---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل طلیعه :

السلام علیک ایتها المحدثه العلیمه

از ساحت دل هیچ عارفی سوز و گدازی عاشقانه تر از راز و نیاز فاطمه زهرا «سلام الله علیها» و نیایشی آسمانی تر از مناجات انسیه حوراء به حریم خدا نرفته است. این سطور که شرح چند فراز از ستایش های اوست، در سیاق مناجات و هئیت دعا رقم خورده تا از حلاوت راز و نیاز حظی داشته باشد. و سعی شده تا به احترام عصمت کبرای فاطمه «سلام الله علیها» همه مضامینی که به عنوان وصف زبان حال صدیقه طاهره بیان گردیده، از متون قرآنی و روایی معصوم به عاریت گرفته شود.

در این شرح کوتاه، به فرازهایی از ستایش فاطمی پرداخته شده است:

«سبحان من یعلم خواطر القلوب»؛ «سبحان من یحصی عدد الذنوب»؛«سبحان من لایخفی علیه خافیه فی الارض و لا فی السماء».

«سبحان من یعلم خواطر القلوب»

پاک و منزه است آن کسی که خاطره های دل را می داند.

خدای من،

هیچ نقطه ای از دایره هستی برون از محیط «تسبیح» تو و هیچ محیطی به دور از شعاع «تنزیه» تو و هیچ شعاعی جز در راستای «تحمید» تو نیست.[۱]

غریو رعد و خشیت فرشتگان، ترنّم تسبیح توست[۲] و استواری کوهساران و آوای روح انگیز پرندگان، زمزمه تسبیح توست[۳] تا آن جا که طنین آوای شکست پاره چوبی در بنایی، همهمه تسبیح توست.[۴]

ژرفای سرشت جهان و نهاد ناآرام کون و مکان، یک پارچه حرکت است و یک سره سیلان، هر جنبشی تنزیهی و هر حرکتی تسبیحی است.[۵]

تسبیح تو، تنزیه تو و تنزیه تو، تقدیس تو و تقدیس تو تحمید توست. پس حمد تو تسبیح است و تسبیح تو حمد[۶].

تسبیح تو، پیراستن توست از ناروایی ها، پاکیزه دانستن توست از توهم ها و کاستی ها، پاک دانستن توست از شرک ها و ناراستی ها. پس در هر حال، تسبیح تو گفتن، سزاست.[۷] سرنهادن به تسبیحت رواست.[۸]

ای خدای سبحان

تو را به آن نامت خوانم و آن نام تو بر زبان رانم، که به آن، خاطره های دل دانی و قصه های نانموده و نامه های نانوشته اش خوانی.[۹] تو حاجت دل بر زبان ناورده می دانی.[۱۰]رازهایش با تو در میان نگذاشته می خوانی.[۱۱] تو دانی بر دل چه رفته است و می رود. تو دانی دل را چه شده است و می شود.[۱۲]

تو آنی که هر آنچه بر دل رود دانی و هر خاطره که بر هر دل گذرد خوانی. تو دل را اقلیمی آفریدی عجیب، شگرف و قلمروی شگفت و ژرف.[۱۳] تو دروازه های دل را بر آمد و شد حالات، گشودی و مرزهای آن را برای عبور و مرور احوالات، باز نمودی.[۱۴] تو قلب را از این روی قلب خواندی که دگرگونی اش دادی.[۱۵]دل در قبضه رحمانیت تو گرفتار است و جان در دست مشیت تو در گیرودار. [۱۶]دل دمادم از نیش و نوش خاطره های خاکی و افلاکی در سوز و ساز است و با زبان حال در راز و نیاز. گاهی نیش خواطر شیطانی دل را گزد[۱۷]و گاهی نوش خواطر رحمانی دل را به وادی مستی برد.[۱۸] تو دل را گهی بر فراز یادت رفعت می دهی، و گهی در هنگامه غفلت از یادت در موقف رکود، ماندگار می سازی، گاه آن را در نشیب یاد غیر خودت فرواندازی و گهی در گشایش خشنودیت درآوری.[۱۹]

دانا خدای من

تو بر نهان ما دانایی و بر نهانی ها بینا، تو آنی که هم آغاز پیدایش موج خاطر را دانی و هم خط فرسایش آن خوانی. تو «چرایی» و «چه سانی» تموّج افکار دل را نظاره گری، تو فراز و نشیب خط سیر خاطره ها را شماره گری. آن چه در دل گذرد، گه، سرمایه خشنودی و رحمت توست.[۲۰]و گه مایه خشم و نقمت تو.[۲۱]تو خود فرمودی نزدیک تر از جان به جانی «انی قریب»[۲۲]. تو جان جانی و جانانی[۲۳] و فقط تویی که عمق جان می بینی و می دانی. [۲۴]

ای دانای نهان من

چه شیرین است اندیشه هایی که در پرتو غیب، به سوی تو رهسپارند و جهان و هر چه در آن است در قفا گذران.[۲۵]

«سبحان من یحصی عدد الذنوب»؛

پاک و منزه است آنکه گناهان را شماره می کند.

باز هم گلواژه های تسبیحت را به رسم تحیت، به گلشن تنزیهت، هدیت آوردم. بی تسبیح تو، چه سان به تحمید رسم، و بی تحمید تو، چه سان به تسبیح؟ بی آنکه تنزیهت کنم چه سان بستایمت و بی آن که بستایمت چه سان تنزیهت کنم؟ پاک، دیده بر پاک اندازد. ورنه خاک کجا نظر به افلاک بازد؟ با تسبیح بپیرایمت تا پیراسته شوم، آن گاه بستایمت تا آراسته گردم.

این بار به آن نام، تو را تسبیح می کنم، که نیک و بد بدان در شمار آری و عدد گناهان در حصار. احصاء، در معنی، شمردن است و ضبط نمودن.[۲۶]گنه شماری تو، همان حسابگری توست و حسابگری تو، همان حسابرسی توست و اینها همه، همان دانایی تو و توانایی توست، چه نام های نیکویت همه یکی است. «له الاسماء الحسنی».[۲۷]

ای خدای دانای من

دانم گناهان را ظاهری است عیان و باطنی است در نهان،[۲۸]تو معصیت را هم در جلوه آشکار آن دانی و هم در صورت پنهان. تو دانی، گناهان کوچک از نیرنگ های شیطان باشد[۲۹] و گناهان بزرگ از موجبات ورود به نار.[۳۰]این تویی که هم عدد صغایر دانی و هم شمار کبائر.[۳۱]