فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین

با فایل فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین شامل 104 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آثار و تجلیات امام حسین (علیهالسلام) در زیارت اربعین :

مقدمه

زیارت اربعین بزرگ ترین تجمع دینی و بشری در عصر حاضر است، که جاذبه‎های معنوی و اجتماعی آن توانسته است قلب میلیون ها انسان را متوجه خود سازد و به میعادگاه کربلا برساند. این پدیده را می توان استمرار هدایت‎گری و حق طلبی امام حسین (عیه السلام) دانست، و قدم گذاردن در این مسیر به معنای همراهی و لبیک به آرمان های آن امام مظلوم است. دعوت حسین (علیه السلام) به حق و حقیقت که تجلی خود را در تکامل نفوس بشر و نیز احیای ارزش های دینی نشان داده است هم اکنون نیز اذهان و قلوب عارفان و آزاداندیشان جهان را به خویش خوانده و احیاگر جان و فطرت ایشان شده است.

نگارند این سطور بر این باور است که نفسِ قدسی امام معصوم و ندای هل من ناصر او، که برای هدایت و احیای شعائر دینی برآمده است، لایزال در گوش زمان و مکان جاری و ساری است و اختصاص به عصر خاصی ندارد. در این پژوهش برآنیم تا به آثار و تجلیات امام حسین (علیه السلام) در زیارت اربعین بپردازیم.

۱. تجلیات امام معصوم در عالم وجود

از منظر دین، مقام امامت و ارشاد بندگان در عالم وجود دارای تجلیات و آثار متفاوتی است که برخی از مهم ترین آنها در ادامه ذکر و تبیین خواهد شد.

۱-۱. وساطت فیض الهی

یکی از تجلیات امام معصوم وساطت او در فیوضات حق تعالی است. محققان بر آنند که فیض الهی یعنی «هستی بخشیِ خداوند متعال به عوالم وجود» شامل ایجاد و بقای این عالم است، به این بیان که نه تنها خداوند متعال هستی بخش عالم وجود است بلکه بقای آنهم در قبض قدرت اوست. (طباطبایی، ۱۳۸۴: ۲۲۵) ما در این بخش به وساطت امام معصوم در دو جنب وساطت در ایجاد و در بقای عالم وجود پرداخته، این موضوع را در تعالیم شیعی بررسی خواهیم کرد.

۱-۱-۱. امام معصوم، واسط ایجاد عالم:

محققان و حکمای اسلامی برآنند که ائمه معصومین (علیهم السلام) واسط آفرینش و دلیل ایجاد عالم هستند و کلی موجوداتْ هستی خویش را از ایشان دارند، بلکه وجود امام معصوم که به نور از آن تعبیر شده است (مجلسی، ۱۴۰۴ق، ج ۳۵: ۶۹) عنصر اصلی خلقت است و عالم از این نور موجود است. در عرفان نیز، امام معصوم نه تنها واسط وجود عینی اشیاء و خلقت آنهاست بلکه وجود علمی اشیاء نیز وابسته به اوست. وجود امام معصوم که مصداق اتم انسان کامل است مظهَر و مظهِر اسم اعظم الهی است و عین ثابت[۱] او واسط ظهور دیگر اعیان ثابته است. بر این اساس، اعیان ثابت پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه معصومین (علیهم السلام) بر اعیان ثابت سایر موجودات برتری رتبی دارند. (ر.ک. موسوی خمینی [امام]، ۱۳۷۶: ۳۵) همچنین، امام معصوم در خلقت عینی نیز سبب خلقت دیگر موجودات است. امام خمینی (قدس سرّه) ذیل این دیدگاه به روایتی از رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) اشاره می کند، که خطاب به حضرت علی (علیه السلام) می فرماید:

حضرت رضا (علیه السلام) از امیرالمؤمنین (علیه السلام) روایت کردند که رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمودند: «خداوند مخلوقی برتر از من و گرامی تر از من خلق نکرده است.» حضرت علی (علیه السلام) فرمود: «ای رسول خدا، شما برترید یا جبرئیل؟» فرمود: «علی، خدایِ تبارک و تعالی انبیای مرسل خود را بر ملائک مقربش برتری عطا کرد و مرا بر تمامی انبیا و مرسلین برتری داد . و پس از من، فضل و برتری از آنِ تو و ائم پس از توست، و فرشتگانْ خادم ما و خادم دوستداران ما هستند. ای علی، حاملان عرش و هم کسانی که گرداگرد عرش اند، به ولایت ما، خداوند را با حمد کردن می ستایند و تسبیح می گویند و برای مؤمنین طلب مغفرت می نمایند. ای علی، اگر ما نبودیم آدم (علیه السلام) و حوّا و بهشت و جهنم و آسمان و زمین خلق نمی شد. پس، چگونه [ممکن است] از ملائکه برتر نباشیم و حال آنکه ما در شناخت خداوند و تسبیح و تهلیل و تقدیس او بر آنان پیشی گرفتیم، زیرا اولین موجودی که خدای عزوجل خلق فرمود روح ما بود که آن [روح ها را] به توحید و تمجید خود گویا فرمود. سپس، ملائکه را خلق نمود. پس، چون آنان ارواح ما را [به صورت] نوری واحد مشاهده کردند، شأن و منزلت ما را عظیم داشتند. پس، ما تسبیح گفتیم تا ملائکه بدانند که ما موجوداتی خلق شده [ی خداوند] هستیم. … (موسوی خمینی [امام]، ۱۳۷۶: ۷۳)

این روایت نمونه ای از ده ها روایتی دانست که به بیان وساطت امام معصوم در خلقت عالم پرداخته است و ما در اینجا به سبب رعایت اختصار از بیان این روایات خودداری کردیم.

۲-۱-۱. امام معصوم علت بقای عالم:

همان گونه که خلقت عوالم وجود نیازمند به وساطت امام معصوم است، تداوم و بقای آن نیز وابسته به وجود اوست، که در بقای کلی عالم وجود و نیز در تداوم حیات موجودات ظهور دارد. در حقیقت، نفس قدسی امام معصوم برزخ میان عالم خلق و امر به تعبیر دیگر، عالم امکان و و عالم وجود است و در صورت فقدان او، فیوضات الهیه نیز بر موجودات قطع خواهد شد، چراکه دریافت مددهای الهی از منبع فیاض حضرت حق نیازمند لوازمی است، که برای همگان میسر نخواهد بود. در سنت روایی ما نیز، روایات متعددی گویای این مطلب است، که به برخی از آنها اشاره می کنیم:

امام صادق (علیه السلام) در بیان وابستگی عالم وجود به بقای امام معصوم می فرماید: «لَوْ بَقیت الأرضُ بِغَیرِ إمامٍ لَساخَتْ؛ اگر زمین بدون امام شود، نظام آن از هم فرومی پاشد.» (کلینی، ۱۴۰۷ق، ج ۱: ۲۵۲)

امام باقر (علیه السلام) نیز روایتی نقل شده است که ایشان می فرماید: «لَو أنّ الإمام رُفع مِنَ الأَرض ساعهً، لَماجَت بِأهلِها کَما یَموجُ البَحرُ بِأهلِهِ؛ اگر امام از زمین برداشته شود، زمین و اهل زمین مثل امواج دریا دچار اضطراب می شوند.» (همان، ج ۱: ۲۵۳)

در زیارات و ادعیه مأثوره نیز ضرورت وجود امام معصوم، به گونه ای دیگر به تصویر کشیده شده است و با اشاره به برخی از نعمت های حیاتی موجودات بیان می کند که تداوم آنها نیز محتاج به بقای واسط فیض الهی، یعنی امام معصوم، است.

در زیارت جامع کبیره این گونه می‎خوانیم:

خداوند با حقیقت وجود شما آفرینش هستی را آغاز کرد و با شما ختم می کند، به خاطر شما باران فرو می ریزد و به واسطه ی شما آسمان از ریزش باران بر زمین باز می ایستد و با توسل به شما گرفتاری ها و مشکلات برطرف می شود. (ابن بابویه، ۱۴۱۳ق، ج۲: ۶۱۵)

همچنین، در دعای عدیله دربار امام زمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) این گونه آمده است:

حجت قائم که امیدها به او است و به واسط او دنیا باقی و برقرار است و از برکت وجود او است که مردم رزق و روزی دریافت می کنند و در سای وجود او است که آسمان و زمین برقرار است. (مجلسی، ۱۴۲۳ق: ۴۲۳)

۲-۱. راهنمایی و ارشاد

یکی دیگر از تجلیات وجود امام معصوم ارشاد و راهنمایی نفوس بشری است. از نظر قرآن کریم، شأن هدایت گری برازند کسی است که خود تربیت شده و هدایت شد مکتب وحی باشد. (ر.ک. یونس: ۳۵) محققان نیز وصول به مقام بقای بعد از فنا را شرط هدایت گری و ارشاد بشر دانسته اند و متذکر شده اند که عارف در سفر چهارم از اسفار اربعه،[۲] به مشاهده تفصیلی خلایق و آثارشان و لوازم شان می پردازد، مضارشان و منافع شان را می فهمد و نیز سعادت و شقاوتِ هرکس و راه های رسیدن به آن دو را می یابد و بر این اساس، می تواند از سالکان طریقِ قرب الهی دستگیری کند و آنان را به سوی لقای حق تعالی رهنمون گردد. (صدرالدین شیرازی، ۱۹۸۱م، ج: ۵)

بنابراین، هدایت و ارشاد امام معصوم به مقتضای حرکت معنوی و سیر نفسانی او به کمال مطلق صورت می گیرد و از بارزترین تجلیات ایشان به شمار می آید. این معنا نیز در روایات معصومین انعکاس ویژه ای داشته است، تا جایی که هدایت گری را از شئون اختصاصی وی برشمرده اند. ما در پایانِ این بخش به جهت رعایت اختصار به ذکر برخی از این روایات می پردازیم:

امیرمؤمنان در نهج البلاغه و در مقام بیان اسباب هدایت الهی می فرماید: «بِنا اِهتَدَیتُم فِی الظُلَماءِ وَ تَسَنَمتُم ذُروَهَ العُلیا، وَ بِنا أَفجَرتُم عَنِ السَرارِ؛ شما به وسیل ما اهل بیت از تاریکی های گمراهی هدایت یافتید و به قل فضیلت رسیدید و از شب تیره به سپیده دم صبح درآمدید. (شریف رضی، ۱۴۱۴ق: ۵۱)

در زیارت جامع کبیره، رهایی از پرتگاه های سقوط و آتشْ شناخت حقیقت دین و توحید و نیز قبولی اعمال را متوقف بر هدایت امام معصوم دانسته شده است:

خداوند، به وسیل شما، ما را از پرتگاه های سقوط و نابودی و از آتش نجات داد و به سبب محبت شما نشانه های دین را به ما آموخت و آنچه از دنیای ما تباه شده بود اصلاح کرد؛ با محبت شما، کلم توحید، کامل و نعمتْ بزرگ شد و در سای محبت شما، طاعت و عبادت های واجب پذیرفته می شود. (ابن بابویه، ۱۴۱۳ق، ج ۲: ۶۱۶)

۲. انواع تجلیات امام حسین (علیه السلام) در اربعین

پیش از این گفتیم که وجود امام معصوم در سیر تکاملی خود به سوی قرب الهی منشأ آثار و تجلیات متعددی است، که وساطت فیض الهی و هدایت و ارشاد بشر از بارزترین این تجلیات است، و نمود آن نه در دنیا بلکه در عالم آخرت نیز پایدار است. بر این اساس، معتقدیم که زیارت اربعین استمرار تجلیات وجود امام حسین (علیه السلام) در طول تاریخ بوده است. امروزه، این زیارت آثار و برکات ویژه‎ای به همراه دارد که به ارشاد و هدایت معنوی امام حسین (علیه السلام) موجب اکمال ایمان و بندگی، پیوند وثیق با اولیای الهی، احیای فرهنگ آزاده خواهی و قیام برای خدا، و اتصال مکتب امام حسین (علیه السلام) به میعادگاه ظهور حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه الشریف) شده است.

۱-۲. اکمال ایمان و بندگی

در مکتب تشیع، پذیرش ولایت و تصدیق امر امام معصوم مهم ترین رکن ایمان و پذیرش اعمال به شمار می آید. (موسوی خمینی [امام]، ۱۳۹۴: ۵۷۶) گرچه در برخی از آیات قرآن کریم، ولایت حقیقی از شئونات حق تعالی برشمرده شده است (ر.ک. کهف: ۴۴)، خداوند متعال، با اعطای این حق به پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) و ائمه معصومین (علیهم السلام)، ایشان را سرپرست و پیشوای بشریت دانسته است. (ر.ک. مائده: ۵۵) امام باقر (علیه السلام)، در بیانی نورانی، ارکان اسلام را نماز، زکات، روزه، حج و ولایت دانسته و تأکید فرموده است که ولایت و تصدیق امام بالاترین و اساسی ترین رکن ایمان است. (کلینی، ۱۴۰۷ق، ج۲: ۱۸)

بنابراین، گرچه ایمان و بندگی خدا عناصر متعددی دارد، اکمال ایمان و بندگی مبتنی بر پذیرش و انقیاد در برابر امام معصوم، و اکمال دین نیز دایر مدار پذیرش ولایت ائم معصومین (علیهم السلام) است. (مائده: ۳) به بیان دیگر، مثَل ولایت در دین همچون روح در جسم آدمی است، که موجب حیات دین است و فقدان آن فنا و نیستی دین را به همراه دارد. بر این اساس، در روایات دینی، ولایت ائمه (علیهم السلام) اساس نماز، صوم، زکات و حج شمرده شده است. (همان، ج۲: ۱۹)

نکت دیگری که در این باب باید بدان توجه شود این است که روایات متعددی نیز قبولی اعمال انسان را پذیرش ولایت امام معصوم دانسته‎ و عمل فاقد این عنصر را بی ارزش تلقی کرده اند. از جمل این روایات بیان امام صادق (علیه السلام) است، که عبادت بدون ولایتِ امام معصوم را همانند عبادت شیطان می داند، از آن جهت که عبادت او به سبب نافرمانی اش از خداوند متعال سودی به حال او نداشت و مورد قبول درگاه احدیت قرار نگرفت. (حر عاملی، ۱۴۰۹ق، ج۱: ۱۲۰)

پس از بیان جایگاه ولایت در ایمان و معرفت الهی، باید گفت: زیارت امام حسین (علیه السلام) در روز اربعین ظهوری حقیقی از پذیرش این مقام و نیز انقیاد در برابر امام معصوم است،[۳] که موجب تقویت روح ایمان و قبولی اعمال خواهد شد. توجه به روایت مشهور امام عسکری (علیه السلام)[۴] دربار زیارت اربعین به روشنی پرده از این حقیقت برمی دارد که زیارت اربعین نمود واقعی جاذب امام حسین (علیه السلام) از جایگاه قدسی او در ملکوت عالم برای معرفت الله و اکمال روح ایمان در بندگان است. زائر اربعین، با دریافت این جذب ملکوتی و حقانی، حجاب زمان را کنار می زند و با حقیقتِ این بارگاه ملکوتی، که همان روح قدسی امام است، اتصال معنوی برقرار کرده، روحی تازه در جوانح ایمان خویش جاری می سازد.

۲-۲. تجدید عهد و پیمان با ولایت

پذیرش ولایت و فرمانبرداری از امام معصوم (علیه السلام) به منزل عهد و پیمانی است که میان او و امام معصوم بسته شده است (کوفی، ۱۴۱۰ق: ۵۸) و تعهداتی را برای مؤمنان به همراه دارد، که از جمل آنها می توان به زیارت ایشان در زمان وفات او اشاره کرد. امام صادق (علیه السلام)، در بیانی نورانی، نه تنها زیارت امام معصوم را حق ایشان بلکه از حقوق الهی دانسته است و دربار امام حسین (علیه السلام) فرمود:

اگر یکی از شما هزار مرتبه به حج رود ولی به زیارت قبر حضرت حسین بن علی (علیهما السّلام) نرود، مسلّماً، حقّی از حقوق خداوند تعالی را ترک کرده است و قیامت از آن مورد سؤال و باز خواست واقع می شود؛ حق امام حسین (علیه السلام) بر هر مسلمانی واجب و لازم است. (ابن قولویه، ۱۳۷۷: ۶۳۵)

شناخت حقوق امام معصوم و نیز ادای آن تا جایی اهمیت دارد که قبولی زیارت نیز وابسته به آن است. در فضیلت زیارت امام حسین (علیه السلام) از امام صادق (علیه السلام) روایت شده که فرمود: «کسی که به زیارت قبر حضرت امام حسین (علیه السلام) رود، در حالی که به «حق» آن جناب عارف باشد، خداوند متعال گناهان گذشته و آیند او را می آمرزد.» (همان: ۴۵۳) همچنین، موسی بن جعفر (علیه السلام) بخشش گناهان زائر امام حسین را منوط به شناخت «مَزور» دانسته، می فرماید: «کسی که به زیارت قبر حسین (علیه السلام) رود، در حالی که به حق آن حضرت عارف باشد، خداوند متعال گناهان گذشته و آینده اش را می آمرزد.» (همان: ۴۵۳) همچنین، امام رضا (علیه السلام)، با اشاره به یکی دیگر از آثار زیارت سیدالشهدا یعنی تکلم با حضرت حق، شرط آن را شناخت حق امام دانسته، می فرماید: «کسی که حضرت حسین بن علی (علیهما السلام) را زیارت کند، در حالی که به حق آن حضرت عارف و آگاه باشد، از نعمت تکلُّم با حق تعالی در عرش او برخوردار است.» سپس، این آیه را قرائت فرمود: «إِنَّ الْمُتَّقِینَ فِی جَنَّات وَ نَهَرٍ فِی مَقْعَدِ صِدْق عِندَ مَلِیک مُقْتَدِرِ». (همان: ۴۶۲)

بنابراین، زیارت اربعین دعوتی است از ناحی حسین (علیه السلام) است، که به منظور تجدید عهد و پیمان با مقام امامت و رهبری انجام می گیرد و زائرش، عارفانه و لبیک گویان، بیعتش با آرمان های امام خویش را تجدید می کند. ندای «یا حسین (علیه السلام)» زائر را می توان، در حقیقت، اجابت دعوت امام معصوم برای اتصال به منبع فیض الهی یا همان لبیک به ندای «هَل من ناصِرٍ یَنصُرُنِی» او دانست، که به خاطر آن، رنج سفر را به جان خریده است و در این مسیر قدم می نهد. در مثنوی معنوی، این واقعیت با تصویری زیبا و دلنشین نمایش داده شده است:

گفت: لبیکم نمی آید جواب

زان همی ترسم که باشم رد باب

گفت آن اللهِ تو لبیک ماست

وآن نیاز و درد و سوزت پیک ماست.

(مولوی، ۱۳۷۵، ج ۳: ۳۵۲)

۳-۲. احیای فرهنگ آزادی خواهی و قیام برای خدا

یکی دیگر از تجلیات وجود امام حسین (علیه السلام) در اربعین احیای فرهنگ آزادی خواهی و قیام برای خداست. تجلی آزادی خواهی امام حسین (علیه السلام) در دو بخش سلبی و ایجابی نمود و ظهور دارد، که در اینجا ابتدائاً به اندیش آزادی در دین و، سپس، به تحلیل قیام سید الشهدا (علیه السلام)، به عنوان یکی از تجلیات آزادی خواهی، خواهیم پرداخت.

آزادی از منظر دین: آزادی واژه ای است که، در لغت، به معنای استقلال، خلاصی، رهایی و نجات (دهخدا، ۱۳۷۷: ذیل واژ آزادی) و در اصطلاح، به معنای نبود مانع برای پیشرفت به کار رفته است (مطهری، ۱۳۷۳: ).

اسلام، با تأیید اصل آزادی بشر، به دو جنب سلبی و ایجابی آن تاکید دارد. کوشش برای از بین بردن طاغوت ها، حکام مستبد و زورگو و نظام های دیکتاتوری در جنب سلبی و تحقق آزادی در جنب ایجابی از جمله اقدامات اسلام برای این مسئله است.

آزادی در اندیش دینی به معنای بی قانونی و هرج و مرج در جامعه نیست، بلکه تشکیل حکومت بر مبنای دین به هدف ایجاد بستری مناسب برای زندگی آزادانه ابنای بشر است. (امام