فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی

با فایل فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی شامل 106 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام در مصباح اندیشه شاگردان ؛ گفتگویی باحجت الاسلام والمسلمین سیدحمیدروحانی :

سال امام (ره) را در حالی به پایان می بریم که هر روز بیش از پیش بر یقینمان از تعالی و بزرگواری آن شخصیت تاریخ ساز، در آگاهی به زمان، درک موقعیت اسلام و طراحی متعالی ترین راهکرد سعادت بشری افزون گردیده و دریغ و سوزمان از حرمان و آن چشمه معرفت و هدایت بیشتر می گردد.

در پی آشنایی بیشتر با شخصیت همه جانبه آن حضرت، در چهارمین شماره از فصلنامه های این سال، با یکی دیگر از شاگردان نزدیکشان به گفتگو پرداخته و تلالؤ انوار آن حضرت را در مصباح اندیشه ایشان به نظاره می نشینیم.

حجه الالسلام و المسلمین جناب آقای سید حمید روحانی اندیشمند و مورخ ممتاز عصر حاضر می باشند که با اشاره ای از سوی حضرت امام (ره) سعی و همت عالی خود را از سال ۱۳۴۵، در کنار مبارزات و همراهیشان با ایشان به جمع آوری و تدوین تاریخ انقلاب – از قیام پانزده خرداد به بعد – مصروف داشته اند.

ضمن سپاس فراوان از قبول این مصاحبه، تقاضا می کنیم در حد امکان از ویژگیها و برجستگیهای شخصیت حضرت امام (ره) برایمان بیان بفرمائید.

با تشکر از شورای فرهنگی – اجتماعی زنان، که بر پیشبرد آراء و اندیشه های حضرت امام(ره) اهتمام داشته و در این راه گام برمی دارند. در این خصوص باید عرض کنم که دیدگاهها و اندیشه های حضرت امام (ره) به راستی عمیق تر و گسترده تر از آن است که بتوان در یک مصاحبه کوتاه بدان پرداخت. لکن به مصداق «مالا یدرک کله لایُترَک کُلّه» یا بقول شاعر: آب دریا را اگر نتوان کشید، هم به قدر تشنگی باید چشید، اجمالی از ابعاد علمی، سیاسی، اجتماعی و اخلاقی ایشان را تا آنجا که فرصت اجازه دهد، عرض می کنم.

نخستین ویژگی حضرت امام (ره) این بود که امام در همه ابعاد صاحبنظر و اندیشمند بودند. به عبارت دیگر جامعیت شخصیت علمی و الهی حضرت امام(ره) نخستین ویژگی ایشان است که باید به آن توجه شود. در بعد علمی، کمتر کسی را می توان یافت که در همه علوم حوزوی متخصص و متبحّر باشد. اما حضرت امام(ره) در همه علوم رایج در حوزه ها، در حد اعلای تخصص بودند. در فقه، جامع الشرایط بودند. در اصول، کمتر کسی همطراز ایشان بود. در فلسفه و عرفان ممتاز و در حد اعلای تخصص بودند. حتی در علومی که در حوزه های علمیه رایج نیست و کمتر کسی در آن تخصص دارد حضرت امام (ره) در آن علوم سرآمد بودند، مثل جامعه شناسی که ایشان در این علم صاحبنظر بودند.

در حوزه های علمیه یا مراکز علمی دیگر، تا آنجا که ما مطلعیم، افرادی که به زهد و عرفان رو کرده اند، کم کم از جامعه فاصله گرفته و منزوی شده اند و کمتر در مسایل سیاسی و اجتماعی وارد شده و بیشتر به مسائل عبادی و عرفانی مشغول شده اند. یا کسانی که در جامعه به عنوان سیاستمدار شناخته شده و مسائل سیاسی را دنبال می کنند کمتر به امور عرفانی و زهد و تقوا توجه دارند. سیاستمداران دنبال سیاستشان و عارف مسلکان، دنبال عرفان خود می روند. کسانی هم که دنبال کارهای علمی هستند همین طور، از دایره تخصص خود فراتر نمی روند.

در این میان امام ویژگی خاصی دارند که اسلام را در همه ابعادش شناختند و معرفی کردند و این طور نبود که اسلام را در سیاست یا در عبادت خلاصه کنند.

وقتی حضرت امام (ره) در مسند تحقیق و تدریس می نشستند انسان احساس می کرد جز به مسایل علمی و تحقیقی به چیز دیگری توجه ندارند. آنگاه که به مسایل عرفانی و معنوی می پرداختند، احساس می شد که جز به معنا به چیز دیگری نمی اندیشند. ایشان در همه زمینه ها کارایی داشتند. آغاز این مبارزه ایشان را از مسائل علمی باز نداشت. چرا که هر یک از رسالت ایشان به جای خود انجام می گرفت.

رمز موفقیت حضرت امام (ره) در همین جامعیت شخصیت علمی و الهی ایشان بود که توانستند رسالت مقدس خود را به درستی به پایان برند. مسلما اگر حضرت امام (ره) نیز یک بعدی فکر می کردند یا هرگز موفق نمی شدند در اهداف اسلامی و نشر آرمانهای اسلامی خود، گامهای مؤثری بردارند و یا اگر موفق می شدند معلوم نبود بتوانند آنچه را که با واقعیت اسلام تطبیق می کند، ارائه دهند. لذا ایشان معتقد بودند که در جامعه، کسانی می توانند خدمت کنند که اسلام را در همه ابعاد شناخته و به کار بسته باشند. کسانی که یک بعدی فکر می کنند، نمی توانند خدمت کنند. عملاً نیز دیدیم کسانی که تنها به مسایل معنوی و عرفانی چسبیده بودند، نه تنها نتوانستند خدمت شایسته ای انجام دهند، بلکه گاهی خودشان دچار انحراف شده و در جامعه نیز انحراف به وجود آوردند؛ یا مثلاً آنهایی که تنها به مسایل سیاسی می پرداختند، در جامعه نتوانستند نقش مؤثری داشته باشند و چه بسا دچار انحراف شدند.

ویژگی دیگر حضرت امام (ره)، دقت و اصرار ایشان بر رعایت دقیق موازین اسلام بود. لذا وقتی در مسایل اخلاقی و یا در مسایل سیاسی و اجتماعی وارد می شدند اجازه نمی دادند کسی از حریم و موازین قرآنی خارج شود.

مثلاً بعضی از افراد سیاسی را می بینیم که فکر می کنند چون در حال مبارزه سیاسی هستند، می توانند به حق دیگران تجاوز کرده و به حریم دیگران وارد شوند یا اموال کسی را تصرف کنند و … ولی حضرت امام (ره) به شدت در این گونه موارد برخورد می کردند. در زمینه حرکت پیشوایان اسلام نیز گاهی همین مسائل مطرح می شود، انسانهایی که شناخت درستی از اسلام ندارند بر برخی از بزرگان اسلام اشکال وارد می کنند که مثلاً چرا حضرت علی علیه السلام در جنگ صفین، هنگام رویارویی با عمروعاص (هنگامی که عمروعاص برای نجات خود از چنگ حضرت علی علیه السلام خود را برهنه کرد، حضرت از او روی برگرداند و این باعث نجات عمرو عاص شد) او را نکشت،اگر همانجا او را می کشت معاویه شکست می خورد و آن مصیبتهایی که از طرف معاویه بر اسلام رفت وارد نمی شد. یا وقتی که لشکریان معاویه بر آب دست پیدا کردند آب را بر روی لشکریان حضرت علی علیه السلام بستند. ولی وقتی که لشکریان حضرت علی علیه السلام به آب دست پیدا کردند، حضرت اجازه نداند که آب بر روی لشکریان معاویه بسته شود. و یا حضرت مسلم وقتی که در خانه حضرت هانی پنهان بود. ابن زیاد به ملاقات هانی آمد، هانی به حضرت مسلم پیشنهاد دادند که وقتی ابن زیاد وارد می شود شما از پشت پرده حمله کنید و او را بکشید ولی حضرت مسلم این کار را نکردند که بر حسب ظواهر قضیه، اگر حضرت مسلم این کار را می کردند شاید سرنوشت نهضت حسینی به گونه دیگری رقم می خورد. چرا حضرت مسلم این کار را نکردند؟

حقیقت این است که شاید در این موقعیت ها شخص حضرت علی علیه السلام و یا امام حسین علیه السلام پیروز می شدند، ولی این دیگر پیروزی اسلام نبود. در مکتب اسلام موازینی وجود دارد که ارزشمندند. پیروزی و فتحی که با زیر پا گذاشتن این موازین و ارزشها به دست بیاید پیروزی مادی است که دنیاداران و جهانخواران دنبال آن هستند. ولی اسلام پیش از آنکه دنبال پیروزی ظاهری باشد، دنبال پیروزی مکتب خود می باشد و مسلما کسی که می خواهد مکتب خود را پیش ببرد، باید به موازین آن پایبند باشد و نمی تواند به هر قیمتی دنبال کسب پیروزی باشد و امام نیز در نهضت خود به پیروزی مکتب اسلام می اندیشیدند نه به پیروزی شخص خود. به همین جهت کاملاً مواظب موازین اخلاقی و اسلامی بودند. مثلاً در آغاز نهضت، بسیاری به ایشان پیشنهاد حرکت چریکی دادند. مخصوصا بعد از جریان ۱۵ خرداد ۴۲، وقتی که رژیم شاه در برابر منطق و انتقاد و اعتراض امام، به آن حرکت وحشیانه دست زد و مردم را به جرم تظاهرات در دفاع از امامشان، به خاک و خون کشید، این فکر بوجود آمد که چون با رژیم جرّار خون آشام شاه جز با زبان زور نمی توان سخن گفت اندیشه ها کاملاً به سوی حرکت مسلحانه جذب شد. وقتی که امام در ۱۶ فروردین ۴۳ از زندان آزاد شدند، جوانهای مسلمان و گروههای اسلامی حضرت امام (ره) پیشنهاد حرکت های چریکی دادند. ایشان به شدت با این گونه حرکتها مخالف بودند و یکی از دلایلشان این بود که این گونه کارها باعث کشته شدن عده ای بی گناه شده و در جامعه اسلامی هرج و مرج ایجاد می کند و زیان آن برای مسلمانان است. لذا هیچگاه اجازه چنین حرکتی را ندادند و تا آخر نیز مبارزه چریکی را تأیید نکردند. چون نمی خواستند پیروزی به هر قیمتی به دست بیاید، حتی به قیمت از بین رفتن نظام جامعه و پدید آمدن هرج و مرج در اجتماع، اینها از ویژگیهای برجسته حضرت امام(ره) بود که کاملاً به آن توجه و دقت داشتند.

از ویژگیهای خاص حضرت امام(ره) این بود که از تاریخ، درسهای برجسته ای گرفته بودند که کمتر کسی به آن توجه داشت. علیرغم اینکه در حوزه های علمیه نه تاریخ تدریس می شد و نه تاریخ مطالعه می شد. شاید الان تعدادی از روحانیون ما به مطالعه تاریخ روی آورده باشند. ولی در حوزها تاریخ تدریس نمی شود اما امام از تاریخ درسهای فراوانی گرفته بودند. از جمله درسهایی که امام از تاریخ گرفته بودند این بود که دریافته بودند یکی از شگردهایی دشمن علیه نهضت ها، ایجاد اختلاف و مقابل هم قرار دادن رهبران نهضتها و انقلابها است. مثلاً در جریان حرکت علما علیه استبداد در دوران مشروطه، بزرگترین خیانتی که به نهضت عدالتخواهی شد این بود که فراماسونرها و منورالفکرها نفوذ کردند و نهایت تلاش را برای ایجاد اختلاف میان رهبران آن نهضت انجام دادند. به اسم دفاع از بهبهانی به آیت اللّه شیخ فضل اللّه نوری اهانت کردند و به اسم دفاع از شیخ فضل اللّه ، بهبهانی را ناسزا گفتند و مورد هتک حرمت قرار دادند و در نتیجه پس از تضعیف آنها، شیخ فضل اللّه را شهید و آیت اللّه بهبهانی را ترور کردند و حتی رهبران غیر روحانی مانند باقرخان را شهید کردند و ستارخان را مجروح کردند، طوری که تا آخر عمر زمین گیر بود، نهضت مشروطه به این ترتیب منحرف شد. در سایر حرکتها و نهضت ها هم همین شرایط را می بینیم. کودتای ۲۸ مرداد در شرایطی به پیروزی رسید و نهضت ملی شدن صنعت نفت را ریشه کن کرد که توانست بین رهبران نهضت اختلاف ایجاد کرده و آنها را رویاروی هم قرار دهد. لیکن می بینیم حضرت امام (ره) از آن روزی که (از ۱۳۴۱) در قم نهضت را آغاز کردند، چه در زمانی که در قم بسر می بردند و چه در زمانی که در نجف در حال تبعید بودند، علیرغم توطئه های گسترده برای ایجاد اختلاف و کشاندن ایشان به کشمکشهای داخلی هرگز وارد اختلافات نشدند. من در نجف شاهد بودم که امام در طول ۱۵ سالی که در آنجا تبعید بودند، تحجرگرایان و عناصر مرموزی که در آن حوزه حضور داشتند، دائما علیه حضرت امام (ره) به جوسازی و سم پاشی می پرداختند و بر علیه ایشان تبلیغ می کردند. لیکن هرگز حضرت امام (ره) در مقابل جوسازیهای آنان به مقابله برنخاست و هر چه حمله تحجرگرایان علیه ایشان زیادتر می شد، حضرت امام (ره) مبارزه علیه شاه را تشدید می کردند. و هر چه که حمله در آن محافل ارتجاعی نجف علیه امام زیادتر می شد، امام جهت حمله را طرف شاه می کردند و همین باعث فراگیر شدن نهضت شده و انقلاب را به پیروزی رساند و این یکی از درسهای بزرگی بود که حضرت امام (ره) از تاریخ گرفته بودند.

اما متأسفانه کسانی که امروز ادعای پیروی از راه امام را دارند، کمتر به این نکته توجه دارند که ایجاد اختلاف و کشمکش میان نیروهای وفادار به انقلاب باعث سوء استفاده دشمن شده و نیروهای وفادار به انقلاب را تضعیف می کند. قرآن می فرماید: «لقدکان فی قصصهم عبرهٌ لاولی الالباب» در سرگذشت گذشتگان برای خردمندان عبرتی است، شاید اشاره به این نکته باشد که هر کسی نمی تواند از تاریخ و از سرگذشت گذشتگان عبرت بگیرد و پند بپذیرد. باید این فرد یک ویژگی داشته باشد، باید اهل خرد باشد، اهل عبرت باشد و یا به تعبیر قرآن اولوالالباب باشد.

حضرت امام (ره) عبرتهای تاریخ را دقیقا به کار می بستند و با آن عبرت پذیری، خود و قیام خود را از موانع و مشکلاتی که نیاکان ما داشته، دور نگه داشتند و از انحراف در مسیر نهضت کاملاً جلوگیری کردند.

از دیگر برجستگی های حضرت امام (ره) این بود که توطئه انحراف در مسیر نهضت را به خوبی می شناختند و با آن رویارویی می کردند. دشمن وقتی نمی تواند نهضتی را در نطفه خفه کند، سعی می کند یک جریان انحرافی پدید آورده (یک جریان موازی آن نهضت) در همان جریان مشروطه حرکت علما طبق موازین قرآنی و اسلامی یک حرکت عدالتخواهی بود. ولی عوامل نفوذی این نهضت عدالتخواهانه را به نهضت مشروطه کشانده و به دنبال آن توانستند با ایجاد یک سلسله مسایل بسیار انحرافی، آن قیام مقدس را به کلی از مسیر خود منحرف کنند. تا آنجا که رضا خان مأمور را از اسطبل انگلیس بیرون آوردند و بر تخت سلطنت نشاندند.

با شروع انقلاب و اوج گیری این نهضت، ملی گراها و چهره های به اصطلاح سیاسی از فرصت استفاده کردند تا زمینه انحراف در مسیر انقلاب را پدید آورند. آنان، از انتخابات آزاد و از آزادی مطبوعات و اجرای قانون اساسی حرف می زدند که امام بلافاصله از نجف پیام دادند کسانی که از قانون اساسی، انتخابات آزاد و مطبوعات دم می زنند، می خواهند رژیم شاه را از سقوط نجات دهند و این خیانت به آرمان ملت است. اگر از این روش دست برندارند من آنها را به ملت معرفی خواهم کرد که این اتمام حجت امام آنها را بر سر جای خود نشاند و آنها از اجرای نقشه هایشان باز ماندند. امام هوشیار بودند که در مسیر نهضت عواملی نفوذ نکنند که خط موازی بوجود بیاورند و نهضت را منحرف کنند.

سیر دیدگاهها و اندیشه های حضرت امام(ره) و سیر مبارزات و مشی عالمانه و مدبرانه ایشان حاکی از یک نظام متقن و اصولی است. برخی آن را به یک نظریه سیاسی تعبیر می کنند و سعی دارند آن را با ویژگیهای یک نظریه مطرح کنند. نظر حضرتعالی و تحلیل شما از این نظام چیست؟

در مورد دیدگاه حضرت امام(ره) باید به این نکته توجه کرد که بیشتر پیامها و رهنمودهای حضرت امام (ره)، برخاسته و برگرفته از اصول مسلم اسلام است و نمی توان آن را به عنوان یک نظریه پنداشت. اصول و مبانی حرکت حضرت امام(ره) که منجر به انقلاب شد و انقلاب را به پیروزی رسانید، برگرفته از اصول مسلم اسلام و قرآن بود. این گونه نبود که به نظریه شخصی و استنباطی ایشان برگردد. مثلاً یکی از اصول مسلم اسلام مبارزه با ظلم و مخالفت با ستمگران و طاغوتیان است. وقتی ما زندگی حضرت رسول صلی الله علیه و آله و ائمه اطهار علیهم السلام را مطالعه می کنیم یا به آیات قرآن توجه می کنیم می بینیم که یکی از اصول مسلم، مبارزه با ظلم و طاغوت است. حال اگر احیانا شرایط اجازه نداد که یک مسلمان به وظیفه دینی خود در مبارزه با ظلم و ستمکاران عمل کند، عنوان ثانوی است که شرایط و موانع حاکم، باعث شده که نتواند به وظیفه خود عمل کند. ولی این اصل به قوت خود باقی است. همانطور که وظیفه یک مسلمان است که نماز به جا بیاورد ولی اگر موانعی بوجود آمد و کسی را از نماز خواندن بازداشتند و یا بیماریش در حدی بود که برای او امکان نماز خواندن نبود، اصل اولیه به جای خود پابرجاست. بنابراین اگر حضرت امام (ره) مبارزه با طاغوت را دنبال کرده و به پیروزی رساندند و نظام ۲۵۰۰ ساله را واژگون کردند، این نظریه اجتهادی و استنباطی حضرت امام (ره) نیست، این جزء اصول مسلم اسلام است و سیره ائمه اطهار علیهم السلام و حضرت رسول صلی الله علیه و آله چنین بوده است. حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله زمانی که بعثت خود را در جزیره العرب گسترش دادند و در مرحله نخست زورمداران و گردنکشان جزیره العرب را قلع و قمع کردند، بی درنگ نامه به سلاطین آن روز جهان نوشتند و آنها را دعوت به اسلام نمودند و حتی اولتیماتوم دادند که اسلام بیاورید تا سالم بمانید. یعنی اگر دین حق و عدالت را نپذیرید و کفر و شرک را که خلاف فطرت و نظام تکوین است، کنار نگذارید ما به حکم مأموریت الهی بر علیه شما مبارزه می کنیم و آرامش و آسایش شما را به هم می زنیم. مسلما اگر حضرت رسول صلی الله علیه و آله رحلت نمی فرمودند در مبارزه با سلاطین ظلم درنگ نمی کردند و مبارزه را از جزیره العرب به سراسر جهان گسترش می دادند. این سیره حضرت رسول صلی الله علیه و آله است که برای ما متّبِع می باشد و باید از آن پیروی کنیم و یا دستوراتی در آیات و روایات در جهت مبارزه با ظلم و اقامه عدالت در جامعه می باشد که همه اینها جزء اصول مسلم اسلام است و تردیدی در آنها نیست. حضرت امام (ره) نیز همین اصول مسلم را به کار بستند و اجراء کردند. صریح قرآن است که «وما لکم اَلاّتقاتلون فی سبیل اللّه والمستضعفین من الرجال و النساء و الولدان الذین یقولون ربنا اخرجنا من هذه القریه الظالم اهلها و اجعل لنا من لدنک ولیا و اجعل لنا من لدنک نصیرا»

«چرا مبارزه نمی کنید، چرا به پا نمی خیزید، مگر نمی بینید که مستضعفان شبانه روز از خدا می خواهند که آنها را از چنگال ستمگران نجات دهد و برای آنها یاورانی بفرستد.»

در مبارزه با ثروتمندان و زراندوزان می بینیم که قرآن هشدار می دهد که: «والذین یکَنزون الذَهَبِ والفضه ولاینفقونها فی سبیل اللّه فبَشّرهم بعذاب الیم» «کسانی که زراندوزی می کنند و از آنچه بدست آورده اند در راه خدا انفاق نمی کنند آنها را به عذاب دردناکی بشارت بده» بنابراین مسئله مبارزه با سرمایه داری و زراندوزی چیزی نیست که به نظریه حضرت امام (ره) برگردد. اینها همه جزء اصول مسلم قرآن است. و یا مبارزه با آمریکا مسئله ای نیست که به نظریه حضرت امام برگردد که قرآن می فرماید: «لن یجعل اللّه للکافرین علی المؤمنین سبیلاً» خداوند اجازه نمی دهد کافرین بر مسلمانان سلطه داشته با