فایل پاورپوینت کامل امام مجتبی علیه السلام و تربیت فرزندان شایسته

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام مجتبی علیه السلام و تربیت فرزندان شایسته :

امام مجتبی علیه السلام به عنوان الگو و نمونه یک مربی تمام عیار، در تربیت فرزندانی پاک طینت، صالح، کارآمد و با کمال، نقش قابل توجهی ایفا نمود. آن حضرت با پرورش فرزندان تلاشگر، مسوولیت پذیر، مبارز، ایثارگر، دارای کمالات و خصائل پسندیده در دستیابی به اهداف والای تربیتی توفیق کامل داشت. آن بزرگوار با مراعات شیوه های تربیتی صحیح و تامین نیازهای روحی و جسمی فرزنان، در شکوفایی استعدادها و باروری خلاقیت های آنان مسوولیت های پدرانه خویش را با کمال شایستگی به انجام رسانیده و در اثر آن فرزندان امام مجتبی علیه السلام در زندگی آینده خویش به کمالات و مراتب عالی انسانی نائل آمدند و هر یک نمونه ای بارز از انسان های وارسته گردیدند.

تعدادی از فرزندان پسر و دختر امام مجتبی علیه السلام در ماجرای کربلا در کنار عمویشان امام حسین علیه السلام فیض حضور یافتند و برخی به درجه شهادت نیز نائل آمدند. در این جا با چند تن از پرورش یافتگان خاندان مجتبوی علیه السلام آشنا می شویم:

۱. زید بن حسن

ابوالحسن زید، اولین فرزند امام مجتبی علیه السلام است. او شخصیتی بزرگوار، پاک طینت و جلیل القدر بود. زید در اثر امانتداری و صداقت و صفای باطن مورد توجه و اعتماد مردم و مسوولین حکومتی قرار گرفت تا آن جایی که وی را متولی موقوفات و صدقات پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله قرار دادند. در سخاوت و نیکوکاری زبانزد خاص و عام بود. شعرا در مدح نیکی های وی شعرها سرودند. مردم نیازمند برای رسیدن به عطاهای وی و کسب فضایل از دور و نزدیک به حضورش می شتافتند. اما افراد پست و فرومایه و حاکمان بی بند و بار بنی امیه با او عداوت و دشمنی می کردند.

عمر بن عبدالعزیز بعد از جلوس در مسند خلاف، بی مهری های خلفای قبل را جبران کرده و به حاکم مدینه نوشت: زید بن حسن مردی شریف و از افراد ممتاز خاندان بنی هاشم است. او را در تولیت صدقات و موقوفات گمارده و مقامش را گرامی دار.

[۱]

۲. حسن مثنی

حسن مثنی یکی دیگر از تربیت یافتگان دامان امامت می باشد. او در اثر تربیت امام مجتبی علیه السلام به کسب کمالات انسانی و معنوی نائل شده و مانند برادر ارشد خویش، متولی صدقات و موقوفات جد بزرگوارش امام علی علیه السلام گردید. حسن مثنی جوانی پاک و آراسته به فضائل اخلاقی و مورد اعتماد و اطمینان مردم بود. آن بزرگوار با صلاحدید عموی گرامی اش امام حسین علیه السلام، با فاطمه بنت الحسین علیها السلام ازدواج نمود و در سفر کربلا به همراه حضرت سیدالشهدا علیه السلام حضور داشت و در آن جا به شدت زخمی شده و به اسارت لشگر دشمن درآمد.

اسماء بنت خارجه که از بستگان مادرش بود، حسن مثنی را برای مداوا از عوامل دشمن تحویل گرفت و در منزلش مداوا نمود، آن گاه وی را روانه مدینه ساخت. او همچنان در مدینه می زیست تا اینکه به دستور عبدالملک (پنجمین خلیفه اموی) در سن ۳۵ سالگی مسموم گردیده و به شهادت رسید و در قبرستان بقیع دفن گردید.

لقب حسن مثنی طباطبا است که جد سادات طباطبایی محسوب می شود

[۲]

.

۳. قاسم بن الحسن

در یکی از شب های سال ۴۶ هجری خانه امام حسن مجتبی علیه السلام در مدینه عطرآگین گشته و کودکی متولد گردید که صورتش چون ماه شب چهارده می درخشید. نوزاد را در قنداقه سفیدی پیچیده نزد امام حسن علیه السلام آوردند. امام او را در آغوش گرفته و در گوش راست او اذان و در گوش چپش اقامه را زمزمه کرد و بدینسان کودک خویش را با آوای توحید آشنا ساخت. در هفتمین روز تولد این کودک، مراسم نامگذاری برپا شده و حضرت امام حسن علیه السلام نام نوزاد خویش را قاسم نهاد.

قاسم تا سال ۵۰ در دامان پرمهر و عاطفه پدر ارجمند خویش پرورش یافته و بعد از آن که امام مجتبی علیه السلام در آن سال به شهادت رسید در تحت سرپرستی و تربیت امام حسین علیه السلام دوران رشد و نوجوانی را می گذرانید تا اینکه واقعه کربلا پیش آمد.

شب عاشورا هنگامی که نوجوان شجاع و خوش سیمای خاندان امام حسن علیه السلام از عمویش امام حسین علیه السلام شنید که به اصحاب خویش بشارت می دهد که فردا تمامی شما شهید خواهید شد، در ذهن و اندیشه اش سوالاتی مطرح شد. از جای خویش برخاسته و از امام حسین علیه السلام پرسید: ای عمو جان! آیا من هم در ردیف شهدا خواهم بود؟ امام حسین علیه السلام فرمود:

با بنی! کیف الموت عندک

؛

پسرم! مرگ را چگونه می بینی؟ قاسم بن حسن با کمال اخلاص و صفا پاسخ داد:

احلی من العسل

؛

مرگ در راه تو برای من شیرینتر از عسل می باشد. در این موقع قاسم سوال خویش را دوباره تکرار نمود: آیا من هم در لیست شهدای کربلا خواهم بود؟ امام علیه السلام پاسخ داد: عمویت فدای تو! بلی. به خدا قسم تو را هم در ردیف یارانم خواهند کشت، حتی پسر شیرخواره ام، عبدالله را نیز به شهادت می رسانند.

فرزند غیرتمند امام مجتبی علیه السلام با شنیدن این سخن یکه ای خورده و سوی عمویش خیز برداشته و پرسید: عمو جان! آیا آن ها به خیمه گاه می رسند و بعد از تسلط به خیام و ساکنین آن، عبدالله شیرخوار را می کشند؟! و امام حسین علیه السلام کیفیت شهادت طفل شیرخواره را مفصل به قاسم شرح داد

[۳]

.

قاسم در روز عاشورا بعد از اصرار زیاد از عمویش اجازه نبرد گرفت.

حمید بن مسلم از گزارشگران عمر سعد در توصیف ورود حضرت قاسم به صحنه نبرد چنین می گوید: از خیام حسین علیه السلام نوجوانی به سوی میدان بیرون آمد که چهره اش مانند قرص قمر می درخشید، شمشیری به دست داشت و پیراهن بلندی پوشیده بود و وارد جنگ گردید، وی در موقع نبرد چنین رجز می خواند:

ان تنکرونی فانابن الحسن

سبط النبی المصطفی الموتمن