بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل یادداشت :

این شماره و شماره بعدی ارغنون ، به معرفی نظریه روانکاوی و بررسی جایگاه آن در اندیشه مدرن می پردازد. به جهت سهم و تأثیر بسزای فروید در این زمینه، این شماره تماماً به گزیده ای از مقالات او اختصاص یافته است. برای روشنتر شدن اهمیت نظریه روانکاوی و لزوم پرداختن به آن، به ذکر نکاتی درباره احوال و آراء بنیانگذار این نظریه بسنده می شود.

زیگموند فروید در سال ۱۸۶۵ در شهر فرایبرگ واقع در مُراویا به دنیا آمد که در آن زمان بخشی از امپراتوری اتریش مجارستان بود و اکنون از شهرهای جمهوری چک است. پدرش تاجر پشم بود و مدتی پس از تولد فروید کار و کسبش از رونق افتاد. فروید چهار ساله بود که خانواده اش به سبب مشکلات مالی به وین نقل مکان کردند و او تا هفتاد و هشت سال بعد در همان شهر زندگی کرد. با آن که فروید شش خواهر و برادر داشت و خانواده پرجمعیتش در آپارتمانی نه چندان بزرگ اقامت داشتند، از نخستین سالهای تحصیل به عنوان دانش آموزی سخت کوش و ممتاز شناخته شد و در دوره دبیرستان نیز، که هشت سال طول می کشید، شش سال آخر را شاگرد اول شد. در طی همین دوره، فروید به چندین زبان عمده اروپایی، از جمله انگلیسی، فرانسوی، ایتالیایی و اسپانیایی، تسلط یافت.

در سال ۱۸۷۳، فروید تحصیلات دانشگاهی خود را در رشته پزشکی در دانشگاه وین آغاز کرد و پس از گذراندن دوره هشت ساله این رشته، موفق به اخذ دانشنامه پزشکی عمومی از آن دانشگاه شد. اکثر شرح حال نویسانِ فروید اشاره کرده اند که وی شخصاً علاقه ای به طب نداشت. فروید، خود در یکی از نوشته هایش در سال ۱۹۳۵ (چهار سال پیش از مرگش)، با اشاره به تحقیقاتی اجتماعی که آخرین کتابها و مقالات او را تشکیل می دهند، نوشت: «پس از یک عمر طی کردن مسیری انحرافی در علوم طبیعی و پزشکی و روان درمانی، علاقه من دوباره به مسائل فرهنگی معطوف شد، همان مسائلی که سالها قبل وقتی جوان و برای تفکر ناپخته بودم مرا شیفته خود کرده بودند.۱» گرچه فروید در رشته پزشکی تحصیل کرد، اما هرگز نتوانست به طور حرفه ای به این رشته دل ببندد. برای تخصّص به جراحی عمومی روی آورد و دو ماه در این زمینه تحصیل کرد، اما بعد تصمیم گرفت به جای جراحی، در طب داخلی تخصّص بگیرد، لیکن دیری نگذشت که تحصیل در این حوزه تخصصی را نیز نیمه کاره رها کرد. مدّتی کوتاه در «موءسسه کالبدشناسی مغز» در وین به تحقیق و مطالعه تطبیقی بین مغز جنین و مغز بزرگسالان پرداخت و پس از استعفا از آن موءسسه، به عنوان پزشک اعصاب در بیمارستان عمومی وین مشغول به کار شد.

فروید بعدها تصمیم گرفت در زمینه اعصاب تخصّص بگیرد و در سال ۱۸۸۵، با استفاده از یک بورس یکساله تحصیلی، به پاریس رفت و دستیار ژان شارکو شد. شارکو در آن زمان در زمره برجسته ترین متخصّصان اعصاب بود و به ویژه به سبب درمان از طریق خواب مصنوعی (هیپنوتیزم) و تحقیق درباره هیستری شهرت داشت. در سال ۱۸۸۶، پس از بازگشت به وین و افتتاح مطب به عنوان متخصّص اعصاب، فروید با مارتا برنایز ازدواج کرد. حاصل این ازدواج، سه فرزند دختر و سه فرزند پسر بود. پس از به قدرت رسیدن هیتلر در آلمان، فروید بسیار مورد آزار فاشیستها قرار گرفت. برای نمونه، در سال ۱۹۳۲، اعضای حزب نازی کتابهای فروید را در چندین مراسم کتاب سوزان عمومی در برلین به آتش کشیدند. ارنست جونز در زندگینامه ای که درباره فروید نوشته است از قول او نقل می کند که پس از شنیدن خبر سوزاندن نوشته هایش گفت: «عجب پیشرفتی! اگر قرون وسطی بود خودم را می سوزاندند، اما در این دوره و زمانه به سوزاندن کتابهایم بسنده می کنند.» در سال ۱۹۳۸، در پی اشغال اتریش توسط نیروهای هیتلر، فروید ناچار به انگلستان مهاجرت کرد و در لندن اقامت گزید. این سال همچنین اوج درد و رنج جسمانی فروید نیز بود، زیرا از سال ۱۹۲۳ به سرطان گلو و چانه مبتلا شده بود و با آن که جرّاحان سی و سه بار او را تحت عمل قرار داده بودند بهبود نیافته بود. سرانجام در ۲۳ سپتامبر ۱۹۳۹، فروید در هشتاد و سه سالگی، یک سال بعد از مهاجرت به انگلستان، دیده از جهان فرو بست.

فروید را غالباً به اشتباه کاشف ضمیر ناخودآگاه تلقّی می کنند. گرچه دامنه و نتایج تحقیقات فروید درباره ضمیر ناخودآگاه را باید کاملاً بدیع و بی سابقه دانست، با این همه، خود او همواره بر این حقیقت اصرار می ورزید که ناخودآگاه را پیش از وی شاعران کشف کرده بودند. در آثار نویسندگان و هنرمندان از گذشته های بسیار دور بصیرتهای فراوانی درباره فرایند روانی و وجود ضمیر ناخودآگاه وجود داشته است، لیکن این بصیرتها، به سبب پراکندگی و غیرنظام مند بودنشان، هرگز منجر به یک نظریه جامع نشده بودند. فروید از راه تحقیقاتش نه فقط با یک نظریه فراگیر بر وجود ضمیر ناخودآگاه صحّه گذاشت، بلکه روشهای نظام مندی را برای بررسی این جنبه ناپیدا اما تعیین کننده از هستی انسان تدوین کرد. در گام بعدی، کشف اهمیت روءیا، بر غنا و پیچیدگی نظریه فروید به میزان بسیار افزود. بنا بر استدلال فروید، روءیا شاهراهی است برای رسیدن به کُنه ضمیر ناخودآگاه؛ به عبارتی، روءیا بیان نمادین آرزویی کام نیافته است و تفسیر روءیا راهی برای فهم علّت روان رنجوری. شاهکار فروید با عنوان تعبیر روءیا که در نخستین سال قرن بیستم منتشر شد، در زمره دوران سازترین کتابهایی تلقّی می شود که جهت گیری اندیشه مدرن را رقم زدند.

چنان که پیشتر اشاره شد، موضوعاتی که فروید در آثارش مورد کنکاش قرار داد بسیار متنوع اند. با این حال، شاید بتوان گفت که این آثار نشان دهنده سه حوزه در مسیر تکوین اندیشه فروید هستند، سه حوزه ای که البتّه فروید آنها را نه در دوره های زمانیِ مجزّا بلکه تا حدودی همزمان مورد تفحّص قرار داد. وی در تحقیقات حوزه نخست، که حدوداً فاصله سالهای ۱۸۹۵ تا ۱۹۱۷ را در بر می گیرد، دست به نگارش آثاری زد که عمدتاً جنبه بالینی دارند و در آنها فروید به توصیف کشفیاتی می پردازد که از راه روانکاوی بیمارانش حاصل آمده بود. مهمترینِ این آثار عبارت اند از: تحقیقاتی درباره هیستری (۱۸۹۵، تألیف مشترک با جوزف بروئر)، تعبیر روءیا (۱۹۰۰)، آسیب شناسی روانی زندگی روزمرّه (۱۹۰۱)، لطیفه و رابطه آن با ضمیر ناخودآگاه (۱۹۰۵)، سه مقاله درباره نظریه جنسیت (۱۹۰۵)، پیش درآمدی عمومی بر روانکاوی (۱۹۱۷). در تحقیقات حوزه دوم، که تا سال ۱۹۳۹ ادامه داشت، توجه فروید بیشتر به مباحث فرهنگی معطوف شد. آغاز این عطف توجه را البتّه در کتاب توتم و تاب