بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آنچه گفته بودیم را امضا کردند :

.”دین آچسون” وزیر وقت خارجه ی آمریکا در فاصله ی سال های مصادف با وقایع ملی شدن صنعت نفت در ایران بود. وی در کتاب خاطرات خود، دو فصل تمام را به مناسبات ایران و آمریکا اختصاص داده است و در آن توضیحات مفصلی درباره ی اینکه کاخ سفید چه نقشه هایی برای سرنگونی دولت مصدق و جلوگیری از ملی شدن صنعت نفت طراحی کرده بود، ارائه می دهد. به موازات اقدامات آمریکا، دادگاه لاهه نیز که زیر فشار آمریکا قرار داشت، رأی بر ممنوعیت ملی شدن صنعت نفت ایران می دهد. روز بعد از این حکم، ترومن، رئیس جمهور وقت آمریکا از ایران می خواهد که حکم دادگاه لاهه را بی چون و چرا بپذیرد. ایران اما این رأی را نپذیرفت و آن را غیرمنطقی و خلاف منافع ملی برشمرد. در عوض، آمریکا که جدیت ایران در ملی شدن نفت را دید، دست به تحریم اقتصادی ایران زد. مقامات کاخ سفید شرکت های غربی را ملزم کردند که نفت ایران را به هیچ وجه نخرند. در نتیجه، استخراج نفت ایران به طور کامل قطع شد. هم زمان دولت انگلیس نیز دارایی های ایران را مسدود کرد. سرانجام نیز آمریکایی ها با طراحی کودتا علیه دکتر مصدق، دولت او را به زمین زدند و ملی شدن صنعت نفت نیز در هاله ای از ابهام قرار گرفت.

.در اولین روز سال بود که رهبر انقلاب به رسم همیشگی، در حرم رضوی حضور یافتند و مسائل کلان و مهم کشور را با مردم مطرح کردند. از جمله ی آنها، موضوع مذاکره با مقامات آمریکایی بود: «مسئولین بلندپایه و میانی آمریکا بارها و بارها می گویند بیائید در کنار گفت وگوهای + که درباره ی مسائل هسته ای بحث می کنند، آمریکا و جمهوری اسلامی دو به دو، درباره ی مسئله ی هسته ای ایران بحث کنند. من به این گفت وگوها خوشبین نیستم.» آنگاه ایشان برای اثبات مدعای خود، به “تجربه های تاریخی” مردم ایران اشاره می کنند و می فرمایند «تجربه های گذشته ی ما نشان می دهد که گفت وگو در منطق حضرات آمریکائی به این معنی نیست که بنشینیم تا به یک راه حل منطقی دست پیدا کنیم، منظورشان از گفت وگو این است که بنشینیم حرف بزنیم تا شما نظر ما را قبول کنید.» هشت ماه بعد از آن، یعنی همان روزهایی که تازه مذاکرات هسته ای به شکل جدیدش آغاز شده بود، رهبر انقلاب با تأکید مجدد بر عدم خوشبینی به نتیجه ی مذاکرات فرمودند: «من فکر نمی کنم [از] این مذاکرات آن نتیجه ای را که ملّت ایران انتظار دارد، به دست بیاید.»[۱] آنچه مسلم است هدف و انتظار اصلی مردم از مذاکرات، لغو تحریم ها و متعاقب آن، بهبود وضع معیشتی و اقتصادی بود. اما حالا که چند ماه از امضای سند برجام می گذرد، مقامات آمریکایی در بیان و عمل چنان می کنند که نتیجه اش این باشد که «اثر رفع تحریم ها مطلقاً به وجود نیاید.»[۲] حتی بی. بی. سی نیز درباره ی فشار کاخ سفید بر بانک های آمریکایی و غربی مبنی بر عدم معامله با ایران می نویس