فایل پاورپوینت کامل برج ایفل

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل برج ایفل :

گی دو موپاسان اغلب در رستوران برج نهار می خورد، هرچند اعتنایی به غذا نداشت. او می گفت اینجا یگانه جایی در پاریس است که مجبور نیستم برج را ببینم. و این امر حقیقت دارد که باید در پاریس احتیاطهایی بی اندازه به عمل آوری تا فایل پاورپوینت کامل برج ایفل را نبینی؛ هر فصلی که باشد، از خلال مِه و ابر، در روزهای ابری و آفتابی، در باران، هر جا که باشی، هر چشم اندازی از بامها و گنبدها یا شاخه های درختان باشد که تو را از آن جدا کند: برج حضور دارد؛ ادغام شده در زندگی روزمره، تا زمانی که دیگر صفت خاصی به آن نسبت ندهی و تصمیم بگیری که موءکّدانه آن را همچون صخره ای یا رودخانه ای به عنوان پدیده ای طبیعی به معنای حقیقی کلمه در نظرگیری، که تا ابد می توان پرسید چه معنایی دارد اما وجودش مسلّم و بی چون و چراست. در عمل، نگاه هر پاریسی در زمانی از روز نمی تواند به برج نیفتد. از زمانی که نوشتن این سطور را آغاز کرده ام برج پیش رویم حضور دارد، درون قاب پنجره ام و درست در لحظه ای که شب ژانویه آن را تیره و تار می سازد و به ظاهر می کوشد تا از نظر پنهانش کند و حضورش را انکار کند. دو شعاع باریک نور که دور سرش در حال چرخش اند به نرمی چشمک می زنند و به بیرون می تراوند، در تمامی طول این شب نیز آنجا خواهند بود و مرا از فراز پاریس به یک یک دوستانم که می دانم در حال دیدن آنند پیوند خواهند زد.

ما در قیاس با برج پیکرهایی چرخان هستیم که او مرکز استوار آن است؛ برج رفیق است.

برج در تمامی جهان نیز حضور دارد. نخست به عنوان نماد کلی پاریس، و در هر جایی از کره ارض که پاریس باید به عنوان ایماژ بیان شود حاضر است: از غرب میانه تا استرالیا هیچ سفری به فرانسه انجام نمی شود مگر به طریقی به نام برج؛ هیچ کتاب درسی، پوستر یا فیلمی در فرانسه وجود ندارد که آن را به عنوان نشانه عمده مردم و کشور فرانسه نداند. برج به زبان همگانی سفر تعلق دارد. فزونتر؛ برج ورای تجلی صرفاً پاریسی اش بر کلیترین خزانه ایماژ بشری تأثیر می گذارد. شکل ساده و بدوی آن بارِ رمز و رازی بی پایان را بر دوش آن می نهد. برج، فی نفسه و برحسب آنچه تخیل ما را مجذوب می سازد، نمادِ پاریس، مدرنیته، ارتباطات، علم یا قرن نوزدهم، موشک، ساقه، دکل حفاری، ذکر، برق گیر یا حشره است و با مسیرهای بزرگ روءیاهای ما تلاقی می کند. برج نشانه ای ناگزیر است. همان طور که هیچ نگاه پاریسی وجود ندارد که مجبور نباشد با آن مواجه شود، هیچ تخیلی نیز نیست که دیر یا زود شکل برج را پذیرا نشود و از آن مایه نگیرد. مدادی بردار و بگذار دستت یا به عبارت دیگر اندیشه هایت پرسه زند؛ اغلب اوقات برج است که ظاهر می شود، فروکاهیده به آن خط مستقیمی که کارکرد رمزآلوده یگانه اش، همان طور که شاعران می گویند، پیوند دادن حضیض و اوج یا زمین و آسمان است. این نشانه نابِ ذاتاً تهی گزیرناپذیر است، زیرا که به معنای همه چیز است. برای نفی فایل پاورپوینت کامل برج ایفل (هرچند چنین وسوسه ای نادر است زیرا که این نماد، به هیچ چیز در ما لطمه نمی زند) باید مثل موپاسان بر بالای آن شوی و، به اصطلاح، خود را با او یکی کنی. برج همچون خود آدمی که یگانه کسی است که نگاه خود را نمی شناسد، یگانه نقطه کور نظامی بصری است که خود مرکز آن است و پاریس محیط آن. اما در این آهنگی که به نظر می رسد برج را محدود کند او قدرتی تازه کسب می کند: چیزی که هر زمان به آن دیده می دوزیم، هر زمان از آن بازدید می کنیم، خود به دیده بان بدل می شود و اینک پاریسی را که در عین حال زیر پایش گسترده و گرد آمده است و هم اکنون به او می نگرد به عنوان چیزی برمی سازد. برج چیزی است که می بیند، نگاهی است که دیده می شود، فعل کاملی است، لازم و متعدی، که در آن هیچ کارکردی، هیچ بنای فعلی (همان طور که در دستور با ابهامی بامزه می گوییم) ناقص نیست. این دیالکتیک به هیچ وجه پیش پا افتاده نیست و برج را به یادمانی یگانه مبدل می کند؛ زیرا که جهان معمولاً یا ارگانیسمهای کارکردیِ خالص (دوربین یا چشم) برای دیدن چیزها تولید می کند که خود هیچ منظری را نمی توانند مهیا کنند و آنچه می بینند به شکلی اسطوره ای به آنچه پنهان باقی می ماند پیوند می خورد (این است مضمون شاهدِ پنهان)، یا مناظری تماشایی تولید می کند که خود کور است و به انفعال محضِ امر تماشایی فرو افتاده است. برج، از این تفکیک، از این جدایی عادی دیدن و دیده شدن، تخطی می کند (و این است یکی از نیروهای اسطوره ای آن)؛ برج به دَورانی قاهر میان این دو کارکرد دست می یابد؛ برج چیزی کامل است که درباره اش اصطلاحاً می توان گفت هر دو نوع جنسیت بینایی را داراست. در نظم ادراک، این حالت مشعشع [ برج ] قابلیتی عظیم برای معنا داشتن بدان می بخشد. برج معنا را جذب می کند، به همان شیوه که برقگیر برق را؛ برای تمامی عاشقانِ دلالت، برج نقشی پُرشکوه ایفا می کند، نقش دال ناب را، یعنی نقش شکلی که آدمی بی وقفه در آن معنا می ریزد (و مردم این معناها را بنا به اراده خود از معرفتشان و روءیاهایشان و تاریخشان بیرون می کشند). بدون چنین معنایی برج متناهی و ساکن است. چه کسی می تواند بگوید که برج برای بشر فردا چه خواهد بود، اما تردیدی نیست که او همواره چیزی خواهد بود، چیزی از خود بشر. نگاه، چیز، نماد، این است مدار گردش نامتناهی کارکردهایی که به برج مجال می دهد همواره چیزی دیگر و چیزی بس بیشتر از فایل پاورپوینت کامل برج ایفل باشد.

برج برای برآوردن این کارکرد روءیایی عظیم، که آن را به یادمانی تام بدل می سازد، باید از عقل بگریزد. نخستین شرط فرار پیروزمندانه این است که برج یادمانی کاملاً بی فایده باشد. بی فایدگی برج به شیوه ای مبهم، رسوایی تلقی شده است، یعنی نوعی حقیقت، حقیقتی ساختگی و نپذیرفتنی. برج حتی قبل از آن که ساخته شود، به سببِ بی فایدگی اش، شماتت شد، صفتی که در آن زمان برای محکوم کردن آن کافی بود. روح آن دوره، روحی که وقف عقلانیت و تجربه گرایی اقدامات بزرگ بورژوایی بود، تحمل مفهوم شی ء بی فایده را نداشت، مگر این که آشکارا شیئی هنری باشد و به فکر کسی هم نمی رسید که برج شیئی هنری باشد. به همین سبب، گوستاو ایفل، در پاسخ به شکواییه هنرمندان و در دفاع از طرح خود، با وسواس، تمامی فایده های آینده برج را فهرست کرد. همان طور که از مهندسی انتظار می رود، جملگی آنها فایده های عملی بودند: اندازه گیریهای آیرودینامیکی، مطالعه مقاومت مصالح، کالبدشناسی صعودکننده، تحقیق رادیو الکتریک، مسائل ارتباطات از راه دور، مشاهدات هواشناسی و جز آنها. این فایده ها بی چون و چرا و مسلّم هستند، اما در قیاس با اسطوره عظیم برج و با معنایی انسانی که او در سراسر جهان کسب کرده است، مضحکه ای بیش نیستند. سبب این است که دلیل تراشیهای فایده گرایانه هر اندازه که نزد اسطوره علم، والا و بلندمرتبه باشند، در قیاس با کارکرد تخیلی عظیمی که آدمیان را قادر می سازد تا انسان کامل باشند چیزی نیستند. با این همه، این بار نیز مثل هر بار، معنای کار در عین عبث بودن آن مستقیماً ابراز نشد، بلکه تحت عنوان فایده، عقلانی گردید. ایفل برج خود را در هیأت چیزی جدّی، عقلانی و مفید می دید؛ آدمیان این برج را در هیأت روءیای باروک عظیمی به او بازگرداندند که به شیوه ای کاملاً طبیعی تا مرزهای امر غیرعقلانی پیش رفت.

این جنبش دوگانه، جنبشی عمیق است. معماری همواره روءیا و کارکرد بوده است، تجلی تخیل و ابزار آسایش. حتی قبل از تولد برج، قرن نوزدهم (خاصه در آمریکا و انگلستان) اغلب در روءیای بناهایی فرو می رفت که بلندیشان شگفت آور باشد زیرا که این قرن وقف معجزات تکنولوژیک شده بود و فتح آسمان بار دیگر بشر را به دام انداخته بود. در سال ۱۸۸۱، اندکی قبل از ساختن برج، معماری فرانسوی طرح برجی آفتابی را ریخته بود. این طرح که از نظر تکنیکی جنون آمیز به شمار می رفت زیرا که بر [ مصالح ] بنّایی متّکی بود و نه بر آهن کاملاً به سبب فایده مندی عملی، توجیه می شد. از یک سو بنا بود آتشی که بر قله بنا برافروخته می شد از طریق تنظیم آینه ها (تنظیمی که بدون شک پیچیده بود) هر گوشه و کنار تاریک پاریس را روشنایی بخشد، از سوی دیگر آخرین مرتبه این برجِ آفتاب (که همچون فایل پاورپوینت کامل برج ایفل هزار پا بلندی داشت) می بایست به عنوان نوعی محوطه آفتابگیری مورد استفاده معلولان قرار گیرد و آنان از هوای آن، «هوایی پاک همچون هوای کوهستان»، استفاده کنند. اما در این مورد نیز، مثل مورد برج، فایده گرایی ساده لوحانه این طرح از کارکرد روءیایی و بی نهایت نیرومندی که عملاً الهام بخش ایجاد آن بود، جداشدنی نبود؛ فایده هیچ کاری نمی کند مگر پنهان کردن معنا. بنابراین می توانیم از عقده بابِلی

Complex

) (

Babel

حقیقی در آدمیان سخن بگوییم: گمان می رفت که برج بابل در خدمت ارتباط با خدا قرار گیرد، با این همه بابل روءیایی بود که به ژرفاهایی بس عظیمتر از طرحی الوهی می رسید؛ و به مجرد آن که این روءیای عروجی عظیم از تکیه گاه فایده گرایانه خود رها شد، دست آخر آنچه باقی ماند بابلهای بی شماری بود که نقاشان ترسیمش کردند؛ گویی که کارکرد هنر آشکار ساختنِ بی فایدگی ژرف چیزهاست. بر همین سیاق هنگامی که برج نیز بلافاصله از ملاحظاتی علمی که سبب تولدش شده بودند آزاد شد (در اینجا کوچکترین اهمیتی ندارد که برج در واقع می بایست مفید باشد) از میان روءیای انسانیِ عظیمی قد برافراشت که در آن معانیِ جاندار و بی پایان در هم آمیخته بودند: او بر بی فایدگی بنیادی که آن را در تخیل بشری زنده نگه می داشت باز چیره شد. در ابتدا در پی آن برآمدند چه تناقضی است مفهوم یادمانی تهی که آن را به «معبد علم» بدل سازند، که استعاره ای بیش نیست. در واقع برج هیچ چیز نیست؛ نوعی یادمان از نوع درجه صفر است؛ در هیچ مناسکی شرکت نمی کند نه در کیشی نه حتی در هنری؛ نمی توانی از برج به عنوان موزه بازدید کنی؛ هیچ چیز برای دیدن در درون برج وجود ندارد. با این همه این یادمان تهی، همه ساله پذیرای بازدیدکنندگانی است که دو برابر بازدیدکنندگانِ لوور و بسی بیشتر از تماشاگران بزرگترین خانه سینما در پاریس است.

پس چرا به بازدید فایل پاورپوینت کامل برج ایفل می رویم؟ شکی نیست برای شرکت در روءیایی که (و این است اصالت آن) برج بیشتر شکل دهنده آن است تا موضوع حقیقی آن. برج تماشاگاه^(۲) معمولی نیست؛ وارد شدن به برج، بالا رفتن از آن، گشتن دور آن، به شیوه ای که هم ابتدایی و هم ژرف است، به چشم اندازی دست یافتن و کاوش درون آن (هرچند که بنایی بی در و پیکر است) یعنی تبدیل آداب توریستی به مخاطره جوییی بصری و هوشمندانه. پیش از آن که در نتیجه گیری به کارکرد نمادین عمده برج که معنای غایی آن است بپردازم می خواهم به ایجاز از همین کارکرد دوگانه سخن بگویم.

برج به پاریس می نگرد. بازدید از برج به معنای رفتن به بلندیی است تا به نوعی جوهر پاریس را درک کرد، فهمید و چشید. در اینجا نیز برج باز یادمانی اصیل است. بنا به عادت، مهتابیها و کلاه فرنگیها، تماشاگاههایی هستند بر فراز طبیعت که عناصر آن آبها، درّه ها، جنگلها را در زیر پای خود گرد می آورند، به گونه ای که توریسم، که در پی دستیابی به «منظره ای خوش» است، به یقین متضمن اسطوره شناسیی طبیعت گراست. اما برج نه بر طبیعت که بر شهر مشرف است؛ با این همه، برج درست به سبب جایگاهش، که عبارت از تماشاگاهی است که از آن بازدید می شود شهر را به نوعی طبیعت بدل می کند؛ او انبوه آدمیان را به منظره بدل می سازد و به اسطوره شهری غالباً عبوس، بُعدی رمانتیک، نوعی هماهنگی و نوعی تسکین می افزاید. به دست برج و با آغاز کردن از آن، شهر پهلو به پهلوی مضامین طبیعی بزرگی می زند که در معرض کنجکاوی آدمی است: اقیانوس، طوفان، کوهها، برف، رودخانه ها. بنابراین بازدید از برج، مانند بازدید از بیشتر یادمانها، تماس گرفتن با چیزی نیست که از لحاظ تاریخی مقدس باشد بلکه تماس گرفتن با طبیعتی جدید است، یعنی طبیعتی ساخته از فضای انسانی: برج، جای پا نیست، یادگاری نیست؛ سخن کوتاه، چیزی از فرهنگ نیست؛ بلکه محصول آنیِ امری انسانی است که بر اثر نگاهی که آن را به فضا بدل می کند به امری طبیعی تبدیل شده است.

به همین سبب می توان گفت که برج خیالی را تحقق می بخشد که برای نخستین بار در ادبیات متجلی شده بود. (غالباً کارکرد کتابهای بزرگ آن است که از قبل پیشرفتی را مجسم سازند که تکنولوژی بعداً آنها را صرفاً به عمل درمی آورد.) قرن نوزدهم، ۵۰ سال قبل از احداث برج، به واقع دو اثر ادبی خلق کرد که در آنها خیالِ (شاید بسیار کهن) بینشِ سراسر نما

vision

) (

panoramic

از تضمین نوشتار شعری بزرگ بهره مند شد: این دو اثر عبارت بودند از بخشی از گوژپشت نتردام که با نظری کلی به پاریس می نگریست و همچنین لوح گاهشماری

Chronologique

) (

Tableau

اثر میشله. اینک آنچه در این دو بینش کلی بزرگ، یکی درباره پاریس و دیگری درباره فرانسه، ستودنی است این است که هوگو و میشله به روشنی فهمیدند که بینش سراسرنما، نیروی بی نظیر اندیشه ورزی را به آرامش زیبایی که در ارتفاع نهفته است افزود؛ نظر کلی که هر بازدیدکننده برج می تواند بلادرنگ برای خود بیابد، جهانی را به ما اعطا می کند که از برایِ خواندن است و نه فقط از برای دیدن. به همین سبب است که این امر با حساسیت جدید درباره بینایی مطابق است. در گذشته، سفر (می توان برخی از گردشهای ستودنی روسو را به یاد آورد) به معنای رفتن به میان احساسها و دیدن فقط نوعی از خیزشِ امواج چیزها بود؛ اما برعکس اتخاذ نظر کلی که نویسندگان رمانتیک آن را به ما عرضه کردند چنان که گویی هم ساختن برج و هم پیدایش هوانوردی را پیشگویی کرده باشند به ما مجال می دهد که از احساسها فراتر برویم و چیزها را در ساختار خودشان مشاهده کنیم. بنابراین، همین آثار ادبی و معماری ساخته خیال (که در همان قرن و احتمالاً از همان تاریخ زاده شده بودند) ظهور این بینش جدید و این حال و هوای اندیشه ورزانه را میسر ساختند: پاریس و فرانسه در زیر قلم هوگو و میشله (و زیر نگاه برج) به چیزهایی مفهوم بدل شدند، بدون این که چیزی از مادیت خود را از دست بدهند که تازگی آنها در همین است؛ مقوله جدیدی پدید آمد یعنی انتزاع انضمامی. افزون بر این، این همان معنایی است که امروز ما می توانیم به واژه ساختار بدهیم؛ پیکره هایی از شکل های فهمیدنی.

همانند مواجهه مُسیو ژوردن^(۳) با نثر، هر بازدیدکننده برج، بدون این که بداند، ساختگرایی را عمل می کند (عملی که نثر و ساخت را از آنچه هستند بازنمی دارد). بازدیدکننده در پاریسی که زیر پای او گسترده است، به شکلی خودانگیخته، نقاطی را از آن جهت که شناخته شده اند، جدا می سازد، با این همه نمی تواند آنها را به یکدیگر پیوند نزند، یعنی آنها را در درون فضای کارکردی عظیمی درک می کند؛ سخن کوتاه، او جدا می کند و پیوند می زند. پاریس خود را به او به عنوان چیزی می نمایاند که ذاتاً آماده است و در معرض اندیشه ورزی است، با این همه مشاهده گر باید آن را با کنش غایی ذهن خود برسازد: هیچ چیز از منظری سراسری که برج به پاریس عطا می کند منفعلتر نیست. این کنشِ ذهن که نگاه فروتنانه توریست آن را بیدار و خودآگاه می سازد، نامی دارد: رمزگشایی.

سراسر نما در واقع چیست؟ ایماژی است که ما تلاش می کنیم رمز آن را بگشاییم؛ ایماژی که از طریق آن می کوشیم تا مکانهای شناخته شده را بازشناسیم و نقاط عطف را تشخیص دهیم. در فایل پاورپوینت کامل برج ایفل بایستید و منظری را انتخاب کنید؛ تمامی تپه ای را خواهید دید که از شایو تا به پایین امتداد می یابد، آن جایی که بیشه بولونی واقع است؛ اما طاق نصرت کجاست؟ آن را نمی بینی، و همین غیبت وادارت می کند تا سراسر نما را یک بار دیگر وارسی کنی، برای یافتنِ این نقطه ای که از ساختار تو غایب است. دانش تو (دانشی که ممکن است از نقشه پاریس داشته باشی) با آنچه می بینی به مبارزه برمی خیزد، و به معنایی اندیشه ورزی چیزی به جز این نیست: باز برساختن، وادار کردن خاطره و احساسها به همکاری با یکدیگر تا در ذهن تو مشابهی از پاریس ساخته شود، مشابهی که عناصرش روبه روی تو هستند، واقعی، نیاکانی، مع هذا جهت گم کرده به دست همان فضای تامّی که در آن، آن عناصر به تو داده شده اند، زیرا که این فضا از برای تو ناشناخته است. از این رو، ما به سرشت پیچیده و دیالکتیکی تمامی منظر سراسر نما نزدیک می شویم. این منظر از یک سو منظری وجدآمیز است زیرا که می تواند به آهستگی و نرمی در تمامی طول ایماژ پیوسته پاریس بلغزد و ابتدائاً هیچ «رخدادی» نمی تواند این لایه عظیم قشر معدنی و گیاهی را که از دور در پرتو نعمتِ ارتفاع درک شده است برآشوبد و بگسلد؛ اما از سوی دیگر، همین استمرار، ذهن را به مبارزه ای خاص درمی افکند، زیرا که این پیوستار در انتظار آن است که رمزش گشوده شود ما باید درونِ آنْ نشانه ها را بیابیم، نوعی روند آشنایی که از تاریخ و اسطوره نشأ