فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع)

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) شامل 120 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع):

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل الگوی روابط انسانی عزت مدار با تأکید بر سیره امام حسین (ع) :

مقدمه

با وجودی که بنا بر گفت پدر «نهضت عزت نفس»، ناتانیل براندن، «آگاهی از اهمیت عزت نفس در دهه های اخیر در سراسر جهان پدید آمده است» (براندن، ۱۳۷۵، ص۷)، عزت نفس در سیر ائمه معصومان به عنوان الگوی جام عمل پوشید تئوری های تربیتی اسلام از جایگاه ویژه ای برخوردار است؛ زیرا براساس آموزه های اسلامی خداوند با تکریم انسان از بدو خلقت او را عزیز آفرید و گوهر عزت را در وجودش به ودیعه نهاد. با این وجود، این خصلت الهی که از ذات باری تعالی نشأت گرفته است، تنها در بستر تربیت صحیح به منصه ظهور خواهد رسید و زمینه را برای رشد و بالندگی انسان فراهم خواهد نمود. بنابراین مولای متقیان در راستای تربیت عزت محور فرزندانِ خویش به آنها سفارش می کند، برای حفظ کرامت خویش از ارتکاب اعمال پست و مغایر با عزت نفس پرهیز کنند «اَکرِم نَفسَک عن کلِّ دَنیهٍ» (نهج البلاغه، خطبه ۱۴).

بررسی تعالیم پیشوایان دینی مبین آن است که عزت مداری محور تنظیم مناسبات فردی و اجتماعی این مربیان بزرگ بشر بوده است. بر این اساس، رویکردهای تربیتی ایشان خواه در کسوت قیامِ نظامی و یا فعالیت های علمی و مذهبی بر مبنای حفظ عزت انسان ها شکل گرفته است. واقع عاشورا نیز به عنوان یکی از اثرگذارترین حوادث تاریخ اسلام، جریانی حماسی تربیتی است که در راستای حفظ کرامت و عزت انسان ها شکل گرفت.

امام حسین(ع) پرورش یافت بوستان نبوت و ولایت است و افزون بر کرامت ذاتی که موهبت خداوند به هم انسان ها است، روح او در سای تعالیم خاندان نبوت و ولایت به بالاترین درجه کرامت و عزت اکتسابی نائل شده است. از این رو، هرگز به خواری و زبونی تن نسپرد؛ فرزندان و یارانش کشته شدند؛ خاندانش به اسارت درآمدند؛ بدنش با شمشیرها قطعه قطعه شد؛ اما روحش استوار و محکم ماند و در اوج کرامت و عزت نفس و آزادمنشی به دیدار معبود شتافت.

نویسندگان مقال حاضر درصددند ضمن بررسی سیره عملی امام حسین(ع) در جریان واقعه عاشورا، الگوی رفتاری مبتنی بر عزت و کرامت در عملکرد سیدالشهداء را در جریان واقع عاشورا بررسی کنند.

کرامت منشأ عزت

انسان دارای کرامتی است که او را در بالاترین جایگاه در میان پدیده های هستی قرار داده است. کرامت از نظر لغوی از ریشه کرَم است. راغب در ذیل ماد کرَم آورده است: «زمانی که کرم را برای توصیف خداوند تبارک به کار می بریم، اسمی است برای احسان و انعامی که از او صادر می شود؛ ولی زمانی که آن را برای توصیف انسان به کار می بریم اسمی است برای اخلاق و اعمال پسندیده ای که از وی برمی آید» (راغب اصفهانی، ۱۳۶۳، ص۷۰۷). کرامت در لغت به معنای تعظیم و تنزیه آمده است: «تکرّم فلان عمّا یشین اذا تنزّه و اکرم عن الشائنات» (ابن منظور، ۱۳۶۳، ج۱۲، ص۵۱۲). «کرامت بزرگواری است و بزرگواری حاصلِ بهره وری معین یک موجود است، بی آنکه پای مقایسه با غیر در آن گشوده شود و هر گاه چنین شد، آن را فضیلت گویند نه کرامت» (باقری، ۱۳۸۶، ج۱، ص۱۹۱).

براساس آی: «وَلَقَدْ کرَّمْنَا بَنِی آدَمَ وَحمَلْنَاهُمْ فی الْبرِّ وَالْبَحْرِ وَرَزَقْنَاهُم مِّنَ الطَّیبَاتِ وَفَضَّلْنَاهُمْ عَلَی کثیرٍ ممَّنْ خَلَقْنَا تَفْضِیلاً» (اسراء، ۷۰)، خدای کریم به انسان هم کرامت داده است و هم فضیلتِ «شرافت». بر این اساس، کرامت آدمی که ناظر به شرافت ذاتی اوست، ویژ اوست و در آن مقایسه با غیر لحاظ نمی شود. این کرامت از سرچشمه لایزال کرم الهی سرچشمه می گیرد.

بررسی آیات قرآن به عنوان سرچشم معارف الهی مبین این اصل اساسی است که اسلام برای نوع بشر دو نوع کرامت قائل است: کرامت ذاتی و کرامت اکتسابی. آی «وَلَقدْ کرَّمْنَا بَنِی آدَمَ» یکی از شاخص ترین آیاتی است که مبین کرامت ذاتی نوع بشر است. این آیه و آیاتی مانند آن بیانگر آن است که خداوند انسان را به گونه ای آفریده که در مقایسه با برخی موجودات از امکانات و مزایای بیشتری برخوردار است. در مقابل، مقصود از کرامت اکتسابی در قرآن کمالاتی است که در پرتو اعمال صالح اختیاری بشر حاصل می شود. «إِنَّ أَکرَمَکمْ عِندَ اللهَ أَتْقَاکمْ» (حجرات، ۱۳). براساس این آیه کرامت اکتسابی وابسته به اعمال اختیاری انسان است. کرامت اکتسابی امری اعتباری و قراردادی نیست و بر تکامل واقعی انسان دلالت دارد. با نظر به کرامت به منزل ویژگی عمومی انسان ها، خداوند برای انسان در اساس انسان بودنش، بهره وری هایی را فراهم آورده که مای امتیاز او از غیر انسان است و به سبب آن، وی را بزرگوار و مکرم داشته است. «اصل عزت ناظر به این ویژگی است و مقصود از این اصل آن است که باید انسان مکرم را عزیز داشت و مایه های عزت نفس او را فراهم آورد» (باقری، ۱۳۸۶، ج۱، ص۱۹۲). بر این اساس، خداوند رب العزه است؛ زیرا متکفل تدبیر و برآوردن عزّت انسان ها است، عزتی که از کرامت انسان ها نشأت می گیرد.

مفهوم شناسی تربیت عزت مدار

عزت که همواره مقارن با صلابت و شکست ناپذیری است، عبارت است از «حالتی که به انسان استواری و محکمی می بخشد تا مغلوب هیچ چیز و هیچ کس نگردد» (راغب، ۱۳۶۳، ص۳۳۲ و ۳۳۳). تربیتِ عزت مدار یکی از مهم ترین اهداف رویکرد تربیتی معصومان است. ثمر چنین تربیتی پرورش انسانی است که حرمت، شرافت و شخصیت برای خود قائل است و بزرگواری خود را در همه حال حفظ می کند. «یکی از اهداف مهم تربیت این است که انسان به گونه ای تربیت شود که اعتلای روحی بیابد و خود را از پستی و فرومایگی رها ساخته حرمت، شرافت و شخصیت برای خود قائل شود و بزرگواری خود را در همه حال حفظ نماید» (جوادی آملی، ۱۳۶۶، ص۲۱-۲۳) حاصل این نوع تربیت انسان باصلابتی است که سختی، راحتی، شکست و پیروزی او را به سستی و تباهی نخواهد کشاند و هرگز تن به خواری و زبونی نخواهد داد.

الگوی تربیت عزت مدار

الگوی تربیت عزت مدار در اسلام از ارتباط انسان با خالق در قالب تکریم، در بدو وجود آغاز می شود. بر این اساس، بن مای این نوع تربیت در نوع بشر به ودیعه نهاده شده است و تربیت شاهراه تبلور آن در وجود آدمی است. در تربیت عزت محور، عزت اساس تنظیم روابط در جریان تعاملات اجتماعی و تعاملات بین فردی است. بررسی سیر عملی امام حسین(ع)، به ویژه در جریان واقع عاشورا، مبین آن است که ایشان نمونه بارز انسان عزت مداری است که در سای تربیت عزت محور اصل عزت را مبنای تنظیم روابط خود در تعاملات بین فردی و در عرص اجتماعی و سیاسی قرار داده اند.

جایگاه عزت در ارتباط انسان با خالق در سیر امام حسین(ع)

براساس آموزه های تربیتی نشأت گرفته از معارف الهی، عزت و کرامت با مرتب وجود آدمی ارتباط مستقیم دارد. از این رو، هر قدر انسان وجود خود را از زنگار آلودگی ها و پستی های جهان ماده بزداید، به همان میزان بر عزت و کرامت او نیز افزوده خواهد شد. از این رو، به نص صریح قرآن کریم عزت واقعی از آن خدا، رسول خدا و مؤمنان است (منافقون، ۸). پیامد نزدیکی به منشأ عزت درک مفهوم عزت حقیقی است و حاصل چنین دریافتی خضوع و خشوع در برابر عزیز مطلق است.

دعای عرف سید الشهداء به عنوان منشور حرکت تربیتی ایشان بیانگر این اصل مهم است: «یا اِلهی بَینَ یدَیک یا سَیدی خاضِعٌ ذَلیلٌ حَصیرٌ حَقیرٌ لا ذُو بَرآئٍَ فَاَعْتَذِرُ؛ بارخدایا، ای سید و سرور من، بنده، همین که در پیشگاه توست، سرافکنده ذلیل ، عاجز و ناچیزم. ..». مناجات سیدالشهداء در عرفه زبان حال انسان کاملی است که درک عزت الهی او را به عجز و کوچکی اش در برابر خالق واقف ساخته است. پیامد درک مرتبه عزت وجودی خود در برابر عزیز مطلق، عزت و کرامت در برابر دیگر مخلوقات است؛ زیرا کسی که در پیشگاه خدای عزیز سر تسلیم فرود آورد، هرگز در مقابل غیر حق سر خم نمی کند؛ زیرا عزت و کرامت را موهبتی الهی می داند. در چنین رویکرد تربیتی هر عزتی که از منشأ غیر الهی سرچشمه گیرد پیامدی جز ذلت و حقارت نخواهد داشت: «أَنتَ الَّذی اَعْزَزْتَ».

عزت مداری در تنظیم روابط فردی

با نظر به مبنای «کرامت»، عزت مداری در سیر فردی و اجتماعی یکی از مهم ترین اصول تربیت، به ویژه تربیت اسلامی محسوب می شود. تربیتی که بر مبنای کرامت انسان ها شکل می گیرد، پرورش انسان های عزت مدار را جزء جدایی ناپذیر اهداف خود می داند، زیرا «افزایش عزت نفس احیا کنند احساس توانمندی و ارزشمندی در انسان ها و جزئی از سلامت روان است» (بیابانگرد، ۱۳۸۴). بر این اساس، تقویت عزت یا همان عزت نفس در متربیان آنها را به مرتبه ای از کمال سوق می دهد که حرمت، شرافت و شخصیت برای خود قائل می شوند و بزرگواری خود را در همه حال حفظ می نمایند.

امام حسین(ع) نمونه بارز تربیت یافتگان مکتب تربیتی اسلام است که در جایگاه مربی عزت مدار، عزت را مبنای روابط خود در شئون مختلف قرار داده است. ایشان پیش از حرکت به سوی کربلا در جواب برادرش محمد حنفیه که از او می خواست برای حفظ جانش با یزید بیعت کند فرمود: «أَنهُ لَا أُعطِی الدَّنیَ مِنْ نَفْسِی أَبَدا؛ و حقیقت این است که هرگز تن به پستی ندهم» (ابن طاووس، ۱۴۱۴، ص۱۰۰). پاسخ امام به محمد حنفیه مبین آن است که ساختار تربیتی نهضت عاشورا براساس عزت مداری شکل گرفته است و بر پای عزت و کرامت انسانی استوار ماند. ایشان در روز عاشورا آنگاه که به ظاهر هم امیدها قطع شده است، در آستانه وقوع جنگ، سپاه عمر سعد را مورد خطاب قرار داده، ضمن تحقیر و در هم کوبیدن عزت دروغین ابن زیاد با صلابت و استواری می فرماید: «أَلَا وَ إِنَّ الدَّعِی ابْنَ الدَّعِی – قَدْ تَرَکنِی بَینَ السلَِّ وَالذِّلَّ – وَ هیهَاتَ لَهُ ذَلِک هَیهَاتَ مِنِّی الذِّلَُّ؛ الا، همانا زنازاده فرزند زنازاده مرا بین دو چیز قرار داده: مرگ باشرافت و جنگ، یا پذیرفتن ذلّت و خواری، چه دور است ذلت از ما» (ابن ابی الحدید المعتزلی، ۱۳۷۸ق، ج۳، ص۲۴۹ و ۲۵۰ و حرانی، ۱۳۹۴ ق، ص۱۷۱).

عزت مداری در جریان واقع عاشورا از چنان اهمیتی برخوردار است که سیدالشهداء آن را یکی از معیارهای انتخاب پوشش خود در هنگام شهادت قرار می دهد. در تاریخ آمده است پیش از عزیمت به میدان نبرد، امام حسین(ع) رو به اهل بیت خود نموده فرمودند: «ابْعَثُوا إِلَی ثَوْباً لَا یرْغَبُ فِیهِ أَجْعَلْهُ تحْتَ ثیابِی لِئَلَّا أُجَرَّدَ فَأُتِی بِتُبَّانٍ فَقَالَ لَا ذَاک لِبَاسُ مَنْ ضُرِبَتْ عَلَیهِ بِالذِّلَّ؛ پیراهنی برای من بیاورید که احدی در آن رغبت نکند. من آن پیراهن را زیر لباس هایم قرار دهم که (پس از شهید شدن) بدنم برهنه نماند پیراهنی تنگ برای آن حضرت آوردند. فرمود: منظور من این نیست، این لباس آن کسی است که دچار ذلت شده باشد» (مجلسی، ۱۴۰۸، ج۴۵، ص۵۵).

عزت مداری در تنظیم تعاملات بین فردی

سیر امام حسین(ع) بیانگر این اصل اساسی است که روابط انسان با دیگر افراد جامعه باید به گونه ای سازمان یابد که انسان ها را به عزت حقیقی برساند و از هر گونه عامل نفی عزت مردمان دوری شود. الگوی رفتاری امام حسین(ع) نشان دهند اصل پاسداشت کرامت و عزت دیگر انسان ها در تعاملات بین فردی است. بر این اساس، ایشان هرگز به کسی اجازه نمی داد تن به حقارت و ذلت دهد. روایت شده است که مردی از انصار نزد امام حسین(ع) آمد و می خواست نیاز خود را بیان کند و تقاضای کمک مالی نماید. آن حضرت به او فرمود: «یا أَخَا الْأَنْصَارِ صُنْ وَجْهَک عَنْ بِذْلَِ الْمَسْأَلَِ وَ ارْفَعْ حَاجَتَک فِی رُقْعٍَ فإِنِّی آت فِیهَا مَا سَارَّک إِنْ شَاءَالله؛ ای برادر انصاری، آبرویت را از بیان این خواهش نگه دار و نیاز خود را در نامه ای بنویس و نزد من آر، و من – ان شاءالله – آنچه را خرسندت نماید خواهم داد» (حرّانی، ۱۳۹۴ق، ص۱۷۶). امام حسین(ع) به عنوان طلایه دار عرص کرامت و عزت، روابط خود با دیگران را بر مبنای حفظ عزت و کرامت آنها تنظیم می نمود؛ زیرا در مکتب تربیتی ایشان حفظ عزت و کرامت انسان ارزشمند تر از گوهر حیات است.

عزت مداری در تعاملات اجتماعی، سیاسی

عزت مداری نشأت گرفته از کرامت انسانی است و کرامت انسانی که مربوط به ویژگی ها و خصوصیات ذاتی آدمی است، جلوه های گوناگونی دارد که قرآن کریم در آیات فراوان به آنها اشاره کرده است. انسان از نگاه قرآنِ کریم وجودی جامع دارد که او را شایسته مقام خلافت کرده است و همین خلیف الهی جایگاه والای انسان را در هستی رقم می زند. بنابراین، رویکرد های تربیتی نشأت گرفته از تعالیم اسلامی کرامت و عزت نوع بشر را ارج نهاده درصدد حفظ و تحکیم آن است. حاصل چنین رویکردی تربیتِ انسان نفوذناپذیری است که مقهور شرایط زمان و مکان نمی شود و با وجودی که جامعه و شرایط زمان و مکان را مقهور خویش می سازد، درصدد پاسداری از کرامت و عزت دیگران است.

رویکرد انسان عزت مدار در روابط اجتماعی، سیاسی عزت و کرامت را برای دیگر افراد جامعه به ارمغان می آورد. کرامت بهترین بستر رشد و تربیت آدمی است و تمام شئون تربیتی باید مبتنی بر حفظ کرامت باشد، تا زمین مناسب تعالی افراد جامعه فراهم شود. زندگی امام حسین(ع) در بعد اجتماعی و سیاسی نیز نشأت گرفته از معارف الهی است. از این رو، عزت مداری در سیر سیاسی و اجتماعی ایشان از جایگاه ویژه ای برخوردار است؛ زیرا تن سپردن به ذلت و خواری به منزل جدایی از معارف الهی و سیر اهل بیت(ع) است. «وَ مَنْ أَقَرَّ بِالذُّلِّ طَائِعاً فَلَیسَ مِنَّا أَهْلَ الْبَیت؛ هر که آزادانه به ذلت و خواری تن دهد، از ما نیست» (حرانی، ۱۳۹۴، ص۵۸).

از دیدگاه امام حسین(ع) تن سپردن به مناسبات اجتماعی ظالمانه و روابط سیاسی و حکومتی ستمگرانه که موجب خواری و زبونی است، از هر مرگی بدتر است؛ زیرا پیامد چنین اوضاع و احوالی هتک حرمت و تضعیف کرامت انسان ها است. در چنین جامعه ای حقوق انسان ها به صورت های گوناگون مورد تعدّی قرار می گیرد، دین هتک می شود؛ روابط انسانی محو می گردد و عده ای به بندگی عده ای دیگر درمی آیند. زیستن در چنین جامعه ای کشتن عزت و کرامت انسانی است؛ عزت و کرامتی که از عزت الهی سرچشمه گرفته است.

امام حسین(ع) به انسان ها آموخت که گوهر ارزشمند حیات در برابر حفظ عزت و کرامت انسانی بی ارزش است. ایشان هنگامی که مصلحت طلبان سازشکار او را به مصالحه با حکومت فاسد یزید دعوت می کردند، آنها را مورد خطاب قرار داده فرمودند: «إِنِّی لَا أَرَی الْمَوْتَ إِلَّا سَعَادًَ وَالْحَیاَ مَعَ الظَّالِمِینَ إِلَّا بَرَما؛ من مرگ را جز خوشبختی نمی دانم و زندگی با ستمکاران را جز به ستوه آمدگی و بدبختی نمی بینم» (طبرانی، ۱۴۰۴، ج۳، ص۱۱۵؛ اندلسی، ۱۴۰۸، ج۳، ص۳۶۶).

حفظ عزت و کرامت انسان ها در واقع عاشورا

عزت مداری در سیر فردی و اجتماعی مربی بدون پرورش عزت و کرامت متربیان، به پرورش و تقویت کرامت و عزت نوع انسان نخواهد انجامید. بر این اساس، مربی عزت مدار پرورش و حفظ کرامت و عزت متربیان را سرلوح اقدامات تربیتی خود قرار می دهد. مربی آگاهِ نهضت تربیتی عاشورا به عنوان حرکتی تربیتی که بر مبنای احیای کرامت و عزت امت اسلامی شکل گرفت، همواره پرورش و تقویت عزت و کرامت یاران خویش را سرلوحه کارهای خویش قرار داده بودند. تکریم انسان و پرهیز از اقدامات تبعیض آمیز از جمله کارهای ایشان در راستای حفظ عزت و کرامت دیگر انسان ها محسوب می شود.

تکریم انسان ها

ظهور اسلام در عصری که برتری های قومی، گروهی را در غل و زنجیر بردگی اسیر کرده بود، نقط عطفی برای بردگانی بود که کرامت انسانی خویش را برای همیشه بربادرفته می دیدند. برابری انسان ها در اسلام یک واقعیت پذیرفته شده است. «اسلام براساس جهان بینی الهی و توحیدی می گوید که انسان ها همه با یکدیگر برابرند، نه اینکه باید برابر باشند و این یک واقعیت طبیعی و سنّت خداوندی است» (شریعتی، ۱۳۶۷، ص۳۴).

قرآن به عنوان اساسنام دین اسلام در آی ۱۳ سوره حجرات بر همه برتری های قومی و نژادی خط بطلان کشیده است و موضع اسلام را در مورد انسان ها به طور واضح بیان می کند: «إِنَّ أَکرَمَکمْ عِندَ اللهَ أَتْقَاکمْ؛ گرامی ترین شما نزد خداوند باتقواترین شماست». از سوی دیگر، بیان صریح قرآن در تکریم نوع بشر (اسراء، ۷۰) بیانگر این نکت اساسی است که تکریم ذاتی انسان ها از سوی خداوند به گروه یا قوم خاصی اختصاص ندارد، بلکه شامل نوع بشر می گردد. بنابراین، اسلام از یک سو نوع بشر را تکریم می نماید تا کرامت و عزت حاصل از تفاوت های قومی و نژادی را نفی کند و از دیگرسو، کرامت اکتسابی انسان ها را در گرو اعمال آنها می داند. ارائه چنین رویکرد تربیتی در نوع خود بدیع و منحصربه فرد است؛ زیرا بیانگر نقش فعال متربی در جریان حرکت تربیتی و دستیابی به رشد و تعالی است. چنین دیدگاهی در نهضت عاشورا به عنوان نهضتی منبعث از تعالیم الهی از جایگاه ویژه ای برخوردار است. نفی تبعیض نژادی یکی از بارزترین آثار این دیدگاه و از مظاهر تکریم انسان ها در واقع عاشورا است.

سیر عملی پیشوایان دینی ما مبین این اصل اساسی است که تکریم یاران و اصحاب بر پای تقوای آنها صورت می گیرد، نه قومیت و نژاد آنان. و عاشورا به عنوان بارزترین جلوه گاه سیر عملی امام حسین(ع) الگوی جامع و کامل تکریم نوع بشر در زمانی است که امویان اندیش برتری های قومی و قبیله ای و به دنبال آن عزت های موروثی جاهلی را جایگزینِ برابری و تکریم نوع بشر نموده بودند.

از دیدگاه امام حسین(ع) به عنوان الگوی جامعی که تئوری های تربیتی اسلام را در سیر عملی خود جام عمل پوشانده است، همه انسان ها از هر قوم و نژادی که باشند قابل تکریم و احترام هستند. از سوی دیگر، بر مبنای آیه «إِنَّ أَکرَمَکمْ عِندَ اللهَ أَتْقَاکمْ» (حجرات، ۱۳) انسانی که خود را به مراتب والای انسانیت و ایمان ارتقا دهد، در هر رنگ و نژادی که باشد مورد تکریم بیشتری قرار می گیرد. از این رو، امام حسین (ع) در روز عاشورا هنگام شهادت غلامش بر بالین او حاضر می شود و مانند زمان شهادت فرزند بزرگوارش، حضرت علی اکبر(ع)، صورت بر صورت غلام خود می گذارد و این گونه در تکریم انسان ها مرزهای قومی، نژادی و حتی خانوادگی را در هم می شکند. «ثم خرج غلام ترکی کان للحسین(ع) و کان قارئا للقرآن فجعل یقاتل و یرتجز… فقتل جماع ثم سقط صریعا فجاءه الحسین(ع) فبکی و وضع خده علی خده ففتح عینه فرأی الحسین(ع) فتبسم ثم صار إلی ربه رضی الله عنه» (مجلسی، ۱۴۰۸، ج۴۵، ص۳۰). غلام سیه چرد ابوذر غفاری نیز از جمله کسانی است که با اینکه به ظاهر برده ای سیه چهره بود، مورد تکریم ویژ سیدالشهداء قرار گرفت، به گونه ای که امام در هنگام شهادت بر بالین او حاضر شد و در حق او این چنین دعا فرمود: «اللَّهمَّ بیضْ وَجْهَهُ وَ طَیبْ رِیحَهُ وَ احْشُرْهُ مَعَ الْأَبْرَارِ وَ عَرِّفْ بَینَهُ وَ بَینَ مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ» (همان، ص۲۳).