فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ

با فایل فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ شامل 83 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل سعدی، از منظر فکر و فرهنگ :

سعدی شیرازی ستاره ی همیشه تابان آسمان ادب پارسی و نقطه ی ماندگار حکمت و معرفت مشرق زمین است که با روان شناسی خود به معنای اخص کلمه، نیز با سعه ی صدر خویش، در اذهان صاحبان اندیشه نفوذ کرده و سخن خود را بر کرسی سینه ها جای داده است؛ چنان که شهرت و آوازه ی او، هم در زمان حیاتش و هم پس از مماتش از مرزهای ایران گذشته و به اقصی نقاط عالم رسیده است؛ «امرسون» نویسنده و متفکر معروف آمریکایی در قرن نوزدهم می گوید: «سعدی به زبان همه ی ملل و اقوام عالم سخن می گوید و گفته های او مانند هومر و شکسپیر و سروانت و مونیتی همیشه تازگی دارد.» امرسون کتاب گلستان را یکی از اناجیل و کتب مقدسه ی دیانتی جهان می داند و معتقد است که دستورهای اخلاقی آن، قوانین عمومی و بین المللی است.»^(۲)

شک نیست که این بزرگداشت سعدی، پاداش وسعت اندیشه و جهان بینی خاص اوست؛ یعنی آن چه در دوره ی خفقان و سخت گیری های جانب گرایانه صاحب منصبان و زاهدان ریایی در دوره ی سعدی چون کیمیا نایاب بوده است.

برای دریافت بهتر باورهای اخلاقی – اجتماعی سعدی، پس از بررسی اجمالی دوران زندگی وی، به تشریح برخی از ویژگی های جهان بینی او به ویژه اندیشه ی او مبنی بر همسویی خلایق، و پرهیز از عناد و دشمنی در میان آیین ها خواهیم پرداخت.

چنان که از گفته های خود سعدی و دیگران برمی آید، زندگی اش را سه دوره ی مشخص ۲۰ – ۳۰ ساله تشکیل می دهد: یکی دوران کودکی و جوانی و فراگرفتن دانش و شناخت، دوم دوران مسافرت ها و جهانگردی ها، سوم دوران بازگشت به زادگاه خویش شیراز و آفریدن آثار گران سنگ گلستان و بوستان.

نخستین مرحله ی زندگی سعدی یعنی دوران دانش اندوزی اش در شیراز و بغداد گذشت و پس از فراگرفتن آموزش های نخستین در شیراز، برای گذراندن دوره ی مدرسه ی نظامیه به بغداد رفت:

مرا در نظامیه ادرار بود

شب و روز تلقین و تکرار بود

مدرسه ی نظامیه ی بغداد و نظامیه های دیگری که در چند نقطه ی قلمرو اسلامی برپا بودند بهترین و مجهزترین مدارس آن دوران به شمار می رفتند؛ این مدرسه ها را نظام الملک ،وزیر ایرانی و مقتدر الب ارسلان بنیان نهاده بود و در آن ها که بیشتر وابسته به مسجدها و مراکز دینی بودند، بطور کلی علوم الهی یاد داده می شد و وظیفه ی مدارس در واقع تربیت افراد زبده و بایسته برای دستگاه های دینی و دولتی بود.

علومی که در قرن پنجم و ششم در مدارس تدوین می شد عبارت بود از فقه و اصول، حدیث، علم کلام، تفسیر و ادبیات عرب، با این همه، تعلیم فلسفه و علوم طبیعی تخطئه و تعطیل شده بود؛ تا آن جا که حتی بعضی از فقها آموختن فلسفه را حرام می دانستند و فلاسفه را تکفیر می کردند، علمای بزرگ این عصر از قبیل «عین القضاه همدانی» مقتول به سال ۵۲۶ و «شیخ شهاب الدین سهروردی» مقتول در سال ۵۸۷ به اتهام بی دینی و به جرم آزادی فکر کشته شدند.

اما تنها آموزش علوم طبیعی و فلسفه نیست که در این دوران راه زوال می پیماید، بلکه به طور کلی زندگی معنوی و حتی اوضاع مادی جامعه از رشد بازمی ایستد؛ زیرا تحجر و جمود ایدئولوژیک زمان، راه را بر هر گونه پرواز اندیشه و جنب و جوش و تلاش آفریننده می بندد.^(۳)

باری چنان که گفتیم سعدی حدود ۶۲۳ ق، وارد نظامیه ی بغداد می شود و در آن جا تحت تأثیر تربیتی «حجه الاسلام محمد غزالی» که از او به «امام مرشد» یاد می کند قرار می گیرد، غزالی نه تنها فقه شافعی و کلام اشعری را بر پایه های تازه و استوارتری می نهد، بلکه پایه ی سیاسی حکومت سلجوقیان و وزارت خواجه نظام الملک را هم محکم می کند؛ و شاید افکار نزدیک شدن سعدی به حکام زمانه و نشست و برخاست احتیاط آمیز با آن ها را نیز تا حدی بتوان ثمره ی همین دوران تربیتی سعدی و تعلیمات غزالی دانست؛ گرچه ردپای فکری غزالی در آثار سعدی هنوز به درستی شناخته نشده است، اما احکام متعصبانه ی بعضی حکایات گلستان را می توان تا اندازه ای به رویه ی غزالی در صدور احکامش نسبت داد؛ برای مثال در این حکایت از گلستان که: «یکی از علمای معتبر را مناظره افتاد با یکی از ملاحده، لعنهم الله علی حِدَه، و به حجت با او برنیامد، سپر بینداخت و برگشت؛ کسی گفتش، تو را با چندین علم و فضل با بی دینی حجت نماند؟ گفت: علم من قرآن است و حدیث و گفتار مشایخ و او بدین ها معتقد نیست و نمی شنود، مرا به شنیدن کفر او چه حاجت.»

آن کس که به قرآن و خبر زو نرهی

آن است جوابش که جوابش ندهی

لحن این کلام در حد ضعیفی یادآور همان لحن شدیدی است که غزالی در ردیه های خود بر اسماعیلیه به کار می برد.

نکته ی دوم زندگی سعدی که همچون دوره ی تعلیم نظامیه ی او، تأثیر شدیدی بر روحیات وی گذاشته است، آشنایی او با شیخ شهاب الدین ابو حفص سهروردی، عارف مشهور و نویسنده «عوارف المعارف» است. او که با عرفان خود به تعصبات و سخت گیری های غزالی حالت تعادلی و مسامحه بخشید و شاید بتوان گفت که ریشه ی عقاید عرفانی سعدی را باید در این مرد و نوشته های او یافت کسی که در نوشته های سعدی از او به نام «مرشد» یاد شده است:

مقالات مردان به مردی شنو	نه از سعدی از سهروردی شنو
مرا شیخ دانای مرشد شهاب	دو اندرز فرمود بر روی آب
یکی آن که در نفس، خودبین مباش	دگر آن که بر غیر، بدبین مباش(۴)

دومین مرحله ی زندگی سعدی، دوره ی طولانی مسافرت ها و جهان گردی های اوست. «درباره ی مسافرت های او به عراق و حجاز و شام و ماوراءالنهر و هندوستان در گلستان اشارات بسیار هست؛ اگرچه شبلی نعمانی درباره ی مسافرت سعدی به هندوستان قطعه ی سومنات شک کرده، ولی تردیدی نیست که سعدی از آن داستان نتیجه ی اخلاقی گرفته و وی مردی جهاندیده بود و دنیای آن روز را به خوبی شناخته و با بسیاری از طبقات حشر و نشر داشته و از این سفر ذخایر و تجارب معنوی و مسموعات و مشهودات بسیار اندوخته که در گفتار او منعکس است، سعدی درباره ی سیر و سفر می گوید:

به هیچ یار مده خاطر و به هیچ دیار	که بر و بحر فراخ است و آدمی بسیار
چو ماکیان به در خانه چند بینی جور	چرا سفر نکنی چون کبوتر طیار؟
زمین لگد خورد از گاو و خر به علت آن	که ساکن است نه مانند آسمان دوّار

سعدی در سیر و سفر دچار مشکلات راه و خطرات بسیار شد؛ چنان که در جنگ های صلیبی او را به اسارت گرفته و در خندق طرابلس به کار گل گماشته اند؛ با این همه، او درباره ی لزوم سیر و سفر و تفرج اشارات بسیار دارد و یک شرط آدمی را آن می داند که در سفر از خامی به درآید:

تا به دکان و خانه در گروی	هرگز ای خام آدمی نشوی
برو اندر جهان تفرج کنان	پیش از آن روز کز جهان بروی

و در نتیجه ی این جهان دیدگی است که جهان بینی بزرگ در عقاید و گفتار سعدی راه یافته:

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست

عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست

و در مقام سیر و سلوک است که گفته: «عالم و عابد و صوفی همه طفلان رهند» زندگانی دراز و عمر طولانی و جهانگردی و حشر و نشر با طبقات ممتاز به افکار و گفتار سعدی و نکته سنجی او سعه ی خاص داد.^(۵)

سومین دوره ی زندگی سعدی، دوره ی بازگشت او به شیراز است که در این مرحله مرارت ها و سختی های سعدی به ثمر می نشیند و گلستان و بوستان به ظهور می رسد و از این دو کتاب گرانبها می توان بهتر به عمق فکر سعدی و اندیشه ی او پی برد. آن چه از لابه لای نوشته های او برمی آید به طور خلاصه عبارت است از:

۱- گرایش او به وعظ و علم دین و بیان مسائل دینی و فقهی در ضمن کلام؛ برای مثال: «در جامع بعلبک وقتی کلمه ای همی گفتم به طریق وعظ با جماعتی افسرده دل مرده…»^(۶)

۲- بیان مسئله ی جبر یا قضا و قدر براساس دانش های آموخته در نظامیه و تأثیرات دوران کودکی؛ اگرچه این مسأله در بسیاری از نظرات سعدی با آموزه های دیگر او از قبیل عرفان و تصوف، و آشنایی او با ادیان و علوم و معارف وسیع – که در سفرهای طولانی خود کسب می کند – کمرنگ تر از اول می شود، اما همواره یکی از ذهنیات اصلی فکر سعدی را مسأله جبر تشکیل می دهد؛

برای نمونه :

یکی از بخت کامران بینی	دیگری را دل از مجاهده پست
این در این چاه خویشتن نفتاد	و آن بر آن تخت خویشتن ننشست

و یا همین مسأله را در گلستان می بینیم؛ آن جا که پسری از طایفه ی دزدان براساس شفاعت وزیر، مورد عفو پادشاه قرار می گیرد، اما به زعم سعدی، تربیت نااصل، در او تأثیری نمی بخشد، و سرانجام براساس سرشت بد خود، با اوباش همدست می شود و جای پدر را می گیرد و سعدی نتیجه می گیرد که:

عاقبت گرگ زاده گرگ شود

گرچه با آدمی بزرگ شود

یا:

شمشیر نیک از آهن بد چون کند کسی	ناکس به تربیت نشود ای حکیم کسی
باران که در لطافت طبعش خلاف نیست	در باغ لاله روید و در شوره بوم خس(۷)

۳- واقع بینی و سعه ی صدر که بر اثر تربیت عرفانی و آموزه های تصوف، در روحیه ی سعدی پدید آمد، این واقع بینی اگرچه در ذات سعدی بوده، اما همچنان که گفته شد مدیون رشد و نفوذ عرفان به معنای اصلی کلمه در ذهن او بوده است، آنچه باعث شده که فکر سعدی از حالت جمود تلقینات اشاعره بیرون آید و به دنیای وسیع آزاداندیشی برسد درواقع برگرفته از عرفان و تصوف است.

سعدی به همراه آموختن علم دین در حلقه ی درس، باطن دین یعنی عرفان واقعی را در درون خود پرورش می دهد، او با استعانت به نام الهی و اسماء و صفات خداوند و بیان یکایک آنها، مرموزانه، تبعیت از آن اوصاف را از بندگان می خواهد، اوصافی که فراگیرتر از یک مکتب و مشرب است و هر کس با هر ایدئولوژی و اندیشه ای می تواند آن ها را بپذیرد. او خدایی را می پرستد و تبلیغ می کند که نه تنها سخت گیر نیست بلکه پذیرنده ی عذر گناهکاران نیز هست:

خداوند بخشنده دستگیر	کریم خطابخش پوزش پذیر
فروماندگان را به رحمت قریب	تضرع کنان را به دعوت مجیب(۸)

او که به همه ی موجودات روزیشان را می رساند، و از ستمکاران می گذرد و همیشه در رحمتش به روی توبه کنندگان باز است، او که مهربان و باگذشت و حاکم روز جزاست. در همه ی این مسائل برعکس سخت گیری های متعصبان، چهره ی رئوف و رحیم خداوند نشان داده شده است:

مهیا کن روزیِ مار و مور	اگر چند بی دست و پایند و زور
پس پرده بیند عمل های بد	همو پرده پوشد به آلای خود
ادیم زمین سفره ی عام اوست	برین خوان یغما چه دشمن، چه دوست
نه گردن کشان را بگیرد به فور	نه عذرآوران را براند به جور
به قدرت نگهدار بالا و شیب	خداوند دیوان روز حسیب

سعدی در تعالیم تصوف بیشتر به صفای باطن و جمعیت خاطر و بذل عاطفه و ایثار نفس نظر داشته و خواسته است بغض و حسد و کینه و حرص و غضب و خودپرستی در نهاد بشری بدین وسیله از میان برود. در اخلاق، مقاومت منفی را دوست داشته، دین و دانش، سعی و عمل و ریاضت بدنی و روحی را در تمام موارد تأکید کرده است و اشعار عرفانی او که در محبت و شوق و عشق سروده، مولود نبوغ شاعری و تجلیات ذوقی اوست که با عرفان نیز دمساز است، او انسانیت انسان را مورد خطاب قرار می دهد چیزی که در همه ی ادیان و شرایع الهی همواره منظور خطاب بوده است:

ایُّها الناس جهان جای تن آسانی نیست	مرد دانا به جهان داشتن ارزانی نیست
خفتگان را خبر از زمزمه ی مرغ سحر	حَیَوان را خبر از عالم انسانی نیست
حذر از پیروی نفس که در راه خدای	مردم افکن تر از این غول بیابانی نیست
داروی تربیت از پیر طریقت بستان	کآدمی را بتر از علت نادانی نیست
عالم و عابد و صوفی همه طفلان رهند	مرد اگر هست به جز عارف ربانی نیست(۹)

تصوف در نظر سعدی راهی است به وسعت همه ی دل ها و شرایع به سوی صراط مستقیم و دیدار الهی، که نتیجه ی آن تعالی اخلاقی است؛ یعنی آن چه در اصل آیین درویشی و رندی و قلندری نیز هدف بوده است. چنان که می گوید: ظاهر حال درویشان، جامه ی ژنده و موی سترده و حقیقت آن دل زنده و نفس مرده است.

و در جای دیگر می نویسد: طایفه ی رندان به خلاف و انکار درویشی به در آمدند و سخنان ناسزا گفتند، حکایت پیش پیر طریقت برد که چنان حالتی رفت، گفت: ای فرزند، خرقه ی درویشان جامه ی رضاست، هر که در این کسوت تحمل نامرادی نکند مدعی است و خرقه بر وی حرام:

دریای فراوان نشود تیره به سنگی

عارف که برنجد تنک آب است هنوز

یا:

شنیدم که مردان راه خدای	دل دشمنان را نکردند تنگ
ترا کی میسر شود این مقام؟	که با دوستانت خلاف است و جنگ

۴- اما رکن دیگر جهان بینی سعدی، مسأله ی «مساهله و گذشت» است. این آموزش ها که در موارد زیادی دارای جنبه های متغایر و گاهی حتی متضاد با اصول و احکام اشاعره می بوده، بر سعدی تأثیر ویژه داشته و از شدت تعصب های وی کاسته اند. علاوه بر آن باید گفت پرورش خانوادگی سعدی نیز که گذشته از جنبه ی دینی، دارای جنبه های خردمندانه و دادپرورانه بوده، این نقش تصوف را تقویت نموده است، داستان سعدی از کودکی خود در گلستان نشان دهنده ی این واقعیت است.^(۱۰) آن هنگام که می گوید: «یاد دارم که در ایام طفولیت متعبد بودمی و شب خیز و مولع زهد و پرهیز، شبی در خدمت پدر رحمه الله علیه نشسته بودم و همه ی شب دیده بر هم نبسته و مصحف عزیز بر کنار گرفته و طایفه ای گِرد ما خفته، پدر را گفتم از اینان یکی سربرنمی دارد که دوگانه ای بگذارد، چنان خواب غفلت برده اند که گویی نخفته اند که مرده اند، گفت: جا