فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ابوطالب علیه السلام در آینه زیارت و دعا :

درآمد

حضرت ابوطالب(ع) عموی پیامبر(ص) است که پیش از هجرت پیامبر(ص) رحلت کرد و در قبرستان حجون دفن شد. درباره شخصیت ایشان کتاب ها و مقالات متعدّدی نگاشته شده است. موضوع و محتوای بیشتر نگاشته ها، در مبحث ایمان اوست. شاید متوقّف ماندن در موضوع ایمان ایشان، به دلیل روایات و نقل های تاریخی نادرست اهل سنّت باشد، چراکه برخی از آنها نه تنها اعتقادی به ایمان ابوطالب ندارند بلکه ایشان را غیر مسلمان می دانند.

در این مقاله کوشیده ایم گامی فراتر بگذاریم و این شخصیت بزرگ و مؤمن اسلام را در متون دعا و زیارت بررسی کنیم. با توجّه به شخصیت فردی، اجتماعی و سیاسی والای این مرد الاهی، اثرگذاری او در اسلام و همچنین نسبت نزدیکش با پیامبر اکرم(ص) و حضرت علی(ع) پرداختن به این موضوع ضروری است. بایسته است مؤمنان با ابعاد شخصیتی ایشان آشنا شوند و فاصله قلبی شان را با آموختن معارف دعاها و زیارات مرتبط با او کم کنند. بدین منظور معارف مرتبط با موضوع زیارت ابوطالب(ع) را از روایات و زیارت نامه های معصومان(ع) و همچنین نقل های تاریخی، جمع آوری و دسته بندی کرده و در بخش اوّل منعکس کرده ایم. همچنین، با بررسی دعاهای مرتبط با ایشان در این منابع، بخش دوم مقاله پیشِ رو شکل گرفته است.

الف) ابوطالب(ع) در آینه زیارات

حضرت ابوطالب(ع) دارای صفات ویژه ای بودند که بدون شک نشان دهنده هم مقامی با مؤمنان است. بنا بر فرموده امام باقر(ع)، ابوطالب(ع) از مؤمنان شمرده شده[۱] و در روایتی دیگر، ایمان او از همه بندگان فزون تر دانسته شده است.[۲] همچنین، امام زین العابدین(ع) ایشان را به سبب همسری فاطمه بنت اسد÷ که زنی مؤمنه بود، مؤمن خطاب می فرمایند.[۳] کتاب ها و مقالات بسیار در موضوع اثبات ایمان ابوطالب(ع) نگاشته شده و این نوشتار به دنبال تکرار این معارف نیست، بلکه در صدد است نشان دهد که ایمان والای حضرت ابوطالب(ع)، ایشان را سزاوار زیارت گردانده و بلکه از بهترین کسانی است که می توان زیارت کرد. حتّی اگر ویژگی های منحصر به فرد ابوطالب(ع) و نحوه تعاملش با پیامبر اکرم(ص) و علاقه وافر نبی اکرم و حضرت علی(ع) به ایشان نبود، همین روایات در اثبات ایمان ابوطالب کفایت می کرد و به زیارت ایشان نیز وجهه دینی و اسلامی می بخشید. او علاوه بر داشتن مراتب والای ایمان، از اولیای الاهی بود که تعداد کمی از مردم، مقامش را شناختند. در سفر معروف ایشان به شام، راهبانی که به دنبال اولیای الاهی بودند، با دیدن ابوطالب(ع) به مقصود خود رسیدند و خدا را شکر کردند که در زمان زندگی خویش توفیق دیدار این ولی خدا را پیدا کردند.[۴]

بنا بر این مقدّمات، حضرت ابوطالب(ع) از اولیای الاهی و مؤمنان راستینی بودند که مطابق روایات، جسم و روحشان بر آتش حرام شده است.[۵] در اسلام زیارت اولیای الاهی و مؤمنان تأکید و سفارش شده است. پس بهتر است در هنگام تشرّف برای زیارت خانه خدا در مکّه و یا از راه دور از زیارت این بزرگوار غافل نشویم. در ادامه مطالبی که در زیارت حضرت ابوطالب(ع) باید دانسته شود در شش بخش تنظیم شده است.

۱. بررسی زیارت ابوطالب(ع)

با تتبّع و بررسی های انجام گرفته در کتب شیعه و اهل سنّت، زیارت نامه ای مأثور یا روایتی که مستقیماً به زیارت حضرت ابوطالب(ع) امر کرده باشد وجود ندارد.[۶] امّا با دقت در این منابع، نکات مفیدی در موضوع زیارت ایشان استفاده می شود، از جمله شباهت ابوطالب به اصحاب کهف. امام صادق(ع) در روایتی ایشان را به اصحاب کهف تشبیه کرده اند:

عن الصادق جعفر بن محمّد(ع) انّه قال: مثل ابی طالب مثل اهل الکهف حین اسرّوا الایمان و اظهروا الشرک، فآتاهم الله اجرهم مرّتین؛ و ما خرج من الدنیا حتّی اتته البشاره من الله تعالی بالجنّه.[۷]

از امام صادق(ع) روایت شده که شباهت ابوطالب به اصحاب کهف است، وقتی که ایمانشان را کتمان (در سرّ) و شرک را ظاهر کردند. پس خداوند به آنها دو بار اجر می دهد؛ و (ابوطالب(ع)) از دنیا خارج نشد مگر اینکه برایش از جانب خداوند متعال بشارت بهشت آمد.

در این روایت، ایمان ابوطالب(ع) هم سنگ ایمان اصحاب کهف شمرده شده است. حتّی می توان به دلیل حمایت های او از پیامبر(ص) و حبّ او به ولیّ خویش، ایمانش را به مراتب بالاتر و محکم تر از اصحاب کهف دانست. داستان این افراد صالح در سوره کهف منعکس شده است. در آیه ۲۱ این سوره آمده است که پس از تنبّه مردم از وجود این مؤمنان در غار، به مشورت و حتّی نزاع در نحوه ساخت بنایی برای زیارتگاه یا مسجد مشغول شدند:

و کذلک اَعثرنا علیهم لیعلموا اَنّ وعد اللّه حقّ و اَنّ السّاعه لا ریب فیها اذ یتنازعون بینهم اَمرهم فقالوا ابنوا علیهم بنیاناً. ربهم اَعلم بهم. قال الّذین غلبوا علی امرهم لنتّخذنّ علیهم مسجداً.[۸]

بدین سان کسانی را از آنها مطّلع کردیم تا بدانند که وعده خدا حق است و در رستاخیز تردیدی نیست، وقتی که میان خویش در کار آنها مناقشه می کردند، گفتند: بر غار آنها بنایی بسازید، پروردگار به کارشان داناتر است و کسانی که در مورد ایشان غلبه یافته بودند، گفتند: بر غار آنها عبادتگاهی خواهیم ساخت.

با توجّه به روایت و آیه فوق می توان نتیجه گرفت که بر پایه سنّت قرآنی، می شود بر قبر این بزرگ مرد، بنایی عالی و مسجدی معنوی ساخت که مؤمنان از ساختمان آن برای عبادت و زیارت بهره ببرند، چیزی که در زمان کنونی از آن محرومند.[۹]

با توجّه به ایمان حضرت ابی طالب(ع)، روایات استحباب زیارت مؤمنان و صالحان نیز درباره این مرد بزرگ جاری بوده و زیارت ایشان هم ثواب زیارت پیامبر(ص) و ائمّه معصومان(ع) است.[۱۰]

ابوطالب مؤمنی عادی نبوده، بلکه از همنشینان انبیا، صدیقان، شهدا و صالحان است.[۱۱] پس شایسته است در زیارت این بزرگ مرد آداب و اعمال ویژه زیارت مؤمنان را به جای آورد:

قال الرضا(ع): فاذا اردت زیاره قبر اخیک المؤمن فاستقبل القبله و ضع یدک علی القبر و قل اللهم ارحم غربته و صل وحدته و آنس وحشته (و آمن روعته) و اسکن الیه من رحمتک رحمه یستغنی بها عن رحمه من سواک و الحقه بمن کان یتولاه ثم اقرأ انا انزلناه فی لیله القدر سبع مرّات.[۱۲]

امام رضا(ع) فرمودند: وقتی خواستی زیارت کنی برادر مؤمنت را، رو به قبله بایست و دستت را بر قبر بگذار و بگو: اللهم ارحم غربته و صل وحدته و آنس وحشته (و آمن روعته) و اسکن الیه من رحمتک رحمه یستغنی بها عن رحمه من سواک و الحقه بمن کان یتولاه. سپس هفت بار سوره قدر را قرائت کن.

یکی از مقامات ابوطالب(ع) مقام وصایت ایشان است. شیخ صدوق در اعتقادات الامامیه روایت کرده است که ابوطالب وصی حضرت عبدالمطلب(ع)، این حجّت الاهی است:

و رُوی ان عبد المُطّلب کان حُجّهً و اباطالبٍ کان وصیّهُ.[۱۳]

روایت شده که عبدالمطّلب حجّت بود و ابوطالب وصیّ او بود.

در روایتی دیگر از امام کاظم(ع) نقل شده است که ودایع و وصیّت های نبوّت در دستان ابی طالب(ع) بوده است:

سئل أبو الحسن الاوّل(ع): اَ کان رسول الله(ص) محجوجا بابی طالب؟ فقال: لا و لکنّه کان مستودعا للوصایا.[۱۴]

از امام کاظم(ع) پرسیدند: آیا حضرت ابوطالب بر پیامبر اکرم نیز حجّت بود؟ فرمودند: نه. لکن وصیّت ها (ودایع نبوّت) در دست او بود که به آن حضرت تقدیم کرد.

بر پایه گروهی از روایات، زیارت اوصیا و درود و سلام فرستادن بر آنها سفارش شده است:

زیاد بن ابی الحلال عن ابی عبد الله(ع) قال: ما من نبی و لا وصی (نبی) یبقی فی الارض بعد موته اکثر من ثلاثه ایّام حتّی ترفع روحه و عظمه و لحمه إلی السماء و انما تؤتی مواضع آثارهم و یبلغهم السلام من بعید و یسمعونه فی مواضع آثارهم من قریب.[۱۵]

زیاد بن ابی حلال می گوید: امام صادق(ع) فرمود: هیچ پیامبر و وصیّ پیامبری نیست که پس از مرگ، سه روز بیشتر در زمین بماند تا اینکه روح، استخوان و گوشت او را به آسمان بالا می برند و زائران به زیارت مواضع آثارشان می آیند و از دور بر ایشان سلام می رسانند و سلام را از نزدیک از مواضع آثارشان به ایشان می شنوانند.

با تلفیق معارف و تحلیل این روایات می توان فهمید که زیارت مستقل ابوطالب(ع) از پسندیده ترین امور و دارای اجر و ثواب بسیار است. شایسته است زائران بیت الله الحرام از قبر این ولی الاهی توشه برچینند و استفاده کنند.

۲. زیارت ابوطالب(ع) در زیارت پیامبر(ص)

برای پیامبر اکرم(ص)، زیارتی از راه دور منقول از امام صادق(ع) وارد شده است. در این زیارت، سلام و درود بر عموی بزرگوار ایشان، حضرت ابوطالب، وجود دارد و ایشان را کفیل و سرپرست نبی اکرم برمی شمرد:

عن الصادق(ع): و ذکر زیاره النبی(ص). .. السلام علیک و علی جدّک عبد المطلب و علی ابیک عبد الله السلام علیک و علی امک آمنه بنت وهب السلام علی عمّک حمزه سید الشهداء السلام علیک و علی عمّک عباس بن عبد المطلب السلام علی عمّک و کفیلک ابی طالب.[۱۶]

از امام صادق(ع) زیارت پیامبر(ص) نقل شده که:. .. سلام بر تو بر جدّت حضرت عبدالمطلب و بر پدرت حضرت عبداللّه، سلام بر مادرت آمنه بنت وهب، سلام بر عموی تو حضرت حمزه سید الشهداء، سلام بر عمویت عبّاس بن عبدالمطلب، سلام بر عمو و کفیل تو ابوطالب.

چنین سلامی در زیارت پیامبر اکرم(ص) دلالت بر اهمّیت شخصیت ابوطالب دارد.

در زیارتی دیگر برای نبیّ مکرم به برخی عموهای پیامبر(ص) درود فرستاده شده است:

السلام علی عمّک عمران ابی طالب، السلام علی ابن عمّک جعفر الطیار فی جنان الخلد، السلام علی عمّک حمزه سید شهداء احد.[۱۷]

سلام بر عمویت عمران ابی طالب، سلام بر پسرعمویت جعفر طیّار که در بهشت ابد به پرواز است، سلام بر عمویت حمزه آقای شهدای احد.

درباره نام «عمران» نکته ای وجود دارد. ابن حجر عسقلانی معتقد است «ابوطالب» در واقع کنیه ایشان است و نام او «عبد مناف » یا «عمران» است.[۱۸] آیت الله سبحانی نیز این وجه را پذیرفته است.[۱۹] کتاب غرر الاخبار نیز اسم او را «عمران» می داند.[۲۰] بنا بر این نظر، باز هم در زیارت پیامبر اکرم(ص) به ابوطالب(ع) توجّه شده و به نوعی ایشان نیز موضوع زیارت قرار گرفته است.

۳. زیارت ابوطالب(ع) در زیارت امیرالمؤمنین(ع)

در زیارت حضرت علی(ع)، عباراتی به چشم می خورد که با ابوطالب(ع) مرتبط بوده و نشان دهنده نسب پاک حضرت علی(ع) است. وجود این عبارات و تکیه زیارت بر آن، نشان از مقام والای این شخصیت دارد؛ زیرا چنانچه ابوطالب شخصی عادی بود، نام بردن او در زیارت وصیّ پیامبر(ص) وجهی نداشت. در ادامه، این زیارات نقل می شود:

در چند زیارت حضرت علی(ع) عبارتی مشابه وجود دارد که با پدر و مادر ایشان مرتبط است:

اشهد انکّ طُهرٌ طاهرٌ مُطَهّر مِن طُهرٍ طاهرٍ مُطهّر.[۲۱]

گواهی می دهم همان گونه که شما پاک و مقدّس و منزّه از هر آلودگی هستید از دودمانی پاک و مقدّس و منزّه از هر آلودگی متولّد شده اید.

این عبارت نشان دهنده آن است که حضرت علی(ع) نه تنها خود، پاک و طاهر بوده، بلکه از صلب و رحمی پاک بوده که مصداق تامّ آن ابوطالب(ع) و فاطمه بنت اسد(ع) است.[۲۲]

در زیارتی دیگر برای حضرت علی(ع)، ایشان به عنوان امامی که طیب ولادت دارد خطاب شده است:

السلام علیک ایها الطیّب فی ولادته.[۲۳]

سلام بر تو ای که در ولادتت پاکیزه هستی.

پاکیزگی در ولادت به دو نحو اتفاق می افتد که هر دو درباره حضرت علی(ع) صادق است. اوّل اینکه، در زمان تولّد، ایشان و سایر ائمّه(ع)، از هرگونه ناپاکی ظاهری مبرّا بودند. معنای دوم این است که ایشان از نسلی پاکیزه و نسبی پاک برخوردار بودند. اقلّ دلالت این متون چنین است که حضرت ابوطالب و فاطمه بنت اسد اهل فحشا و منکرات نبودند و حضرت علی(ع) نسبی پاک و طاهر دارند.

زیارتی دیگر برای حضرت علی(ع) به نقل از کتاب عتیق غروی وجود دارد. در این زیارت نیز حضرت علی(ع) را از صلب پاک و رحم های پاکیزه دانسته است:

و اشهد انّک الشجره الطیّبه لم تزل بعین الله تتناسخ فی اصلاب المطهّرین و تنقل فی ارحام الطاهرات المطهّرات لم تدنّسک الجاهلیّه الجهلاء و لم تشرک فیک فتن الاهواء طبت و طاب منبتک.[۲۴]

و شهادت می دهم همانا تو درختی پاک هستی که پیوسته در محافظت و نظر الاهی بودی که پیوسته در صلب های مطهّر بودی و به رحم های پاک منتقل شدی. جاهلیّت درهم تنیده منجر به ناپاکی تو نشد و فتنه هواهای نفسانی باعث این نشد که (شیطان) با تو شریک شود. هم خودت طیّب هستی و هم محلّی که از آنجا رشد و نمو کردی.

در واقع، این زیارت، پاکی صلب و رحم را این گونه معنا کرده که جاهلیّت و شرک در پدران و مادران حضرت راه نیافته است. مصداق اوّلیه پدران و مادران حضرت علی(ع)، ابوطالب و فاطمه بنت اسد است.

در روایتی از علی(ع) نقل شده که فرمود:

پدرم ابوطالب و نیاکانم عبدالمطّلب، هاشم و عبد مناف، هرگز بت نپرستیدند.

گفته شد:

پس چه چیزی را می پرستیدند؟

فرمود:

کانوا یُصَلّونَ اِلَی البَیتِ عَلی دینِ اِبراهیمَ(ع) مُتَمَسِّکینَ بِهِ.[۲۵]

به سوی کعبه نماز می خواندند، بر دین حضرت ابراهیم(ع) بودند و به آن پای بند بودند.

پس منظور از «صلب پاک» در این زیارت یقیناً ابو طالب(ع) است.

زیارتی دیگر برای حضرت علی(ع) نقل شده که در آن خانه هایی که ایشان و سایر اهل بیت(ع) در آن بودند و رشد و نمو یافتند، پاک و طاهر شمرده شده است:

… حتّی مَنَّ علینا فجعلکم فی بیوت اذن الله ان ترفع و یذکر فیها اسمه فتولّی جلّ ذکره تطهیرها و امر خلقه بتعظیما فرفعها علی کلّ بیت طهّره فی الارض و علاها علی کلّ بیت قدّسه فی السماء لا یوازیها خطر و لا یسمّو الیها الفکر.[۲۶]

تا اینکه منّت گذاشت بر ما، پس شما را در خانه هایی که خدا اذن داده که اسم او در آنها واقع و یاد شود و از آن خانه ها بالا رود قرار داد؛ و خود متولّی تطهیر آن خانه ها شد و خلائقش را به تعظیم آن بیوت امر کرد و مرتفع داشت بر هر خانه ای که در زمین تطهیر کرد و او را برتری داد بر هر خانه ای که در آسمان ها تقدیس کرد و هیچ خانه ای در رفعت مکان و عظمت به بیوت شما نمی رسد و هیچ فکری تاب بلندای آن را ندارد.

تمامی اهل بیت(ع) در دامان بهترین پدران و مادران پرورش یافته اند. علی(ع) نیز از این نعمت برخوردار بود و در خانه ای رشد و نمو یافت که مطابق این زیارت، نام خدا در آن بالا رفته و یاد می شود و از پاک ترین منازل است. بدیهی است که منظور از منزل، خشت و گل نیست، بلکه وجود والامقام ابوطالب و فاطمه بنت اسد است. شاید اشکال شود که علی(ع) در دامان پیامبر(ص) و خدیجه تربیت یافته نه در دامان پدر و مادرش. این اشکال وارد نیست، زیرا اشکال کننده نمی تواند همین اشکال را درباره پیامبر(ص) پاسخ دهد، چراکه پیامبر اکرم(ص) نیز بعد از وفات عبدالله، تحت تکفّل و پرورش عبدالمطلب و پس از آن نیز در کفالت حضرت ابوطالب(ع) بود و در خانه آن حضرت رشد یافت.

۴. حزن و گریه پیامبر(ص) برای ابوطالب(ع)

وقتی ابوطالب(ع) به رحمت خدا رفت، پیامبر(ص) بسیار محزون شد و این مصیبت برایش سخت بود. در سالی که او از دنیا رفت، خدیجه، همسر پیامبر نیز از دنیا رفته بود. لذا نبی اکرم(ص) آن سال را عام الحزن (سال اندوه ) نامید:

فسمّی رسول الله(ص) ذلک العام عام الحزن فقال: ما زالت قریش قاعده عنّی حتّی مات ابوطالب.[۲۷]

پیامبر آن سال را «عام الحزن» نامید و فرمود: همیشه قریش از من واهمه داشت تا وقتی ابوطالب(ع) از دنیا رفت.

با فقدان این دو یار، حزنی شدید بر پیامبر(ص) سایه افکند؛ زیرا آنان علاوه بر همسر و عمویی مهربان و دلسوز، با مال و آبروی خویش، مدافع ایشان در سختی ها و مشکلات بودند:

کانت خدیجه ماتت قبل الهجره بسنه، و مات ابوطالب بعد موت خدیجه بسنه، فلمّا فقدهما رسول الله(ص) سئم المقام بمکّه و دخله حزن شدید.[۲۸]

خدیجه یک سال پیش از هجرت پیامبر(ص) از دنیا رفت و ابوطالب نیز یک سال پس از مرگ خدیجه، دیده از جهان فرو بست و چون پیامبر(ص) هر دوی آنها را از دست داد از ماندن در مکّه دلتنگ شد و اندوه فراوانی وجودش را در بر گرفت.

حضرت ابوطالب(ع) در میان سیل مشکلاتی که قریش بانی آن شده بود حامی و ناصر پیامبر(ص) بود، تا جایی که با حضور او پیامبر(ص) تکیه گاهی محکم داشت:

و کان رسولُ اللّه(ص) یَقولُ: «ما اغتممتُ بِغمٍّ اَیام حیاه ابی طالب و خدیجه.» لما کان ابوطالب یدفعه عنه و خدیجه تعزّیه و تصبّره و تهوّن علیه ما یلقاه فی ذات الله عزّوجلّ.[۲۹]

پیامبر می فرمود: در ایّام حیات ابوطالب و خدیجه غمی مرا غمناک نکرد، زیرا ابوطالب از او دفاع می کرد و حضرت خدیجه نیز او را تسلّا می داد و مایه آرامش حضرت بود.

بعد از وفات این شخصیت تأثیرگذار، پیامبر بسیار متأثر شد و جای خالی او را در زندگی اش حس می کرد:

ما اَسرَعَ ما وَجَدتُ فَقدَکَ یا عَمِّ.[۳۰]

عموجان! چه زود جای خالی تو را احساس کردم.

در نقلی دیگر نیز آمده است که پیامبر(ص) به سبب رحلت عمویش محزون بود:

سئل أبو الجهم بن حذیفه: اَ صلّی النبی(ص) علی ابی طالب؟ فقال: و این الصلاه یومئذ؟ انّما فرضت الصلاه بعد موته، و لقد حزن علیه رسول الله(ص).[۳۱]

از ابن حذیفه سؤال شد که آیا پیامبر بر (جنازه) ابوطالب نماز گزارد؟ حذیفه گفت: چگونه (پیامبر) بر او نماز بخواند در حالی که نماز بعد از رحلت ابی طالب، واجب و فریضه گردید. ولی هر آینه رسول الله برایش محزون شد.

اندوه پیامبر(ص) بر فراق ابوطالب(ع) تا جایی بود که در مراسم تشییع او، با گریه های پیاپی شرکت کرد.

لما قیل لرسول الله انّ ابا طالب قد مات، عظم ذلک فی قلبه و اشتدّ له جزعه، ثم دخل فمسح جبینه الایمن اربع مرّات و جبینه الایسر ثلاث مرّات ثمّ قال: «یا عمّ ربّیت صغیرا و کفلت یتیما و نصرت کبیرا، فجزاک الله عنّی خیرا.» و مشی بین یدی سریره و جعل یعرضه و یقول: «وصلتک رحم و جزیت خیرا.»[۳۲]

چون به پیغمبر(ص) خبر دادند که حضرت ابوطالب وفات یافته است، سخت دل تنگ شد و به شدّت منقلب گردید. سپس برخاست و به خانه حضرت ابوطالب آمد و چهار بار دست به سمت راست پیشانی و سه بار به سمت چپ پیشانی او کشید، آنگاه گفت: «ای عمو! خردسالی را پرورش دادی، و یتیمی را پرستاری کردی، و چون او (منظور خود پیغمبر است) بزرگ شد، یاریش کردی. خدا از جانب من به تو پاداش دهد». سپس به دنبال جنازه اش به راه افتاد، در حالی که می گفت: «پیوند خویش را به خوبی رعایت کردی و پاداش نیکی گرفتی».

بسیار دیده می شد که حزن پیامبر بر از دست دادن این دو درّ گهربار به اشک تبدیل می شد و از فراقشان به شدّت می گریست و می فرمود:

اجتمعت علی هذه الامّه فی هذه الایّام مصیبتان لا ادری بایّهما انا اشدّ جزعا، یعنی مصیبه خدیجه و ابی طالب.[۳۳]

در این ایّام دو مصیبت (مرگ خدیجه و ابوطالب) بر این امّت نازل شد. بر کدام یک بیشتر گریه کنم؟

تاریخ نقل می کند وقتی پیامبر خبر رحلت عمویش را شنید بسیار گریه کرد:

لما توفّی ابوطالب اخبرت رسول الله فبکا بکاءا شدیداً.[۳۴]

وقتی پیامبر اکرم خبر وفات ابوطالب را شنیدند گریه شدیدی کردند.

با توجّه به تقریر پیامبر(ص) بر حزن عمویش ابوطالب(ع)، می توان به تأسّی از ایشان در فقدان این ولی خدا اندوهناک بود، در زیارتش با حالت حزن و ناراحتی شرکت کرد و حتی به گریه و عزاداری مشغول شد.

۵. طلب شفاعت از ابوطالب(ع)

از مقامات بلند حضرت ابوطالب(ع) مقام شفاعت ایشان است. مقام شفاعت برای همه یکسان نیست و شفاعت برای افراد صالح نیز به کمیت و کیفیت متفاوت است. برخی فقط قوم خاصی را می توانند شفاعت کنند و برخی در موضوعاتی خاص می توانند شافع واقع شوند. ویژگی مقام شفاعت حضرت ابوطالب(ع) شمول آن است؛ به گونه ای که می توانند شفاعت تمامی گنهکاران را داشته باشند. علی(ع) می فرمایند:

والذی بعث محمّداً(ص) بالحق نبیاً، لو شفع ابی فی کلّ مُذنب علی وجه الارض لشفعه الله فیهم.[۳۵]

قسم به خدایی که محمّد(ص) را به حق به نبوّت برگزید، اگر پدرم درباره هر گنهکاری روی زمین شفاعت کند هر آینه خداوند شفاعت او را در حق آنان می پذیرد.

پس شایسته است مؤمنان در زیارت ایشان از او درخواست شفاعت داشته باشند.

۶. به جاآوردن عبادات از طرف ابوطالب(ع)

یکی از کارهای مفید برای شادی روح فردی که به سرای ابدی هجرت کرده، به جاآوردن اعمال واجب و مستحبی از طرف اوست. افراد می توانند برای پدر، مادر و سایر اقوام و حتّی مؤمنان عبادت نیابتی ا