فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان

با فایل فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان شامل 64 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حجاب، حق زنان، حد مردان :

مکاتب بدون شعائر در جامعه ها حضور ندارند و شعائر نیز بدون مکاتب، حیات… شعائر به منزله شاخ و برگی هستند که ریشه در مکاتب دارند و به میزان بهره مندی مکتبها از حقیقت، آنها نیز برخوردار از حقیقت اند و پیروانشان در وهله اول «توفیق در اعتقاد» و در وهله دوم «تکلیف در اجرا» را می یابند.

ما در این فرصت فراهم آمده بنابر ضرورتهایی که در متن بحث به آن خواهیم پرداخت به یکی از شعائر مکتب اسلام، از میان مجموعه شعائری همچون نماز روزه حج حجاب و خمس … خواهیم پرداخت، ابتدا به این پرسش می پردازیم که در بین شعائر و رفتارهای دینی بر شمرده، کدام شعار است که می تواند به صورت فوری و فراگیر، نه فقط انتخاب یک فرد را که سمت و سوی خاص یک نظام فرهنگی سیاسی را در جامعه نشان دهد؟ تصور کنید مثلاً جهانگردی، به کشور ما بیاید، آیا در بدو ورود این نماز و روزه و خمس و زکات است که می تواند نوع نظام فرهنگی سیاسی حاکم را نشان دهد یا حجاب زنان؟ پس زنان با نوع حضور و حجابشان هم منش حکومت را نشان می دهند و هم کنش اعتقادی و التزامی شهروندان را، در واقع نوع پوشش و حضور اجتماعی زنان به هر تازه واردی یک شناخت اجمالی می دهد که البته این شناخت اجمالی با ورود به لایه های فرهنگی و اجتماعی و اقتصادی کشور می تواند تصدیق یا تکذیب شود، حال که نوع پوشش زنان به یک مؤلفه جامعه شناختی تبدیل شده است لازم می نماید که تأمل خاص تری بر روی آن داشته باشیم.

اگر چه حجاب از جمله شعائر اسلامی است که در طی سالها بیشترین حرف و سخن را آنهم نه در عرصه گفتگوی عمیق و روشنگرانه، که در سطح حرف و طرح بخشنامه ها و آئین نامه ها از آن خود نموده است و به یک مذکور مهجور! تبدیل شده است اما با این حال تأمل در حجاب، نمی تواند بدون طرحِ یک «پس زمینه در جهان» و «پیش زمینه در ایران» کاری منصفانه و همه جانبه باشد لذا در پرداختن به این دو بخش باید بگوییم که: پس زمینه جهانی، ساختن یک فضای عمدی و سالها برنامه ریزی شده برای جدایی انداختن میان زن و عفاف و حجاب بوده است. فضایی که با فریب، عفاف را یک ریاضتِ بدون جهت و غیر عاقلانه نشان داد و حجاب را یک رعایتِ با زحمت و غیرعادلانه معرفی کرد فضایی که بی عفافی و بی حجابی را نوعی آزادی درونی و بیرونی برشمرد تا از گذر آن مردان از تمتع آزادانه و از قدرت انتخاب بیشتر برخوردار و زنان نیز اسیر پاسخگویی به آنان باشند، در پس زمینه جهانی، عصری را در برابر خود می بینیم که وارث یک قرن یورش به نهادهای دینی و نمادهای دین است یک قرن غارت با عصای آبرومند و رونده علم، به منظور فرود آوردن و به زیر کشاندن آموزه ها و گزاره های دینی نه از اریکه حقیقت و حقانیت که این شدنی نیست، بلکه از اریکه هنجارها و ارزشهای ذهن و تاریخ و جامعه بشری.

این موضوع، یعنی توان علم در فرو کشاندن حاکمان ذهنی و تاریخی بشر که با بالا بردن استیلای علمی بر طبیعت همراه بود به خدمت «انانیت بشر» در آمد و عصری را پدید آورد که در بخشی وارث الحاد گذشته بود و در بخش دیگر می توانست والد الحاد آینده باشد، لذا قرن بیستم هم محل ظهور نتیجه نهایی الحادهای پیشین است و هم خالق الحادهای پسین، از یک سو وارث الحاد قرن نوزدهم، که الحاد سرمایه داری است و الحاد قرن هجدهم، که الحاد آکادمی است، می باشد و طی آن می خواهد اولاً جهان را بدون خدا تبیین کند و دوماً بدون خدا در جهان با رفاه و سعادت زندگی کند، البته قرن بیستم با الحاد دیگری که خاص این قرن است یعنی «الحاد سیاسی» در پی حکومت و اداره حیات جمعی انسانها آنهم بدون خدا شد، این حجم از تاریکیهای هولناک است که از عصر نوگرایی و مدرنیسم به سوی عصر فرانوگرایی و پست مدرنیسم روانه می شود و عصر دیگری را بوجود می آورد که به لزوم غفلت از خدا! راضی نمی شود و در پی لزوم غیبت خدا است این عصر نه با مشخصه سرپیچی از خدا که با سرکوبی خدا!! به پیش می تازد! و حاصل این تهاجم تاریک پیدایش اندیشه های قدرتمند شده! در غرب و شرق عالم می گردد. نظامات ملحد این عصر، در پی «گسترش گستاخانه» جدایی ایمان از عقل اخلاق از علم دین از سیاست – تعالی از هنر مسئولیت از آزادی و در نهایت انسانیت از انسان هستند. در این دنیای دَنی شده که آرمانشهر «اومانیسم» است همانطور که روز به روز بر شکوه بشری افزوده می گردد شِکوه انسانی نیز فزونی می یابد در این عصر هرچقدر دستهای کار کردن و پاهای راه رفتن تواناتر می شود به عوض چشمهای دیدن، لوچ تر و احول تر می گردد، دائماً «وهم» فربه و «فهم» لاغر می شود، این طوفان تباه کننده، که حامل مرگ ایمانها و ارزشهای راستین است، به نیرنگ، خود را نسیم روحبخش می نمایاند و در درون همه چیز می خزد و جای می گیرد، با ورودش به عرصه فرهنگ، اباحه گری، به عرصه اقتصاد، سرمایه داری، به عرصه اجتماع، لذت گرایی و به عرصه سیاست، دین زدایی را در پی دارد، در این چرخه آزاد، انسان همه چیز را می تواند در «صحنه فکر و نظر» انتخاب کند «حتی مذهب را» و در «صحنه رفتار و عمل» همه چیز را می تواند انتخاب کند «الا مذهب را» و این ستم هنجار شده که علم با همه دانندگی و اقتصاد با همه دارندگی اش به حمایت از آن برخاسته در هر دوره دارای قربانیان بی شماری ست و چون مثل همه نظامهای باطل که وقتی به زنها می رسند، بیشترین ستم را به آنها روا می دارند در این ستم مدرن نیز زنان بیشترین آسیب و آفت را می بینند وقتی برای رونق اقتصادی کارگر ارزان و کم توقع می خواهند زن را با نام «آزادی از خانه!» به خیابانها می کشانند وقتی برای تأمین دیدگاه های هدونیستی و لذت گرا، زن همه جاذبه های لازم را دارد پس باز او را با نام «آزادی از پوشش» به کوی و برزن می کشانند و این سرنوشت غم انگیر زن امروز در غرب است اما پیش زمینه این تراژدی در ایران، اگر چه ظهور رگه های نخستین اش به دوره قاجار و اولین سفر ناصرالدین شاه برمی گردد اما گسترش همه جانبه و جاسازی کردن آن در لایه های مختلف فرهنگی اجتماعی سیاسی به دوره پهلوی می رسد و در واقع به قول مخبر السلطنه رئیس الوزرای رضا شاه غرب با لابراتورهایش که مظهر سختکوشی و نظم و پژوهش است به ایران وارد نمی شود اما به عَوض غرب با بلوارهایش که مظهر برهنگی و خوش باشی و کافه نشینی است وارد می شود و ماندگار می گردید که این نکته را نیز جلال آل احمد به درستی در کتاب غرب زدگی اشاره می کند که: از واجبات غرب زدگی یا مستلزمات آن، آزادی دادن به زنان است ظاهراً لابد احساس کرده بودیم که به قدرت کار این پنجاه درصد نیروی انسانی مملکت نیازمندیم که گفتیم آب و جارو کنند و راه بندانها را بردارند تا قافله نسوان برسد!! اما چه جور اینکار را کردیم؟… به زن تنها اجازه تظاهر در اجتماع را دادیم فقط تظاهر، یعنی خودنمایی، یعنی زن را که حافظ سنت و خانواده و نسل و خون است را به ولنگاری کشیده ایم، به کوچه آورده ایم و به خودنمایی و بی بند و باری واداشته ایم که سر و رو را صفا بدهد و هر روز ریخت یک مد تازه را به خود ببندد و ول بگردد… ما در کار آزادی صوری زنان، سالهای سال پس از این هیچ هدفی جز افزودن به خیل مصرف کنندگان پودر و ماتیک محصول صنایع غرب نداریم و ] این[ صورت دیگری از غرب زدگی است… اگر چه موضوع زن در دوره ستمشاهی پهلوی یک قطعه از کل پازل فرهنگی، سیاسی، اقتصادی آن نظام را نشان می دهد که چگونه رژیم نسبت به غرب در بعد فرهنگی مجذوب، در بعد اقتصادی مرعوب و در بعد سیاسی مأمور است و در هر عرصه نوکری را با نام نوگرایی، به اتمام رسانده است و چون نحوه حضور و پوشش زن سریعتر از هر موضوع دیگر می توانست هم شکلی های ظاهری را نسبت به جامعه ایده آل غربی شان نشان دهد پس مهمترین مخاطب جامعه زنان بودند و لذا بیشترین سرمایه گذاری را نیز روی زنان انجام دادند در واقع به زن توجه کردند، اما از همان توجهی که صیاد در همه فراخنای شکار، نسبت به صیدش دارد! زن در دوره پهلوی با این هدف به اجتماع فراخوانده شد و در جاهایی هم که زنانِ فراخوانده شده بنابر شأن و منزلت شخصی و فردی خود، تن به ابتذال شاهانه نمی دادند و در عرصه ی بخصوص علم اندوزی و علم آموزی تلاش می کردند اینها مربوط به پارسایی و پایداری فردی زنان بود که می بایست هزینه های سنگین آن را نیز تقبل می کردند. با این وصف زنان فهیم جامعه ما، با ورود آگاهانه خود به عرصه انقلاب و قرار گرفتن در صف مبارزه ای به وسعت یک ملت، همه نقشه های شیطان را نقش بر آب کردند و سرباز فداکار عرصه های جدید «تحوّل و تحمّل» شدند، رشد چشمگیر زنان که حتی در برابر دیدگان معاندین و مخالفین انقلاب هم قابل انکار نیست، خود گواه مثبت حضور زنان در مشارکتهای سیاسی و مشاغل اجتماعی و عرصه های علمی و به ویژه در سنگرهای پایداری و ایثار است به این ترتیب همه جا مشحون از حضور سرافرازانه زنان شد اما نقاط چالش در موضوع حجاب و نحوه حضور به آنجا برمی گردد که پس از انقلاب اسلامی، عده ای با ایمان و بدون آگاهی، عده ای با آگاهی و بدون ایمان و عده ای نیز با ایمان و آگاهی، بسته به آنکه در کجای درجات تصمیم گیری و یا حلقه های تصمیم پذیری هستند، شروع به کار نمودند، عده ای آگاه بی دین، می دانستند راه را چگونه بروند که نه ردّی از جرم بماند و نه از اهدافشان دور بمانند و چون می دانستند بد دفاع کردن هزاران بار مؤثرتر از خوب کوبیدن است با تقلب در اندیشه و تصلّب در عمل، دست به کار شدند و ظهور و بروز آن در مدرسه و دانشگاه و خیابان و اداره به رفتارهایی انجامید که توافق با اسلام نداشت پس نتیجه اش هم نمی توانست افزایش مسلمانی باشد! عده ای دیگر ایمان بدون آگاهی داشتند، صادق جاهل بودند، نسبت به ارزشها صادق بودند و نسبت به روشها جاهل، و چون به گفته امام جعفر صادق (ع) یکسان است نتیجه کاری که به جاهل و یا به خائن سپرده شود، لذا هر دو گروه اگر چه انگیزه هاشان متفاوت بود ولی انگیخته هاشان یکی شد! آن عده ی دیگر که با ایمانِ آگاه بودند از هر دو طرف برشمرده، تحت فشار بودند، آنها می دانستند قلبها ایمان پذیرند نه فرمان پذیر، جسم تابع فرمان می شود و قلب تابع ایمان، پس باید با دادن آگاهی و فرصت به مخاطب و بکارگیری شیوه مناسب برای مفاهمه فکری و مراوده قلبی در پی تربیت و هدایت بود والا با فرمان و بخشنامه فقط می توان به یک