فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم

با فایل فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم شامل 41 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نگرشی به فقه شیخ طوسی (قدس سره) بخش چهارم :

در شماره پیشین بخش مبانی فقهی شیخ را تا بررسی و تحلیل نوع برخورد وی با آیات فقهی دنبال کردیم. دراین نوشتار برآنیم درباره مبانی شیخ در خصوص روایات و اجماع سخن برانیم.

استدلال به روایات، بازگشتی اصلاح گرایانه به مکتب اهل حدیث

می دانیم که در فقه سید مرتضی فقط خبری می توانست قابلیت دلیل بودن را کسب کند که به حد تواتررسیده، یا دلیل قطعی بر صحت آن در دست باشد ()، اما شیخ طوسی آموزه های استاد خویش [شیخ مفید] را مبنا قرارداد و خبر واحد را تا آن جا که صدور و جهت صدور آن مشخص باشد، حجت تلقی کرد. عنایت وی به اخبار تا آن جا بود که به سبب تالیف دو کتاب ارزشمند تهذیب الاحکام و استبصار، علاوه بر مطرح شدن به عنوان یک فقیه، محدثی بزرگ نیز برشمرده می شود. درحالی که تهذیب الاحکام پیش ازآن که کتاب روایی باشد، کتاب فقهی استدلالی است که مبنای اقوال شیخ مفید در مقنعه ورد و ابرام آنها براساس روایات صورت می گیرد. در واقع این شیوه استدلال فقهی، نوعی بازگشت به فقه اهل حدیث به خصوص مکتب قم است، که در کنار رساله ای فتوایی،فقه استدلالی را در قالب روایات می آوردند وبه مناقشه واجتهاد، از جهت دلالت، سند، تعارض و… می پرداختند.

شیخ با اصلاح جمود بیش از حد اهل حدیث نسبت به ظواهر اخبار، دست به احیای روش استدلالی آنها زد و در واقع کوشید تا منابع غنی روایی شیعه را از رفتن به سمت انزوا و مهجوریت نجات دهد.

اگر چه در دو کتاب فقهی مهم مبسوط و خلاف، به سبب سبک خاصی که دارند، آن چنان که باید، استدلال به روایات شیعه را ملاحظه نمی کنیم، اما تهذیب منبعی بسیارمناسب است برای بررسی و تحقیق در باره دیدگاه های ویژه شیخ نسبت به اخبار فقهی. از این رو دامنه بحث خود را بیشتر براین منبع متمرکز می کنیم و نیم نگاهی هم به دیگر آثار شیخ خواهیم داشت. ()

۱. تفسیر و توضیح اخبار

شیخ با هدف ارائه چهره ای روشن از فقه امامیه، به ویژه اخبار و روایات فقهی، آن جا که لازم باشد به تبیین مفهوم روایات و تاویل آنها دست می زند، تا با مذهب شیعه سازگار بوده، یا منطبق برعقل و اصول اولیه احکام باشد. این امر حتی نسبت به سوالات راویان نیز صورت می گیرد و چه بسا معنایی که راوی از حدیث یا سوال کرده، موردنقد و بررسی قرار گیرد.

اگر چه در تهذیب نمونه هایی نه چندان کم را دراین زمینه مشاهده می کنیم، ذکر نمونه ای کاربردی تر در این جا مناسب است:

حکم بن ابی عقیله می گوید:

پدرم خانه ای را به من تصدق نمود و من آن را قبض کردم. آن گاه صاحب فرزندانی شد و خواست تا آن را از من گرفته و به آنان تصدق کند.در این باره از امام صادق(ع)سوال کردم و ماجرا را شرح دادم. حضرت فرمود: آن را به وی مده. گفتم: در این صورت با من مخاصمه (شکایت نزد قاضی) خواهد کرد. فرمود: تو نیز با او مخاصمه کن اماصدایت را بر صدای او بلند مکن. ()

شیخ در توضیح این روایت ابراز می دارد:

زیرا این خانه صدقه ای است که به موجب قبض [و تصرف فرزند]، پدر نمی تواند آن را بر هم زند اما روایت نخست این گونه نیست [و در آن قبضی واقع نشده چون برحسب آن روایت، فرزندان خردسال بوده اند]. ازاین رو در آن جا پدر می توانست قرار داد صدقه را تغییر دهد اما دراین جا مجوزی برای این تغییر ندارد.

می بینیم تبیین جزئیات روایت و این که قبض چه نقشی درحکم صادره از سوی معصوم داشته است، سبب شده تا تعارض احتمالی و ظاهری میان دو روایت نیز بر طرف گردد.

معاویه بن وهب می گوید:

از امام صادق(ع) درمورد شخصی پرسیدم که رکعت پایانی نماز امام را درک می کند در حالی که نخستین رکعت آن شخص است، اما وی فرصت نمی کند تا قرائت خویش رابه انجام برساند و در پایان نمازش قرائت را قضا می کند. فرمود: بلی.

شیخ در توضیح کلام راوی می گوید:

گفتار راوی: «پس قرائت را در پایان نماز قضا می کند» نوعی مجاز گویی است. منظور او آن است که در پایان نماز (رکعت آخر) قرائت حمد کند و منظور او این نیست که قرائت رکعت نخست را قضا کند. ()

ملاحظه می شود که این توضیح نقش تعیین کننده ای درنوع برداشت فقهی از پاسخ کوتاه امام دارد در واقع بررسی سوال راوی، جزئی مهم از کار فقهی محسوب می شود.

در مرفوعه محمد بن حسن بن ابی خالد آمده است:

از امام صادق(ع) درباره این فرموده ایشان سوال کردم: اگر هلال ماه رجب درست رؤیت شد، پس از آن پنجاه و نه روز شمارش کن و روز شصتم را روزه بدار.

شیخ درباره روز شصتم می گوید:

منظور امام علیه السلام از این که فرمود: «روز شصتم را روزه بگیر» آن است که آن روز، از ماه شعبان است، به طور احتیاط.()

دو نمونه از روایاتی که در توضیح آنها اشاره ای به مذهب عامه آمده و صدور روایت بر حسب تفسیر شیخ از روی تقیه بوده، چنین است:

احمد بن نضر از مردی، این گونه روایت می کند:

امام محمد باقر(ع) به من گفت: اینان درباره شخصی که دو رکعت از نمازش را با امام نخوانده چه می گویند؟ عرض کردم: می گویند: درآن دو رکعت حمد و سوره بخواند. امام فرمود: این کار نماز او را پشت و رو می کند و اول آن را آخرش قرار می دهد! گفتم: پس چه کند؟ فرمود: درهررکعت فاتحه الکتاب بخواند.

شیخ در ذیل این روایت می گوید:

گفته پرسشگر که: «می گویند: باید در دو رکعت حمد و سوره بخواند» صراحتی در آن نیست که آن دو، همان دو رکعتی هست که درک کرده است، بلکه احتمال دارد گفته باشد: آنان می گویند: در دو رکعتی که از او با جماعت فوت شده، حمد و سوره بخواند.

پس دراین حال امام به او امر می کند که حمد تنها بخواند، زیرا این امر مذهب بسیاری از عامه است ووقتی این احتمال باشد، منافاتی میان این روایت و اخبار گذشته نیست. ()

در مورد این روایت، روش شیخ در جمع میان آن و اخبار دیگری که خواندن حمد را در دو رکعت آخر لازم نمی شمارند، آن است که حکم امام را بر حسب رای و مذهب عامه قلمداد می کند. البته چنین مواردی را درتهذیب و استبصار کمتر مشاهده می کنیم.

گاهی شیخ در تفسیر و توضیح روایات، به لحن بیان عبارت توجه دارد. اگر این مطلب از سوی فقیه مورد توجه واقع نشود، چه بسا فهم او را نسبت به معنا و مقصود امام(ع)یا پرسشگر و راوی درست به عکس سازد.

عمار بن موسی از امام صادق(ع) درمورد مردی سوال می کند که پرستویی را در صحرا می یابد یا صید می کند؟ سوال می کند که آیا می تواند آن را بخورد؟ حضرت فرمود:آیا پرستو از چیزهایی است که خورده می شو