بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل نقشه ی حرکت حضرت ابراهیم :

تورات، ابراهیم (ع) را اوّلین و مهم ترین شخصیّت قوم_اسرائیل معرفی می کند و او اوّلین پیامبری است که خدای اسرائیلیان با او ارتباط مستقیم برقرار می کند و با او عهد و میثاق می بندد.

به عبارت دیگر، موجودیّت قوم اسرائیل از زمان ابراهیم (ع) و به وسیله ی وعده ای که یهوه برای ایجاد قومی بزرگ به او می دهد، اعلام می گردد. در زمان ابراهیم، اسرائیلیان، هنوز هویّت نیافته اند و نام اسرائیل مطرح نشده است و فقط وعده ی تشکیل آنها از جانب یهوه داده می شود.

قومی که در تورات، بنی اسرائیل نامیده شده است، قبایل کوچک و بی نام و نشانی بوده اند که نه از نظر تاریخی و نه از نظر تمدّن و فرهنگ، برجستگی نداشته اند و اگر دین آنان به عنوان پایه ی دو دین بزرگ جهانی مسیحیّت و اسلام مطرح نمی شد، شاید امروز کمتر کسی به تاریخ آنان توجّه می کرد.

بی نشان بودن این قوم سبب شده است که درباره گذشته آن، هیچ گونه اثر و شواهدی تاریخی وجود نداشته باشد و ما جز کتاب مقدّس دین یهود، به هیچ منبع دیگری نمی توانیم اتّکا کنیم.

متأسفانه به دلایلی که بیان خواهد شد، این کتاب نیز دارای ارزش تاریخی نیست و برای کشف تاریخ حقیقی قوم اسرائیل، مجبوریم با استفاده از اشارات و علامات این کتاب و مقایسه ی آنها با آثار جسته-گریخته ای که در گوشه و کنار و در ارتباط با تمدّن های دیگر به دست آمده است، کلیّاتی را بازسازی کنیم که البته با حدس و گمان، بیشتر توأم خواهد بود تا واقعیّات معتبر

حضرت ابراهیم مبعوث شده از سوی خداوند متعال، در کوه های «اور» [واقع در سومر] نشو و نموّ کرد و پس از رسیدن به بلوغ سنّی و تکامل عقلی، به الهام الهی، قلبش روشن گشت و با مطالعه آثار خداوند به مرحله یقین رسید و به واسطه تضرّع و سجده در برابر خداوند و با احسان و تقوی، آن چنان در محضر خداوند والامقام شد که به دریافت لقب خلیل الله مفتخر گردید.

حضرت ابراهیم از آن پس، خود با روش های مختلف، به دعوت مردم پرداخت و با صورت های مختلف بت پرستی رایج به مبارزه پرداخت.

واقعه شکستن بت های بتخانه و شکسته شدن ادّعای ربوبیّت نمرود، پس از محاجّه دندان شکن ابراهیم (ع) به صدور حکم برای درافکندن حضرت ابراهیم به آتش سوزان انجامید؛ در حالی که به فرموده خداوند، آتش بر حضرت، گلستان شد.

قهرمان توحید پس از سال ها مجاهدت در «بابل»، به اصرار نمرودیان تصمیم به هجرت گرفت و به قصد ابلاغ پیام خداوند، راهی سرزمین فلسطین شد. در همین باره، «تورات» می گوید:

حضرت ابراهیم در سالگی به امر خداوند، از شهر حرّان عازم «کنعان» شد. وی همسر خود ساره و برادرزاده اش حضرت لوط و چند نفر از مردم «حرّان» را برداشت و همگی به کنعان رفتند و در آنجا، روی کوهی در شرق بیت ایل خیمه زدند. حضرت ابراهیم پس از چندی در «حَبرون» (الخلیل) ساکن شد و تا آخر عمر در آنجا بود.

کنعان، موطن مهاجران شد و برای همیشه از انزوا خارج گردید و مجال ورود به تاریخ و حتّی ادبیات یافت.

به زودی از تنه ی درخت وجودی حضرت ابراهیم دو شاخه ی سترگ سر برآورد. دو سلسله ی بزرگ نبوّت، یکی کوتاه و دیگر