قدیم می شود . درحالی که سنت گرایان در برابر این تغییرات مقاومت می کنند، نوگرایان ضرورت اجتناب ناپذیر تغییرات را درک کرده، می کوشند تا با حفظ عناصر اصلی آموزه های دینی یا ارزش های ملی، قالب های جدیدی متناسب با شرایط جدید بیابند . پیدایش «روشن فکری دینی » به منزله ستون اصلی نوگرایی دینی از همین ضرورت ها سرچشمه گرفته است . اما جنبش روشن فکری دینی را که جدید و تازه است نباید با نوگرایی دینی یکی و معادل هم دانست . روشن فکری دینی، سیاست و دغدغه هایی فراتر از نواندیشی دینی دارد .

اختلاف میان سنت گرایان و نوگرایان دینی تنها درباره الگوهای ذهنی و هنجارهای رفتاری جدید فردی و اجتماعی نیست، بلکه در فهم مقولات دینی نیز ریشه دارد . سنت گرایان به فهم سنتی از مقولات دینی و پدیده های علمی، طبیعی و اجتماعی یاد شده در قرآن کریم جزمیت می بخشند; درحالی که فهم انسان ها از مقولات قرآنی با تجربه شخصی و با پیشرفت علم و دانش تغییر می یابد . نوگرایان دینی، فهم خود را از قرآن کریم به فهم سنتی محدود و مقید نمی سازند . نوگرایی دینی بر این باور است که بر اساس آنچه از قرآن کریم بر می آید، تعارضی میان مقولات و مؤلفه های جامعه جدید و مدرنیته (مثل عقلانیت و علم گرایی) با آموزه های بنیادی دینی در اسلام اصیل وجود ندارد .

پایه علم گرایی بر این پیش فرض قرار دارد که جهان هستی قانونمند است . قوانینی بر جهان حاکم است که ثابت و لایتغیرند . از دید بسیاری از متفکران اسلامی (نوگرایان دینی) معنا و مفهوم «سنت الاهی » که تحول و تبدیل نمی یابد، همان قوانین حاکم بر جهان هستی است . اما در مورد عقل گرایی، تعارضی که در ادبیات غربی میان عنصر عقل گرایی مدرنیته با دین مطرح است، به طور عمده ناظر به عقل گریزی در کلام مسیحی است . تعمیم چنین تعارضی به قلمرو جهان بینی اسلامی، بی جهت و بی پایه است . برای نمونه در باور غالب مسیحیت، لذت، و به خصوص لذت جنسی، علی الاطلاق شیطانی و زشت و مکروه است . اما نگرش قرآن به انسان و لذت های این مبانی، به خصوص لذت جنسی، به کلی با دیدگاه کلیسای مسیحی متفاوت است . این نگرش در واقع همان پیوند میان «عقل و لذت » در مدرنیته و «جمع میان پرهیزگاری و کام جویی معقول جنسی » است که آلن تورن مطرح می سازد .

در جهان بینی توحیدی، عقل انسان واقعیتی ماقبل دینی است; یعنی قبل از آنکه انسان وحی را بپذیرد، انسان است و در مقام انسان واجد قوه تفکر و تعقل است و وحی را باید با عقل خود بپذیرد . اما در کلام مسیحی، با عقل نمی توان به باور و ایمان رسید .

نکته ای که باید در فهم مناسبات مدرنیته با مبانی اسلامی در نظر داشت این است که فتاوای عقل غربی در ابتدای قرن بیستم در زمینه مسائل معنوی و دین، با آنچه در پایان قرن مطرح گردید، به کلی متفاوت است . دین گریزی یا دین ستیزی عقلانی تجدد غربی در ابتدای قرن بیستم جای خود را به دین گرایی در پایان قرن سپرده است . دین ستیزی ناشی از عقلانیت مدرنیته واکنش بی چون و چرای غرب به مبانی عقل گریز کلام مسیحی بوده است; اما بازگشت عقلانیت غربی در دهه های پایانی قرن بیستم به دین گرایی به مفهوم عام آن، و نه یک دین خاص مانند مسیحیت، خود محصول قبول «عمل به فتاوای عقل » است .

مدرنیته غرب، با آن مفهومی از خدا ناسازگار است که مسیحیت غربی آن را ارائه می دهد . مفهوم خدا در آیین مسیحیت و یهودیت، ساخته ذهن انسان است . خدای ساخته ذهن انسان لاجرم نمی تواند پاسخگو باشد . در اسلام، مفهوم خدا ساخته ذهن انسان نیست; بلکه این خداوند است که خود را به گونه ای که برای ذهن محدود انسان قابل فهم باشد تعریف و معرفی می کند .

در مدرنیته، میان فطرت انسان و طبیعت، نوعی همگنی وجود دارد . انسان بخشی است از طبیعت و برای بقای خود باید خویشتن را با طبیعت و قوانین طبیعی وفق دهد . اما مهم این است که به تعبیر آلن تورن: برای اینکه انسان حیات خود را با طبیعت تطبیق دهد تا نابود نشود کافی است که به عقل مراجعه کند . تورن با رد تحمیل «اقتدار معنوی یک حقیقت وحیانی » تبعیت از نظم طبیعی اشیا را ضروری می داند . او به این نکته مهم و ظریف تاکید دارد که «تبعیت از نظم طبیعی اشیا، علاوه بر عقلانی بودن، موجد لذت، و منطبق با ذوق است » . این چنین تعریفی از مدرنیته کمترین تعارضی با جهان بینی قرآن ندارد . کلیسای مسیحی مدعی بود که قدرت از آن خداست و خداوند آن را به فرزندش عیسی مسیح، و او نیز به پاپ تفویض نموده است و هیچ قدرتی بدون تایید کلیسا مشروعیت ندارد . کلیسای مسیحی، قرن ها با همین نظریه بر اروپا حکومت می کرد و تاج و تخت را می بخشید یا مصادره می نمود . در پی شناخت حقوق طبیعی انسان و قبول اینکه انسان آزاد و مختار است و حق دارد بر رنوشت خود حاکم گردد، باید منشا قدرت سیاسی و حکومت را نه از بالا، بلکه از پائین به بالا، یعنی از مردم، و آن هم تمام مردم، دانست . بر این اساس نوگرایی، با استبداد در هر شکل و نوع آن، حتی استبداد صلحا نیز در افتاد و خواستار تخریب آن و استقرار جمهوری تام، شامل و عام گرا گردید . کمتر متفکر نوگرای دینی است که این تلقی از انسان و مفهوم قدرت سیاسی، حق حاکمیت مردم، برابری و آزادی شهروندان را در تعارض با آموزه های قرآنی بداند .

موضع سنت گرایان دینی و بعضا واپس گرایان، البته متفاوت است و درک آنان از ساختار قدرت سیاسی همان سنن رایج در جامعه اسلامی، طی قرون گذشته است . در ذهنیت بسیاری از مسلمانان، تنها شکل قابل قبول «حکومت اسلامی » خلافت است . خلیفه، حتی اگر از خلفای ظلم و جور بنی امیه یا بنی عباس یا عثمانی هم باشد، اولی الامر واجب الاطاعه و امیرالمؤمنین محسوب می شود .

یکی دی