بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حاج قاسم و ملت؛ دو قهرمان امسال :

روزهای پایان سال برای هر فردی، فرصتی است برای نگاهی به پشت سر و مرور کارنامه خویش. محاسبه نفس در سالی که گذشت؛ آنچه انجام دادیم و ندادیم. این محاسبه ضروری می تواند هم در سطح فردی انجام شود و هم در سطوحی کلان تر. اگر محاسبه ای در کار نباشد، چشم انداز و برنامه ای برای سال پیش رو نیز در کار نخواهد بود و اهداف، چیزی جز آرزوهای دست نیافتنی و خیالات محال نیستند.

سالی که گذشت پر فراز و نشیب بود و درس و دستاورد و عبرت کم نداشت. با سیل آغاز شد و با کرونا در حال پایان است و در میانه این دو، ماجراها و اتفاقاتی روی داد که به جرات می توان گفت هیچ ناظر و تحلیلگری آن را پیش بینی نمی کرد. سال ۱۳۹۸ دو قهرمان داشت؛ حاج قاسم سلیمانی و ملت.

مردی که پس از ۴ دهه مجاهدت و افتخارآفرینی، مزد جهاد ایثارگرانه و بی منت خود را به زیباترین شکل ممکن دریافت کرد و به دست شقی ترین انسان نماهای روی زمین ترور شد. او که شهید زنده بود و سال ها در کوه و دشت و بیابان به دنبال گمشده خویش می گشت، سرانجام در بامدادان به آرزوی خود دست یافت و خلعت آسمانی شهادت را بر تن کرد.

حاج قاسم مصداق و آیه ای امروزین از مردان خداست. همانانی که خدای متعال در قرآن (سوره مبارکه احزاب، آیه ۲۳) در وصفشان می فرماید؛ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا الله عَلَیْهِ فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَی نَحْبَهُ وَمِنْهُمْ مَنْ یَنْتَظِرُ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِیلًا (در میان مؤمنان مردانی هستند که بر سر عهدی که با خدا بستند صادقانه ایستاده اند؛ بعضی پیمان خود را به آخر بردند (و در راه او به شهادت رسیدند)، و بعضی دیگر در انتظارند؛ و هرگز تغییر و تبدیلی در عهد و پیمان خود ندادند.) آنان که با خدا معامله می کنند، از این و آن تمنای مزد ندارند. خدمتشان به مردم بی هیاهوست. با «زنده باد» راست و «مرده باد» چپ، از صراط مستقیم خود منحرف نمی شوند.

قهرمان ما، آن که پشت دیوان و ددان یورش آورده از مغرب زمین بر سرزمین های مقدس را بر خاک مالید و مردمان رنج دیده از جنایت و ستمکاری دست پرورده های این کودک کشان را نجات داد، وقتی در خلوت خود با معبودش راز و نیاز می کند، اینگونه زبان به عشق بازی می گشاید؛ «خداوند، ای عزیز! من سال ها است از کاروانی به جا مانده ام و پیوسته کسانی را به سوی آن روانه می کنم، اما خود جا مانده ام، اما تو خود می دانی هرگز نتوانستم آنها را از یاد ببرم. پیوسته یاد آنها، نام آنها، نه در ذهنم بلکه در قلبم و در چشمم، با اشک و آه یاد شدند.

عزیز من! جسم من در حال علیل شدن است. چگونه ممکن [است] کسی که چهل سال بر درت ایستاده است را نپذیری؟ خالق من، محبوب من، عشق من که پیوسته از تو خواستم سراسر وجودم را مملو از عشق به خودت کنی؛ مرا در فراق خود بسوزان و بمیران.» او که حتی دشمنانش به هیبت و قدرتش اعتراف دارند و به درستی معمار آینده خاورمیانه اش می دانند، در مقام عبودیت و بندگی چنان با معبود خود سخن می گوید که گویی عارفی خلوت گزین و زاهدی گوشه نشین و دور از قیل و قال دنیاست.

دریغا که او از میان ما رفته است اما قهرمانان و پهلوانان هرگز نمی میرند و از همین روست که رهبر معظم انقلاب فرمودند؛ «به شهید حاج قاسم سلیمانی به چشم یک فرد نگاه نکنیم؛ به چشم یک مکتب، یک راه و یک مدرسه درس آموز نگاه کنیم.»

قهرمان دیگر سالی که گذشت، ملت ایران بود. این سخن نه تعارف است و نه ادعا. ماجرای سیل را به خاطر بیاورید. سیل چند استان کشور را درگیر کرده بود اما بسیاری از سای