فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا شامل 65 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اذکار موثر بر استجابت دعا :

«اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اسْمَعْ نِدَائِی إِذَا نَادَیتُک وَ اسْمَعْ دُعَائِی إِذَا دَعَوْتُک وَ أَقْبِلْ عَلَی إِذَا نَاجَیتُک فَقَدْ هَرَبْتُ إِلَیک وَ وَقَفْتُ بَینَ یدَیک» []هر دعایی که انسان در ماه مبارک رمضان می کند -البته به شرط آنکه معقول و مشروع باشد و ویژگی هایی داشته باشد[] در همه این دعاها، مقتضی اجابت هست. این اموری که به آنها «آداب دعا» گفته می شود، یا اقتضا را تقویت می کند و یا آن را به فعلیت می رساند و یا موجب تسریع در اجابت می شود. بعضی از این امور هم هستند که رفع موانع می کنند[]

بهترین پذیرایی در ضیافت الهی

خوب است که من نکته ای را اینجا تذکر دهم؛ این که می گویند ماه رمان، ماه ضیافت الله است و ماهی است که خداوند بندگانش را مهمان کرده است، یک سؤال ایجاد می کند و آن این است که خدا بندگانش را به چه چیزی مهمان کرده است؟[] این ماه، ماهی است که خدا بنده اش را مهمان کرده است. اما میدانی غذای این مهمانی چیست؟ غذایش همین کلام او است. بنده را به همین «کلام» مهمان کرده است. از او پذیرایی کرده به اینکه با او سخن گفته است. این بهترین پذیرایی است. بهترین پذیرایی همین است که موجودی که لایتناهی است و کمال مطلق و جمال مطلق است، بیاید و من و تو را به حساب آورد و مخاطب قرار دهد و با ما حرف بزند. در این ماه بهترین پذیرایی را با کلام نازلش، از من و تو کرده است.

شروع دعا با بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیم

اما بحث ما در باب اموری بود که در تأثیرگذاری دعا دخالت دارد. به این معنا که اقتضا را تشدید می کند، یا به فعلیت می رساند، یا تسریع در اجابت می کند. در بین این عوامل، نماز و روزه و وضو و استقبال قبله و… بود که من آن ها را در جلسات گذشته عرض کردم. ما در بعضی از روایات داریم که هر وقت خواستی دعا کنی و از خدا تقاضایی داشته باشی، کلامت را با نام او آغاز کن. روایت دارد: «قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صَلَّی اللهُ عَلَیهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ): لَا یرَدُّ دُعَاءٌ أَوَّلُهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» [] یعنی دعایی که بنده اولش را با «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» شروع کند، ردشدنی نیست.

در اینجا من فقط اشاره می کنم که یک مطلب مشترک در تمام این اموری که سابقاً گفتیم هست و آن این است که با انجام این کار و رعایت این ادب، انسان به معبودش توجه پیدا می کند. خصوصاً دو صفتی که در این عبارت شریف هست و به کار گرفته شده -رحمان و رحیم- خودش دارای خصوصیتی است. گفتن این جمله، آن چیزی را که در دعا رکن است که عبارت از توجه تام به خالق و انقطاع از غیر معبود است، زنده می کند. اشاره به «لَا مُؤثّرَ فِی الوُجُودِ إلّا الله» است. این حقیقت را در انسان زنده می کند. لذا موجب قاطعیت در دعا می شود. یعنی با گفتن این نام خداوند و توجه پیدا کردن به اینکه او رحمان و رحیم است، انسان قاطعانه از او تقاضا می کند. یک نوع قاطعیت می آورد که انسان از خدا با قاطعیت می خواهد و درخواست می کند[]

نکته دیگری که در خصوص «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» هست، این است که در میان نام های مقدس خدا، بالاترین نامی که نزدیک به اسم اعظم است، همین «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» است[] ما در روایات داریم که نزدیک ترین چیز به اسم اعظم، «بسم الله» است.

در روایتی از پیغمبر اکرم(صلّی الله علیه وآله وسلّم) آمده است: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ أقْرَبُ إلَی الإسْمِ الأعْظَمِ مِنْ سَوَادِ العَینِ إلَی بَیاضِهَا» [] حضرت می فرماید، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» به اسم اعظم خدا از سیاهی چشم به سپیدی آن نزدیک تر است. در یک روایت دیگر هست که از پیغمبر اکرم(صلّی الله علیه وآله وسلّم) درباره «بسم الله» سؤال کردند؛ «سُئِلَ عَن بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ»، حضرت جواب دادند: «اسْمٌ مِنْ أَسْمَاءِ اللَّهِ الْأَکبَرِ وَ مَا بَینَهُ وَ بَینَ اسْمِ اللَّهِ الْأَکبَرِ إِلَّا کمَا بَینَ سَوَادِ الْعَینِ وَ بَیاضِهَا مِنَ الْقُرْبِ» [] یعنی اسمی از اسامی خداوند بزرگ است و فاصله بین آن و اسم اعظم، به اندازه فاصله میان سیاهی و سپیدی چشم است. این همان مفاد روایت قبلی بود.

در روایتی از امام صادق (علیه السلام) است که حضرت می فرماید: «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اسْمُ اللَّهِ الْأَکبَرُ أَوْ قَالَ الْأَعْظَم »[] دیگر با این روایت، باید گفت که «بسم الله الرحمن الرحیم» خودِ اسم اعظم است. دعا را با اسم اعظم خدا شروع کن! این معنای این چند روایت است. اینکه در آن روایت داشت که فرمود، دعایی که با «بسم الله» شروع شود رد نمی شود، برای همین است. فرض کنید کسی که می خواهد دعا کند، وضو گرفت، نمازش را خواند، بعد از نماز حالا همان آدابی که دارد، «بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ» بگوید و بعد تقاضایش را از خدا مطرح کند و آنچه که می خواهد را از او بخواهد، چنین کسی دعایش رد نخواهد شد.

در آن روایت که فرمود: دعایی که با این نام آغاز شود، بدون پاسخ نخواهد بود؛ جهتش همین است. گویا عبد با نام برتر خدا، با او مواجهه می کند و از او تقاضا می کند. چون اینجا نام مقدس خداوند مطرح است، دعا رد نمی شود[] لذا یکی از آداب این است که کسی که می خواهد دعا کند، اوّل اسمُ اللهِ الأعظم را ببرد. روایت آن را خواندم برای این که این را مطرح کنم. «بسم الله» نام خدا است و روایت، از آن تعبیر به اسمُ اللهِ الأکبر می کند[]

تأثیر رعایت آداب در دعا

در این روایاتی که مطرح شد، بحث نماز، وضو، رو به قبله نشستن و چیزهایی از این قبیل بود. رعایت این آداب کمال تأثیر را در دعا دارد. به این روابطی که میان این «شرایط و آداب» و «حقیقت و رکن دعا» هست، دقت کنید! همه این ها یا در اقتضای دعا شدت ایجاد می کند، یا در فعلیت آن مؤثر است و یا در تسریع آن. آآ تعبیر به «لایردّ» -رد نمی شود- که در روایت بود، یعنی اگر اقتضای دعای تو کم است و دعایت «کال» است، این کار، آن اقتضا را تکمیل می کند و او را میرساند؛ اگر دعای تو به فعلیت نرسیده و «خام» است، آن را به فعلیت می رساند و می پزد؛ اگر هم روی روال عادی بخواهد بیاید، چه بسا بطیئ شود و تو برای به دست آوردنش باید در صف بایستی، رعایت این آداب موجب می شود که خدا حاجتت را خارج از نوبت به تو می دهد و تسریع در اجابت می شود.

البته من این را صریح به شما بگویم که ما چون از اولیای خدا نیستیم، وضع ما این طور است. یک وقت اشتباه نکنید![] بحث اولیای خدا همان روایتی بود که قبلاً خواندم. اولیاء خدا چون رابطه شان با خدا، رابطه عاشق و معشوقی است، و روی محبت است، محبوب –خدا- هم که دست بردار نیست و دلش می خواهد بارها صدای مُحِبّ خود را بشنود، لذا حاجت آن ها را زود نمی دهد. اگر بنا شود که اجابت دعای آن ها بروز و ظهور سریع داشته باشد، دیگر این صدای «یا الله» شنیده نمی شود. آن بحث جدا است. کار نیکان را قیاس از خود مگیر! یک وقت اشتباه نکنید! این ها را با هم خَلط نکنید. این ها هر کدام مباحثی است که جای خودش، کاملاً درست و حساب شده است.

تاثیر ذکر «الحَمْدُ للهِ رَبِّ العَالَمینَ» در دعا

ما در روایتی از پیغمبر اکرم(صلّی الله علیه وآله وسلّم) داریم که حضرت فرمود: «مَنْ قَالَ الحَمْدُ للهِ رَبِّ العَالَمینَ أرْبَعَ مَرَّاتٍ قَالَ اللهُ عَزَّ وَ جَلِّ سَلْ تُعْطَهُ»؛ [] یعنی هرکه چهار مرتبه بگوید «الحمد لله رب العاالمین» خدا به او می گوید بخواه، تا به تو عطا شود! با این روایت در باب آداب دعا یک دری باز میشود که ما بحث های مفصلی در اینجا داریم؛ یک بحث در باب اینکه در باب دعا، چه صفاتی از صفاتِ الله تعالی را انسان مطرح کند.

تکرار مُعین اذکار و اوراد

یک بحث دیگر، بحث رقم و عدد اذکار است. در این روایت این طور داشت که اگر «چهار بار» بگوید «الحمد لله» و بعد از خدا بخواهد، خدا به او می دهد. گاهی ما می بینیم در باب ادعیه وارد شده که انسان، مثلاً اگر ده مرتبه «یا الله » بگوید، جواب مثبت خواهد داشت. یعنی رقم دَه () را ذکر می کنند. یا مثلاً گفته می شود هفت مرتبه بگوید «یا أرحم الراحمین». این چیزهایی که شنیدید را من مطرح می کنم که به ذهن شما نزدیک باشد. در اینجا مثلاً چهار مرتبه دارد، که «الحمد لله رب العالمین» بگوید. این رقم ها مطرح می شود.

رابطه اعمال، اذکار، اوقات و اماکن با دعا

در بعضی ادعیه هست که رقم ندارد. حتی در دعاهای مأثور هم این هست و آن هایی که اهل دعا هستند، برخورد کرده اند. هر دو مورد مطرح است. هم ذکر رقمی مطرح است و هم بی رقم. مثلاً در بعضی جاها می گوید: وقتی این دعا تمام شد، ده مرتبه بگو «یا الله»، یا هفت مرتبه بگو کذا. هر کدام از این ها رقم های خاص خودش را مطرح می کند. در یک جاهایی هست که تکرار را می آورد، اما رقم نمی گذارد و سقف برایش تعیین نمی کند. مثلاً می گوید تا نَفَس داری، بگو «یا رب! یا رب!…»

تمام این ها حساب شده است و رابطه مستقیم دارد با همین حرف هایی که من زدم. چه تأثیر در مقتضی دعا، چه در به فعلیت رساندنش، چه تسریع در اجابت، یعنی بروز و ظهور اثر دعا. این ها دقیقاً مؤثر است. بنابر این یک سنخ مسائل در باب دعا هست که در روایات به آن اشاره شده است. شما اگر بحث دعا را بخواهید به طور کلی مطرح کنید، باید بگویید که در هر دعایی که معقول و مشروع است، مقتضی اجابت هست؛ حالا اگر این دعا در روابط گوناگون قرار بگیرد، چه از نظر عمل به این معنا که ما پیش از دعا عملی را انجام دهیم یا ذکری بگوییم و چه از نظر زمان و مکان، این ها همه بر دعا اثر می گذارند.

بنابر این دعا خودش کارآیی دارد، اما این امور که از آن به «شرایط و آداب دعا» تعبیر می کنیم، کارآیی دعا را تقویت می کند. در مورد دعاهای غیر مأثور و حتی دعا هایی که نسبت به زمان ها، مکان ها و موقعیت های خاص مطرح می شود، همین مسائل مطرح است. چند جلسه قبل گفتم که بحثم کلّی است و می خواهم کلّی بحث د