فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی شامل 45 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و عرفان اسلامی :

اشاره

در بخش دوم از سلسله مباحث استاد مصباح یزدی پیرامون صفات منافقان، در این شماره نیز شرح یکی دیگر از خطبه های امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه را به محضر اهل معرفت تقدیم می داریم:

«فیا عجبا! و مالی لا اعجب من خطأ هذه الفرق علی اختلاف حججها فی دینها، لایقتصّون اثر نبیٍ و لا یقتدون بعمل وصیّ ولا یؤمنون بغیبٍ و لا یعفّون عن عیبٍ. یعملون فی الشّبهات و یسیرون فی الشّهوات. المعروف عندهم ما عرفوا و المنکر عندهم ما انکروا. مفزعهم فی المعضلات الی انفسهم و تعویلهم فی المبهمات علی آرائهم، کأنّ کل امری ءٍ منهم امام نفسه قد اخذ منها فیما یری بعریً ثقات و اسبابٍ محکمات.»^(۱)

دلایل و ریشه های اختلاف در دین

حضرت علی علیه السلام در این خطبه، با اظهار تعجب از بروز اختلافاتی که در جامعه اسلامی پدید آمده است، این نکته را یادآور می شوند که برخی از دلایل به وجود آمدن اختلاف در دین، به این مسأله برمی گردد که افراد جامعه، دیگر دنباله رو پیامبر صلی الله علیه و آله و وصی او نیستند و به غیب نیز ایمان و باور واقعی ندارند. آنان از زشتی ها پروایی ندارند و از القای شبهات و غرق شدن در شهوات هراسی به خود راه نمی دهند. از این رو، معروف در نزد ایشان چیزی است که از آن خرسندند و منکر، چیزی است که آن را نمی پسندند. فقط خود را قبول دارند و در مشکلات اجتماعی، به رأی و حکم خویش متکی اند. گویا هر یک از ایشان امام خویش است و چنین می پندارد که در آرائش به محکم ترین و خدشه ناپذیرترین دلایل استناد کرده است.

امیرالمؤمنین علیه السلام زمانی این سخنان را بیان فرمودند که کم تر از سی سال از وفات پیامبراکرم صلی الله علیه و آله گذشته بود و هنوز کسانی که سال ها خدمت رسول اکرم صلی الله علیه و آله شرفیاب بودند، در جنگ ها شرکت داشتند و از فرمایشات آن حضرت استفاده کرده بودند، در جامعه حضور داشتند و چه بسا مخاطب همین خطبه بودند. طبیعتا در آن محدوده خاص و آن جمعیت اندکی که مسلمانان صدر اسلام داشتند، توقع این همه اختلاف فکر و نظر و نیز وجود مذاهب و فرقه های گوناگون نمی رفت. اگر آنان مسلمان نبودند و یا در کشور اسلامی زندگی نمی کردند و نیز سخنان پیامبر صلی الله علیه و آله به گوششان نرسیده بود، این اختلافات خلاف انتظار نبود، اما اگر در میان کسانی که دعوت الهی به ایشان رسیده، کتاب خدا در دستشان است و بیانات پیامبر صلی الله علیه و آله را شنیده اند، چنین اختلافاتی بروز کند، جای تعجب بسیار دارد. طبعا مخاطبان حضرت علی علیه السلام کسانی بودند که موقعیت آن حضرت را درست نشناخته بودند؛ یعنی اگر چه به ظاهر جزو پیروان امیرالمؤمنین بودند، اما به لحاظ ضعف ایمان و معرفتی که داشتند از درک این واقعیت عاجز بودند و می گفتند: علی هم یک مسلمان است و مانند خلفای پیشین، که مردم با آنان بیعت کردند، وی نیز به واسطه بیعت مردم، خلیفه مسلمانان شده است. حضرت می فرماید: اختلافاتی که بین فرقه ها و گروه های مختلف به وجود آمده، بر پایه یک دلیل محکم و معقول نیست و ریشه ثابتی ندارد، بلکه از هوس ها و سلیقه های شخصی افراد نشأت می گیرد.

حضرت علی از این مسأله متعجب بودند که چرا افراد به دلایل قرص و محکم استناد نمی کنند تا حجتی بین خود و خدایشان داشته باشند: «فیا عجبی و مالی لا اعجب من خطا هذه الفرق علی اختلاف حججها فی دینها.» آثار پیامبران علیهم السلام پیروی نکرده اند؛ یعنی در پی تحقیق از رهنمودهای گفتاری و رفتاری پیامبران علیهم السلام نبودند تا آن ها را بیاموزند و به کار بندند؛ این را وظیفه و مرام خود نمی دانستند تا از همان راهی بروند که پیامبران رفته اند: «لا یقتصّون اثر نبیٍ.» ایشان همچنین به دنبال تحقیق از سیره عملی انبیا نبودند تا آن را الگو و نمونه رفتار خود قرار دهند: «ولا یقتدون بعمل وصی.» اگر کسی بخواهد در سلک پیروان واقعی انبیا علیهم السلام درآید، باید ایمان به غیب داشته باشد: «الذین یؤمنون بالغیب.» (بقره: ۳) این اولین شرط پذیرش دعوت انبیا علیهم السلام است. اما این اصحاب فِرَق، که امیرالمؤمنین علیه السلام آنان را مورد نکوهش قرار می دهند، این گونه نیستند، هرچند ممکن است در ظاهر چنین ادعایی داشته باشند، اما ایمان واقعی به غیب ندارند: «ولا یؤمنون بغیبٍ.» ایشان نه تنها درصدد برطرف کردن زشتی ها و کژی های خود نیستند، بلکه حتی از آلوده شدن به عیوب و گناهان نیز باکی ندارند: «ولا یعفّون عن عیبٍ.»

آثار و پیامدهای وارد شدن در شبهات

کسانی که پیرو پیامبران نیستند و اعمال انبیای الهی علیهم السلام را الگوی رفتار خود قرار نمی دهند و به غیب ایمان ندارند و از گناهانی که انجام می دهند ناراحت و شرمگین نمی شوند انگیزه ای برای پرهیز از امور شبهه ناک ندارند و برای یافتن حق، خود را به زحمت نمی اندازند. اگر کسی به روز جزا ایمان واقعی داشته باشد و بداند که در مقابل تک تک کارهایی که در این دنیا انجام می دهد مسؤول است و باید یک روزی پاسخ گوی اعمال خود باشد، در امور دینی دقّت و احتیاط می کند و به طرف امور مشتبه کشیده نمی شود. امّا کسانی که ایمان واقعی ندارند گستاخانه وارد شبهات می شوند، از به اشتباه انداختن دیگران به وسیله زبان و قلم خود ابایی ندارند. در صورتی که اگر انسان موجب گمراهی دیگری شود، حتی اگر از این عمل خود توبه نماید، مادامی که موفق به هدایت وی نگردد در تمام گناهانی که او به واسطه این شبهه مرتکب می شود، شریک خواهد بود و اگر انسان با طرح شبهه ای، موجب گمراهی عده زیادی گردد، گناه بسیار بزرگی مرتکب شده که جبران آن بس سخت و دشوار است. افرادی که خود را مقیّد به رعایت این گونه اصول دینی و اخلاقی نمی دانند، حتی ممکن است از روی جهل، به دلیل هایی که اولیای الهی برای اثبات وجود خدا ذکر کرده اند خدشه وارد نمایند و یا درباره «وحی» چنین شبهه ای را طرح نمایند که «دلیلی وجود ندارد که پیامبران حرف خدا را درست فهمیده باشند!» و یا زمانی که صحبت از احکام می شود، بگویند: «ما دلیلی نداریم که این احکام ابدی و دایمی اند!.»

اگر انسان حتی چند درصد هم احتمال بدهد که ممکن است مطلبی که می گوید و یا می نویسد، اشتباه باشد و به واسطه این اشتباه، عده زیادی گمراه شوند و باید روز قیامت پاسخ گو باشد، هیچ گاه به چنین کاری مبادرت نمی ورزد.

کسانی که فاقد ایمان واقعی اند و از این که دیگران را با شبهات خود گمراه کنند باکی ندارند، از رفتارشان نیز پی روی از شهوات و هوس ها هویداست. البته، انسان نمی تواند و نباید به تجسس رفتار شخصی افراد در خلوتگاه آنان بپردازد، اما اگر کسانی صریحا مرتکب رفتاری شدند که نشان از عدم پای بندی آنان به موازین شرع مقدس اسلام داشت، می توان ایشان را از مصادیق بیانات حضرت علی علیه السلام در این فراز از نهج البلاغه به شمار آورد. به عنوان مثال، اگر کسانی که مسؤولیت امور فرهنگی کشور را بر عهده دار