بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل وظایف شیعیان در قبال امام زمان(عج) :

دربار وجود مقدّس امام زمان(عج) دو وظیف اساسی متوجّه هر شیعه می باشد.

۱- شناخت؛

۲- پیوند.

.. در میان شیعیان و محبّان حضرت، هرچند تعداد زیادی نسبت به حضرت شناخت پیدا کرده اند یا ادّعای شناخت دارند، امّا حضرت به فرمایش جدّ بزرگوارشان، امیرالمؤمنین(ع) همچنان «آواره، طرد شده، تنها و یگانه»[۱] هستند. هنوز فاجع غربت، مظلومیت و تنهایی حضرت ادامه دارد. تنها دلیل این فاجع جهانی چیزی نیست؛ مگر همان علّتی که خود حضرت بقیّه الله(عج) در نامه ای که بیش از هزاران سال پیش، به شیخ مفید(ره) نوشتند.[۲] در این نامه حضرت دو شرط اساسی برای ظهور سریع و بدون وقف خویش ذکر کرده اند:

۱- وفاداری؛

۲- همدلی.

پس اگر آن حضرت همچنان در غیبت و غربت به سر می برد، به این دلیل است که هنوز وفاداری و همدلی ما به اندازه ای نرسیده که ایشان ظهور کنند. بنابراین علاوه بر فعّالیت های فرهنگی معرفت زا، به فعّالیت های علمی برای ایجاد وفاداری و همدلی نسبت به حضرت نیازمندیم.

امام زمان(عج) بزرگترین و مهم ترین پیمان الهی

حضرت در «زیارت آل یس» خودشان را این گونه معرفی می فرمایند:

«یا مِیثَاقَ اللهِ الَّذِی أَخَذَهُ وَ وَکدَه؛

ای پیمانی که خداوند گرفته و بر آن تأکید کرده است.»

به طور قطع، این پیمان تأکید بر کارکرد و نقش امام(ع) در جامعه مربوط می شود. یعنی نقش حاکمیت و رهبری جامع انسانی. هم خیرات و برکات و هم عوامل سعادت دنیا و آخرت انسان ها با حاکمیت و رهبری امام و متخصّص معصوم است؛ همان طور که بیمارستان، فلسف اصلی وجودی خویش را با حذف پزشکان متخصّص از دست می دهد و یک دانشگاه، هرچند بزرگ و مجهّز باشد، بدون استاد اعتبار و ارزشی ندارد.

نظام خلقت الهی که بر محور هدف خلقت انسان و تکامل او آفریده شده نیز بدون امام و متخصّص معصوم که ایشان جامع جهانی را به سوی هدف خلقتشان راهنمایی و رهبری کند، بیهوده و بی فایده است.

وقتی که نظام خلقت بدون متخصّص معصوم، فلسف وجودی خویش را از دست می دهد، هر دین و آئینی که مورد تأیید حجّت خدا نباشد و ما را به او پیوند نزند نیز بی اعتبار و باطل است.

همچنین دین داری بدون پیوند با حجّت خدا و امام زمان (عج) نیز غفلت و فریب خویشتن است.

هرکس باید از خویش سؤال کند که چرا امام زمان (عج) خود را پیمان مورد تأیید الهی معرفی فرموده است؟ آیا این پیمان صرفاً برای شناخت حضرت است؟ در این صورت چه فایده ای در شناخت حضرت وجود دارد؛ در حالی که او در غربت و مظلومیت به سر می برد؟ آیا نباید این شناخت منجر به پیوند و یاری حضرت و تلاش و جهاد برای برطرف کردن موانع ظهور ایشان شود؟

اساساً شناخت بدون پیوند و یاری امام زمان(عج)، شناخت حقیقی و مؤثّر نیست. کما اینکه محبّت بدون پیوند و یاری نیز چندان سودبخش نیست.

«قرآن کریم» شرط دینداری و پیمودن راه خداوند را موّدت اهل بیت(ع) قرار داده است.

«قُلْ لا أَسْئَلُکمْ عَلَیهِ أَجْراً إِلاَّ الْمَوَدَّهَ فِی الْقُرْبی؛[۳]

بگو: من هیچ پاداشی از شما بر رسالتم درخواست نمی کنم؛ جز دوست داشتن نزدیکانم [ اهل بیتم]. »

در آی بعدی تصریح می کند که این موّدت سودش به خود ما می رسد.

«قُلْ ما سَأَلْتُکمْ مِنْ أَجْرٍ فَهُوَ لَکم؛[۴]

بگو هر مزدی که از شما خواستم، از آن خودتان، مزد من جز بر خدا نیست و او بر هر چیزی گواه است.»

و در آی دیگر، به اصل معرفی این سود، یعنی پیمودن راه خدا و وصال به «الله» پرداخته می شود.

موّدت غیر از محبّت صرف است، موّدت یعنی محبّتی که در آن پیوند حقیقی، اطاعت و فداکاری وجود دارد.

اگر مسلمانان پس از رحلت پیامبر اکرم(ص) فقط به این دستور قرآن عمل کرده بودند، هیچ گاه خلیفه و حجّت خدا، هزار و صد و هفتاد و شش سال آواره و طرد شده و غریب و مظلوم نمی شد.

آری. ما جامعه ای محبّتی داریم نه موّدتی، دینداری ما هرچند با عنصر محبّت اهل بیت(ع) همراه است، امّا از عنصر موّدت که شرط اصلی دینداری مورد رضایت خداست، کم بهره است.

باید توجّه داشته باشیم که مهم ترین سؤال قیامت از