فایل پاورپوینت کامل امام رضا علیه السلام و فرهنگ ولایت

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل امام رضا علیه السلام و فرهنگ ولایت :

در عصر امام رضا علیه السلام به ویژه دوران امامت آن بزرگوار که از سال ۱۸۳ ه. ق تا سال ۲۰۳ ه. ق طول کشید، زمینه برای معرفی جایگاه امامان معصوم علیهم السلام بهتر فراهم شد. حضرت علی بن موسی علیهماالسلام چه در عصر پدر بزرگوارش امام کاظم علیه السلام و چه در این مدت بیست سال، گام هایی بلند در خدمت به اسلام و امت اسلامی برداشت و اقداماتی انجام داد، که درمعرفی اندیشه امامت و شناخت بهتر اسلام و قرآن، نقش بنیادی ایفا کرد. شخصیت معنوی و ملکوتی، فعالیت های علمی و تربیتی، تلاش های اجتماعی و اقدامات سیاسی حضرت رضا علیه السلام و احتمالاً فعالیت های نظامی وابستگان حضرت در جای،جای کشور بزرگ اسلامی در عصر آن بزرگوار، هر کدام بخشی از تفکر توحیدی و ولایی را گسترش می داد. در این نوشتار، نقش امام هشتم در نشر اسلام ناب و تفکر اهل بیت علیهم السلام به ویژه درباره امامت و ولایت معصومین علیهم السلام موردتوجه قرار دارد.

بی شک، اسلام بدون توحید و ولایت «اسلام کامل» نیست. توحید، ضامن ایمان فردی و نماد حاکمیت خدا بر قلب و رفتار افراد جامعه است؛ ولی توحید بدون ولایت، «جامعه اسلامی» پدید نمی آورد و بدون رهایی از سلطه اجتماعی شیاطین و سلاطین، احکام اجتماعی خداوند تعطیل می گردد. و شاید به همین دلیل است که در اجتماع تاریخی نیشابور،امام هشتم از کلمه توحید و ولایت اهل بیت علیهم السلام سخن گفتند و این دو را شرط مصونیت از هر خطر و امنیّت از عذابالهی دانستند و از آن به عنوان دژ تسخیرناپذیر الهی نام بردند. سیری در منابع و رهنمودهای رضوی در هر زمینه، بابی ازنور و نیرو تولید می کند؛ ولی بررسی گفتار و رفتار خورشید پرفروغ خراسان در باب ولایت و توحید، دریایی از عرفان وآزادی فرادید انسان می گشاید.

امام و ولایت

اینک بخشی از کلام امام را درباره ولایت مرور می کنیم:

عدم امکان تداوم جهان بدون امام و رهبری الهی

در اندیشه رضوی، ولایت و امامت فقط یک جایگاه سیاسی، اجتماعی نیست؛ بلکه امام از سوی خدا منصوبمی شود. در کتاب شریف اصول کافی، تحت عنوان «کتاب الحجه» حدود دویست و شصت حدیث درباره حجت الهی و امامو پیشوایان معصوم علیهم السلام آمده و ضرورت و اهمیت و نشانه ها و نقش و جایگاه رهبران الهی را در نظام تکوین و تشریع برشمرده است. از جمله در اصول کافی جلد اوّل صفحه ۲۸۳ با ترجمه مرحوم استاد سیدجواد مصطفوی، جامع ترین تحلیل از نقش اجتماعی امام و اینکه امام از سوی خداوند تعیین می شود و از مقام عصمت برخوردار است، تصریح شده است. عبدالعزیز بن مسلم می گوید: ما در ایّام حضرت رضا علیه السلام در مرو بودیم. در آغاز ورود، روز جمعه در مسجد جامع انجمن کردیم، حضار مسجد، موضوع امامت را مورد بحث قرار داده و اختلاف بسیار مردم را در آن زمینه بازگومی کردند. من خدمت آقایم رفتم و گفتگوی مردم را در بحث امامت به عرضش رسانیدم.

حضرت علیه السلام لبخندی زد و فرمود: «ای عبدالعزیز! این مردم نفهمیدند و از آراء صحیح خود فریب خورده و غافل گشتند. همانا خدای عزوجل، پیغمبر خویش را قبض روح نفرمود تا دین را برایش کامل کرد و قرآن را بر او نازل فرمود که بیان هر چیز در اوست. حلال و حرام و حدود و احکام و تمام احتیاجات مردم را در قرآن بیان کرده و فرمود: «…مَا فَرَّطْنَا فِی الْکِتبِ مِنْ شَیءٍ…»؛ «چیزی در این کتاب فرو گذار نکردیم.» و در حجه الوداع که سال آخر عمر پیغمبر صلی الله علیه و آله بوداین آیه نازل شد «… الْیَوْمَ أَکْمَلْتُ لَکُمْ دِینَکُمْ وَ أَتْمَمْتُ عَلَیْکُمْ نِعْمَتِی وَ رَضِیتُ لَکُمُ اْلإِسْلامَ دِیناً…»؛ «امروز دین شما را کامل کرد و نعمتم را بر شما تمام نمودم و دین اسلام را برای شما پسندیدم.» و موضوع امامت از کمال دین است (تا پیغمبر صلی الله علیه و آله جانشین خود را معرفی نکند تبلیغش را کامل نساخته است) و پیغمبر صلی الله علیه و آله از دنیا نرفت تا آنکه نشانه های دین را برایامتش بیان کرد و راه ایشان را روشن ساخت و آنها را بر شاه راه حق واداشت و علی علیه السلام را به عنوان پیشوا و امام منصوب کرد و همه احتیاجات امت را بیان کرد. پس هر که گمان کند خدای عزوجل دینش را کامل نکرده، قرآن را رد کرده و هر که قرآن را رد کند به آن کافر است.

مگر مردم مقام و منزلت امامت را در میان امت می دانند تا روا باشد که به اختیار و انتخاب ایشان واگذار شود. همانا امامت، قدرش والاتر و شأنش بزرگ تر و منزلتش عالی تر و مکانش منیع تر و عمقش بیش تر از آن است که مردم با عقل خود به آن رسند یا به آرائشان آن را دریابند و یا به انتخاب خود امامی منصوب کنند. همانا امامت، مقامی است که خدای عزوجل بعد از رتبه نبوت و خِلّت، در مرتبه سوم، به ابراهیم خلیل علیه السلام اختصاص داده و به آن فضیلت، مشرَّفش ساخته و نامش را بلند و استوار نموده و فرموده: «…اِنّی جَاعِلُکَ لِلنَّاسِ اِمَاما…»؛ «همانا من تو را امام مردم گردانیدم.» ابراهیم خلیل علیه السلام از نهایت شادیش به آن مقام عرض کرد، «از فرزندان من هم؟» خدای تبارک و تعالی فرمود: «پیمان و فرمان من به ستمکاران نمی رسد.» پس این آیه امامت را برای ستمگران تا روز قیامت باطل ساخت و در میان برگزیدگان گذاشت.»

علی بن مهزیار از محمد بن هیثم از محمد بن فضل از حضرت ابوالحسن علی بن موسی الرضا علیه السلام نقل می کند که بهایشان گفتم: ممکن است زمین بدون امام باشد؟ حضرت فرمود: هرگز! زیرا در این صورت زمین اهلش را فرود می برد.

سعد بن سعد اشعری قمی از احمد بن عمر نقل کرده که به امام رضا علیه السلام گفتم: آیا زمین بدون امام باقی می ماند؟ حضرت فرمود: نه. گفتم از امام صادق علیه السلام نقل شده که فرمودند مگر اینکه بندگان مورد خشم الهی قرار گیرند. حضرت فرمود: در آن صورت (بدون امام) نمی ماند مگر اینکه به زمین فرو می رود.

نقش تکوینی امام برای جامعه امروز شناخته شده نیست؛ ولی از دیدگاه عقیدتی و منابع فکری پیروان اهل بیت علیهم السلام این موضوع مسلّم است. در معتبرترین کتب حدیثی شیعه مثل آثار صدوق، شیخ کلینی، شیخ مفید و شیخ طوسی قدس سرهم ده هاحدیث با این مضمون وجود دارد، که بسیاری از این احادیث از حضرت رضا علیه السلام نقل شده است.

عصر بازگشت امت اسلامی به اندیشه امامت

عصر امام رضا علیه السلام عصر بازگشت امت اسلامی به اندیشه امامت و تلاش برای اجرای این فریضه بزرگ الهی بود. گویا اراده الهی بر این بود که توطئه های شیطانی عباسیان تمام به خود ایشان باز گردد و تلاش های سیاسی آنان آثار منفی داشته باشد و تیرهای شیطان به سوی خودشان کمانه کند. موارد ذیل از این امور است:

۱.زندانی کردن و شهادت امام کاظم علیه السلام امواجی از اعتراض عمومی پدید آورد و محبوبیت و مظلومیت اهلبیت علیهم السلام را در جامعه آن روز فزونی بخشید.

۲.تبعید و احضار اجباری امام رضا علیه السلام به خراسان خطّ امامت را در شرق و بلاد افغانستان و گرجستان و ترکستان و خراسان بزرگ آن روزگار وسعت بخشید.

۳.ولایت عهدی تحمیلی بر امام رضا علیه السلام، شیعه را از انزوا و تقیه بیرون آورد و جایگاه رسمی و قانونی برای تفکّرپیروان عترت علیهم السلام ایجاد کرد.

۴.محافل علمی و مناظرات با پیروان ادیان و مذاهب گوناگون که به منظور محکومیت علمی آن بزرگوار یا سرگرمی علما و دانشمندان برگزار می شد، سرانجام به میدانی برای درخشش شخصیت علمی و اخلاقی امام رضا علیه السلام تبدیل گردید و سیمای درخشان آن حضرت را بارزتر کرد. دو جریان «ولایت عهدی» و «مناظرات علمی» دو حادثه تحمیلی و با انگیزه های نامقدس بود که به قصد «اعتبار زدایی» از حضرت رضا علیه السلام برنامه ریزی شد. یکی قداست و زهد و پارسایی امام را هدف گرفته بود و دیگری جایگاه علمی آن حضرت را. غافل از آنکه «یُرِیدُونَ لِیُطْفِوءُا نُو