بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل لحظه ناب دیدار فرزند :

هوا صاف و روشن و برای فیلم برداری مناسب بود، احمد ابوالحسنی آمد و مادر او را یوسف وار در آغوش گرفت، یوسف گمگشته مادر احمد هم به کنعان آغوش بازگشت. چه صحنه ای! انسان از یادآوری اش بی تاب می شود.

اوایل شهریورماه سال ۶۹ با گذشت چند روز از ورود آزادگان به میهن اسلامی هنوز حال و هوای ۲۶ مرداد را داشت زیرا آزادگان مرحله به مرحله وارد خاک کشور می شدند. جای جای ایران اسلامی را شادی و شور و شعفی وصف ناپذیر فراگرفته بود و خانواده یکی پس از دیگری انتظار آمدن عزیزانشان را می کشیدند.

در نراق هم خبر آزادی چند تن از اسرا شهر را برای پذیرایی از این عزیزان آماده کرده بود و آزادگان یکی پس از دیگری در میان استقبال بی نظیر مردم شهرهای دور و نزدیک وارد شهر و دیار خود می شدند.

یکی از لحظات شادی بخش ورود آزادگان به نراق لحظه ورود آزاده احمد ابوالحسنی است که به خوبی توسط محمد حسنی یکی از جوانان آن روزهای نراق ثبت و به یادگار باقی ماند.

محمد حسنی در اقدامی ارزشمند توانست لحظه دلدادگی مادر و فرزندش را پس از هشت سال و نیم اسارت ثبت و ضبط کند، وی در این رابطه به خبرنگار فارس در اراک می گوید: همین چند روز پیش بود که توفیق داشتم در مراسم تقدیر از آزاده احمد ابوالحسنی از اهالی نراق و رئیس اتحادیه سازندگان کلیشه و لیتوگراف، مُهر و پلاک و چاپ اسکرین تهران شرکت کنم، صرف نظر از شادمانی بسیار به سبب گپ وگفت و دیدار با دوستان خوبم از نراق، شادمانی دیگرم برای این بود که توانستم بعد از سال ها فیلمی که از ورود آزادگان به شهرمان دلیجان گرفته بودم را مشاهده کنم.

وی می افزاید: این صحنه بسیار برایم خاطره انگیز و جذاب بود، برای لحظاتی خود را در آن دوران پُر شور و هیجان یافتم، بنده آن سال ها و مشخصا تاریخ ۲۹ مرداد ۱۳۶۹ که سه تَن از آزادگان شهر نراق به منطقه بازگشتند به تازگی از دانشگاه اصفهان فارغ التحصیل شده بودم و مسئول کانون فرهنگی تربیتی آموزش و پرورش دلیجان بودم.

حسنی بیان می کند: کانون یک دستگاه دوربین سونی خانگی و غیرحرفه ای داشت که برنامه و فعالیت های فرهنگی و تربیتی خودش را ثبت می کرد، وقتی خبر ورود آزادگان در شهر پیچید شوری همه جا را گرفت و من هم همراه این سیل هیجان انگیز دوربین به دست برای استقبال این عزیزان به میدان پلیس راه دلیجان رفتم.

وی تصریح می کند: هیچ تخصصی در فیلمبرداری نداشتم، فقط دکمه خاموش و روشن کردن و زوم کردن را یاد گرفته بودم. وقتی آزادگان رسیدند شور و شوق کم نظیر استقبال کنندگان به اوج رسید فریاد شادی و شعف برپا بود، کسی نمی توانست به آنها نزدیک شود، آنها چونان گل های در رودخانه خروشان بر دوش سیلی از جمعیت پایین و بالا می شدند و در حرکت بودند، من هم از دور و گاه نزدیک صحنه ها را برداشت می کر