---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل استقبال از شبهه ها :

در باب حقوق زنان، متفکران، صاحب نظران و مصلحان، بسیارگفته و نوشته اند.

بحث از این مقوله در غرب، پس از انتشار اعلامیه جهانی حقوق بشر، به سال ۱۹۴۸ میلادی، از سوی سازمان ملل، بسیار اوج گرفت و از زوایایی که فهم و درک و دانش و نیاز جامعه و گرفتاریهای خود غربیان ایجاب می کرد، مطرح شد.

از آن جا که در غرب، وضع زنان ازنظر آزادیها و برابریها، بسیار مرارتبار بود، در مورد حقوق زنان، سخن از «آزادی » و «تساوی » فراتر نرفت و به دیگر جنبه های آن، توجه نشد و وقتی که این نهضت، در دیگر سرزمینها پرتوافکند، به تقلید از غرب، همین دو مشکل، مشکل زنان این جامعه ها پنداشته شد و همان نسخه را برای زنان دردمند این جامعه ها پیچیدند که بسیار زیان به بار آورد و نتوانست درد زن شرقی را درمان کند و جایگاه واقعی و انسانی او را به او بازشناسد و بازگرداند.

پس از انقلاب اسلامی، در ایران، به حقوق زنان از زاویه های دیگر توجه شد و این نگاه، بسیار ژرف و همه سویه و راهگشا و کمال آفرین بود و با آنچه غرب می گفت و در پی گستراندن آن به دیگر سرزمینها بود، فرق اساسی داشت.

این نگاه ویژه انقلاب اسلامی به حقوق زنان و به آزادی و تساوی آنان، سبب شد شماری از باورمندان به فرهنگ و نهضت غرب، برانگیخته شوند و این حرکت را با آن قالبی که می شناختند سازگار نیابند و بپندارند که حقوق زنان در این حرکت نادیده گرفته می شود.

با این که آنچه ایران اسلامی در پی آن بود و طرح و به اجرا گذاشت نادیده انگاری حقوق زنان نبود، بلکه نگاه ویژه و متفاوت با نگاه غرب به حقوق زن بود که البته برای غرب باوران ناشناخته و شگفت انگیز می نمود و برای کسانی که ماموریت داشتند زن شرقی را با لباس زن غرب بیارایند، مانع و سدی بود بزرگ و جلوی دست اندازی به حقوق زنان و به بند کشیدن آنان را می گرفت.

در این گیرودارها و برخوردها و گفت وگوها، پرسشها و شبهه هایی به میان آمد و در رسانه ها بازتاب یافت که انتظار می رفت از سوی عالمان دین، پاسخهای درخوری داده شود و از جایگاه بلند و مقدسی که اسلام برای زنان در نظر گرفته و کرامت و شرافتی که برای آنان باور دارد، دفاع عالمانه و دقیق بشود که این انتظار، آن گونه که باید برآورده نشد و روزبه روز دامنه شبهه ها گسترده تر شد و شمار بیش تری از ناآشنایان به معارف اسلامی را در کام خود فرو برد.

اکنون، همان پرسشها و شبهه های کهنه و گاه جدید یا در جامه و شکل جدید، مطرح می شود که اهل نظر و عالمان دین و آشنایان به مبانی دین، بایدفرصت را غنیمت بشمارند و از این فضایی که به برکت انقلاب اسلامی ایجاد شده و بسیاری از حقیقت جویان، آماده اند، تا سخن اسلام را در برابر شبهه ها، پرسشها، بشنوند، کمال استفاده را بکنند و به گونه عالمانه و سنجیده و به دور از شعار و ادب دین و اخلاق، سخن ناب اسلام را برای جویندگان حقیقت، بازگویند.

ما بر این باوریم که این حرکت ایجاد شده به دفاع از «حقوق زن » به هر انگیزه و هدف، اگر در مسیر درستی هدایت شود و عالمان دین، دیدگاههای عالمانه خود را ابراز دارند و از سرچشمه، آب زلال برگیرند و به تشنگان حقیقت بچشانند، پیروزی و توفیق دیگری است برای اسلام و مسلمانان و شکستی برای کسانی که بر این پندارند، با شبهه آفرینی و سروصدا در پیرامون این مقوله، می توانند به هدفهای شوم خود، که همانا بد جلوه دادن چهره تابناک انقلاب اسلامی و جدا کردن گروه عظیمی از زنان از بدنه انقلاب است، برسند و از این جریان، به سود خود بهره برند.

با همین باور، دو مطلب را یادآور می شویم:

: استقبال از پرسشها و شبهه ها: اگر کسی اندک آشنایی با اسلام داشته باشد، اعتراف می کند که هیچ آیینی، همانند اسلام، انسانها را به تفکر و اندیشیدن و فهم درست، فرا نخوانده است.

قرآن کریم، در آیات بسیاری، مسلمانان را به تفکر در آفاق و انفس و اندیشیدن در احکام فرا خوانده و از همگان می خواهد به ژرف کاوی در پدیده ها بپردازند و آگاهی و فهم و درک و دانش خویش را بالا برند. و بر این اساس، پرسش که لازمه جدایی ناپذیر اندیشیدن است، در این مکتب، ارزش می یابد و با پرسش گران با احترام و با منطق برخود می شود.

در بخش مهمی از احادیث، به بیان علل احکام و شرایع پرداخته شده که اینها همه، در پاسخ به پرسش افراد بوده است.

امامان(ع)، حتی به بی پایه ترین پرسشها و شبهه ها، با کمال متانت و خوش رویی، پاسخ می گویند که در مجامع روایی ما از این گونه پرسشها و پاسخها، بسیار به چشم می خورد.

این سیره، در برخورد با زنان و پاسخ گویی به پرسشها و شبهه های آنان نیز، وجود داشته است. نماینده و سخنگوی زنان، اسماء دختر یزیدبن سکن انصاری به خدمت پیامبر(ص) می آید و با شهامت و بیان شیوا، نگرانی و دغدغه زنان را از این که از شرکت در نبرد با دشمنان و یورش گران به حوزه اسلام، محروم هستند، ناگزیر باید در خانه بمانند و به تربیت فرزندان بپردازند و اموال شوهران خود را نگهدارند و مردان، افتخار این را می یابند که در نبرد شرکت بجویند و پاداش برند و زنان از این پاداش بی بهره باشند، اعلام می دارد.

پیامبر(ص) در ضمن این که وی را می ستاید و از طرح پرسش وی استقبال می کند، پاداش زنانی را که مهر شوهر را برانگیزند و کانون زندگی را گرم نگهدارند، با پاداش مجاهدان در راه خدا، برابر می داند و با این برخورد صریح و صمیمی و پاسخ روشن، زنان را به ادامه زندگی و گرم نگهداشتن کانون خانواده، پایبند می کند.

یا اسماء بنت عمیس، همسر جعفربن ابی طالب، پس از این که با شوهرش از حبشه بازگشت، به دیدن همسران پیامبر(ص) آمد. یکی از پرسشهایی که مطرح کرد، این بود:

آیا آیه ای در باره زن بر پیامبر(ص) نازل شده است.

زنان پیامبر(ص) گفتند: نه.

اسماء به خدمت پیامبر(ص) آمد و عرض کرد:

«ای رسول خدا! جنس زن، گرفتار خسران و زیان است!

پیامبر(ص) فرمود: چرا؟

عرض کرد: به خاطر این که در اسلام و قرآن، فضیلتی درباره آنان، همانند مردان نیامده است.»

شماری از مفسران می گویند: در این جا بو دکه آیه شریفه زیر نازل شد:

«ان المسلمین والمسلمات والمؤمنین و المؤمنات و القانتین و القانتات و الصادقین و الصادقات و الصابرین و الصابرات والخاشعین و الخاشعات و المتصدقین و المتصدقات و الصائمین و الصائمات والحافظین فروجهم والحافظات والذاکرین الله کثیرا والذاکرات اعد الله لهم مغفره واجا عظیما. »

خداوند، با فروفرستادن این آیه بر پیامبر گرامی(ص) به زنان اطمینان داد که زن و مرد در پیشگاه خدا، از نظر قرب و منزلت یکسانند، مهم آن است که از نظر اعتقاد و عمل و اخلاق اسلامی دارای فضیلت باشند.

یا می گویند، حدود چهل نفر از زنان، گرد آمدند و به حضور حضرت علی بن ابی طالب(ع) رسیدند، گفتند:

«چرا اسلام، به مردان، اجازه چند زنی داده، اما به زنان اجازه چند شوهری نداده است. آیا این یک تبعیض ناروا نیست؟»

علی(ع)، با پاسخ منطقی و روشن خود، شبهه را پاسخ می گوید و گرد و غبار چنین شبهه هایی را از دامن جامعه می سترد.

از این چند نمونه و نمونه های بسیار دیگر، که مجال ذکر آنها نیست، به دست می آید، اسلام، از شبهه و پرسش، نگرانی و واهمه ندارد و به استقبال شبهه ها و پرسشها می رود و با منطق قوی که دارد، شبهه ها را از ذهنها می زداید و به پرسشها پاسخ می دهد این، سبب بالندگی مکتب و جاگیر شدن آن در قلبها می شود.

استاد شهید، مرتضی مطهری می نویسد:

«من، بر خلاف بسیاری از افراد، از تشکیکات و ایجاد شبهه هایی که در مسائل اسلامی می شود، با همه علاقه و اعتقادی که به این دین دارم، به هیچ وجه، ناراحت نمی شوم، بلکه در ته دلم، خوشحال می شوم; زیرا معتقدم و در عمر خود به تجربه مشاهده کرده ا