فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 115 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بحث فی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن :

یتناول هذاالمقال الالفاظ الاعجمیه فی القرآن بالدرس، فیبدا اولا ببیان لمحه تاریخیه عن الموضوع و بجوله قصیره خلال الآیات المتعلقه به، عاکسا آراء مفسری القرآن ثم یعالج ظاهره تواردالمعانی و اخذ لغه من لغه اخری و تبادل الاستعاره بینهما، کمقدمه للدخول فی الموضوع . و القسم الآخر الذی یتناوله هذاالمقال هو ذکر اهم الادله التی تقال فی وجود الالفاظ الاعجمیه فی القرآن او فی عدم وجودها فیه .

عرض الموضوع

ان القول بوجود الفاظ اعجمیه، ای غیر عربیه، فی القرآن من جهه، والتصریح بان القران «عربی » و «عربی مبین » فی عدد من الآیات ^(۱) من جهه اخری ادیا الی ظهور شبهات علی القرآن . فابتداء من الایام الاولی لنزول القرآن و ظهور المعاندین حتی ظهور المستشرقین بالامس والیوم، کان القول بوجود هذه الالفاظ حجه یتذرعون بها لالقاء هذه الشبهات . فمره یقولون ان هناک تناقضا صریحا فی القرآن، و مره اخری یستندون علی وجود هذه الالفاظ للزعم بتحریف القرآن، و بانزاله الی مستوی الاناجیل التی کتبها اناس ملهمون ^(۲) ، و ذلک لکی یمهدوا الطریق لطرح شبهات اخری، بل سعوا احیانا الی جرح اعجاز القرآن .

ان وجود هذه الشبهات حث علماء العلوم القرآنیه علی البحث فی هذا الامر و السعی فی ازاله هذا التناقض الظاهری و الرد علی تلک الشبهات .

لمحه تاریخیه

اثناء نزول القرآن و بعید ذلک اثار هذاالموضوع کلا من ابن عباس (ت ۶۸ ه) وابن جید (ت ۹۵ ه) و وهب بن منبه (ت ۱۱۴ ه) بشکله الاولی، ثم تابعهم الشافعی (ت ۲۰۴ ه) فی «الرساله » و «الام » . و فی الوقت نفسه، مع الشافعی، تناول الموضوع کل من ابی عبیده معمربن المثنی (ت ۲۰۹ ه) و ابی عبیدالقاسم بن سلام (ت ۲۲۴ ه .) بعد ذلک قام ابن جریرالطبری (ت ۳۱۰ ه) فی مقدمه تفسیره ببحث هذا الموضوع ایضا . و قام معاصره ابوحاتم الرازی (ت ۳۲۲ ه) بما عرف عنه من التبحر فی فقه اللغه فتابع الموضوع فی «الزینه » ، ثم بما کان لدی ابن جنی من الدقه (ت ۳۹۲ ه) تابعه فی «الخصائص » بشکل فنی . و فی القرن السادس قام کل من ابی منصورالجوالیقی (ت ۵۴۰ ه) فی «المعرب من الکلام الاعجمی » ، و ابن عطیه (ت ۵۴۶ ه) فی «تفسیر ابن عطیه » فی وقت واحد ببحث الموضوع ایضا . و فی القرن السابع خصص له القرطبی (ت ۶۷۱ ه) فی تفسیر «الجامع لاحکام القرآن » بابا . ثم قام الزرکشی (ت ۷۹۴ ه)، العالم المشهور فی علوم القرآن فی «النوع السابع عشر» من «البرهان فی علوم القرآن » تحت عنوان «معرفه ما فیه من غیر لغه العرب » و لکنه لم یختر قولا معینا .

ثم کتب السیوطی (ت ۹۱۱ ه)، العالم المتبحرالمعروف الذی ابلغ البحث فی العلوم القرآنیه الی اوجه، فی «النوع الثامن و الثلاثون » تحت عنوان «فیما وقع فیه بغیر لغه العرب، بحثا مسهبا فریدا بقی اثرا قیما بعده یدل علی درایته و دقته فی البحث .

و فی العصرالحاضر تناول الدکتور عبدالصبور شاهین، فی کتابه «القراءات القرآنیه فی ضوء علم اللغه الحدیث » و تحت عنوان «مشکله الاصل الاعجمی » هذا الموضوع باسلوب فنی تحقیقی مفصل، علی الرغم من انه لم یعط رایه الخاص فیه .

هناک بالطبع کتابات حدیثه اخری حول الموضوع مطبوعه، الاانها فی الاعم الاغلب اوسع من بحثنا هذا ^(۳) .

جوله فی الآیات المتعلقه بالموضوع

قام عدد معدود من المفسرین الشیعه و السنه بالبحث فی تفاسیرهم عن الآیات التی تصرح بکون القرآن عربیا فی ابحات قصیره ضمن الکلام علی الالفاظ الاعجمیه فی القرآن . و لکی نطلع علی اهم تلک الآراء لابد لنا ان نقوم بجوله فیها:

ان الآیات التی تخص الموضوع یبلغ عددها ۱۵ آیه، ورد فی ۱۱ منها لفظ «عربی » او «عربیا» وفی ۴ مواضع وردت لفظه «اعجمی » .

۱ . انا انزلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون (یوسف/۲) العلامه الطباطبائی یقول فی ذیل هذه الآیه:

«انزاله قرآنا عربیا هوالباسه فی مرحله الانزال لباس القراءه والعربیه و جعله لفظا متلوا مطابقا لما یتداوله العرب من اللغه » ^(۴)

والشیخ الطبرسی یفسر «قرآنا عربیا» بقوله:

«لقد نزل القرآن علی وفق مجاری کلام العرب فی محاوراتهم » ^(۵)

صاحب تفسیرالخازن عند تفسیر هذه الآیه، و بعد ان یشیر الی اختلاف العلماء فی وجود الفاظ غیر عربیه فی القرآن الکریم، یختار اقوال ابن عباس و مجاهد و عکرمه الذین یؤیدون وجودالفاظ غیر عربیه فی القرآن، یقول ردا علی ابی عبیده الذی ینکر وجود الفاظ غیر عربیه فی القرآن:

«روی عن ابن عباس و مجاهد و عکرمه ان فیه من غیر لسان العرب، مثل: سجیل، والمشکاه، و الیم، و استبرق و نحو ذلک، و هوالصحیح المختار، لان هؤلاء اعلم من ابی عبیده بلسان العرب، و عندما دارت علی السنتهم صارت عربیه فصیحه و ان کانت غیر عربیه فی الاصل، لکنهم لما تکلموا بها نسبت الیهم و صارت لهم لغه، فظهر بهذا البیان صحه القولین ^(۶)

۲ . و ما ارسلنا من رسول الا بلسان قومه (ابراهیم/۴) یستند عدد من المفسرین علی هذه السنه الالهیه بانه لم یرسل رسولا الا بلسان القوم الذین ارسل الیهم، و یقولون ان ظاهرالآیه خیر دلیل علی عدم وجود الفاظ غیر عربیه فی القرآن، مع ان المقصود من «قوم » لا یعنی ان یکون الرسول منتمیا برابطه النسب الی القوم الذین ارسل الیهم، و ان یبلغ دین الله و شریعته بلسانهم . یشیرالعلامه الطباطبائی فی تفسیر الآیه الی ذلک فیقول:

«والمراد بارسال الرسول بلسان قومه ارساله بلسان القوم الذین کان یعیش فیهم و یخالطهم و یعاشرهم و لیس المراد به الارسال بلسان القوم الذین هو منهم نسبا لانه سبحانه یصرح بمهاجره لوط (ع) من کلده و هم سریانیه اللسان الی المؤتفکات و هم عبرانیون، و سماهم قومه و ارسله الیهم . . . ^(۷)

والشیخ الطوسی ایضایری ان الارسال بلسان القوم یکفی ان یفهم القوم ما یقول، من دون حاجه الی من یقوم بترجمه کلام الرسول . ^(۸) و هذا ما اورده بعینه الطبرسی فی تفسیره ^(۹) .

و ینقل الالوسی فی تفسیره لهذه الآیه عن ابی بکر الواسطی فیقول: «و ذکر ابوبکر الواسطی ان فی القرآن خمسین لغه . و سردها ممثلا لها الا انه ذکر ان فیه من غیرالعربیه، الفرس و النبط، و الحبشه، و البربر و السریانیه و العبرانیه، و القبط . . .» ^(۱۰)

۳ . ولوجعلناه قرآنا اعجمیا لقالوا لولا فصلت آیاته ااعجمی و عربی (فصلت/۴۴) ینقل العلامه الطباطبائی فی تفسیر هذه الآیه عن «مفردات الراغب » : «العجمه خلاف الابانه، و الاعجام الابهام . . . و العجم خلاف العرب . . . والاعجم من فی لسانه عجمه، عربیا کان او غیر عربی .» ثم یستنتج من هذا التعریف قائلا: «فالاعجمی غیرالعربی البلیغ، سواء کان من غیر اهل اللغه او کان منهم و هو غیر مفصح للکنه فی لسانه .» ^(۱۱)

۳ . ولقدنعلم انهم یقولون انما یعلمه بشر لسان الذی یلحدون الیه اعجمی و هذالسان عربی مبین (النحل/۱۰۳) بعض المفسرین یشیرون فی ذیل هذه الآیه الی هذا التعریف عن الاعجمی، فالشیخ الطوسی یقول:

«الاعجمی الذی لایفصح، والعجمی المنسوب الی العجم، والاعرابی البدوی والعربی المنسوب الی العرب .» ^(۱۲)

یقول الطبرسی ان السبب فی عدم استعمال الله تعالی لفظ «عجمی » بدلا من «اعجمی » هو اختلاف اللفظین فی المعنی، وان لفظ «عجمی » منسوب الی العجم و ان یکن فصیحا . اما «الاعجمی » فهو غیرالفصیح فی کلامه و ان یکن عربیا . ثم یضیف قائلا:

«الا ترون ان سیبویه کان من العجم و ان کان لسانه عربیا» ^(۱۳)

فی تبیان معنی الاعجمی ینقل الفخرالرازی عن ابی الفتح الموصلی قوله:

«یطلق العرب علی من لا یعرف العربیه و یستطیع التکلم بها لفظ الاعجم و الاعجمی .» ^(۱۴)

اما الزمخشری فیقول موجزا: «الاعجمی غیرالبین » ^(۱۵)

نکتفی بهذا القدر من الاشاره الی آراءالمفسرین فی بیان معنی الآیات المختصه بهذاالموضوع ^(۱۶) . انما نؤکدان المقصود من «الا عجمی » فی هذه المقاله اخص من التعریف الذی ذکره العلامه الطباطبائی بعد نقل قول الراغب فی ذیل الآیه ۴۴ من سوره فصلت . ان القصد من الالفاظ الاعجمیه فی هذه المقاله هی الالفاظ غیرالعربیه . ان عددا من مبلغی الادیان الاخری و المستشرقین یعتبرون وجود الالفاظ غیرالعربیه فی القرآن ضربا من التحریف فی القرآن، او ان الرسول (ص) قد اقتبس من الادیان و الاقوام الاخری . و یطلق علی هذه الالفاظ اسم الالفاظ الدخیله .

تصویر موضع النزاع

یقول القرآن: وما ارسلنا من رسول الا بلسان قومه (ابراهیم/۴) و لما کان لسان محمد (ص) عربیا و کان قومه عربا . فلا شک فی ان الکتاب الذی انزل علیهم کان باللغه العربیه . و هذا ما ینص علیه القرآن نفسه: انا انزلناه قرآنا عربیا لعلکم تعقلون (یوسف/۲)، بلسان عربی مبین (الشعراء/۱۹۵) کذلک یجمع المفسرون والمختصون بالعلوم القرآنیه علی ان اسلوب القرآن عربی والقرطبی (ت ۶۷۱ ه) ممن یؤکد هذاالاجماع و یقول: «یری المفسرون و علماءالعلوم القرآنیه جمیعا ان لیس فی القرآن کلام مرکب باسلوب غیر عربی » ^(۱۷)

اذن فلیس فی القرآن کلام مرکب الا الکلام العربی القائم علی اساس من قواعداللغه العربیه و نحوها، و هذا امر مفروغ منه لا نزاع فیه . اما الالفاظ المفرده فی القرآن، والتی هی مدارالبحث، فیمکن تصنیفها الی اسماء الاعلام و غیرالاعلام . و عندالتدقیق فیما کتبه العلماءالمختصون نجدانهم یجمعون علی وجود اسماء اعلام غیر عربیه فی القرآن مثل: ابلیس، انجیل، طالوت، هارون، یاجوج و غیرها . یقول القرطبی فی هذا الشان:

«لاخلاف بین الائمه انه لیس فی القرآن کلام مرکب علی اسالیب غیرالعرب، و ان فیه اسماء اعلاما لمن لسانه غیرلسان العرب، کاسرائیل و جبریل و عمران و نوح و لوط . واختلفوا هل وقع فیه الفاظ غیراعلام مفرده من غیر کلام العرب . . .» ^(۱۸)

والسیوطی، بعد ا ن یورد استدلال القائلین بوجود الفاظ اعجمیه فی القرآن، و هو قولهم: «دلیلنا هو اجماع النحویین علی ان (ابراهیم) ممنوع من الصرف للعلمیه والعجمه [ای ان فی القرآن الفاظا غیر عربیه]، یقول: «هذا الاستدلال مردود لان الاعلام لیست محل نزاع .» ^(۱۹)

و علیه فان موضع النزاع ینحصر فی الالفاظ المفرده الاعجمیه باستثناء الاعلام [ . بعباره ادق، الالفاظ، غیرالاعلام، المستعمله فی القرآن و فی اللغات الاخری بمعنی واحد . ]

الالفاظ الاعجمیه فی القرآن

لا یذکر القائلون بوجود الفاظ اعجمیه فی القرآن عدد هذه الالفاظ، و ذلک لوجود خلاف حول اعجمیه بعض الالفاظ، و التی یعبر عنها بعباره «ماقیل باعجمیتها» کما ان میزان التتبع و الاستقراء لیس متساویا عندالقائمین بهما، فبعض منهم، کالسیوطی ^(۲۰) ، قضی سنوات فی التتبع واعداد الفهارس لها، فیما اکتفی بعض آخر بنقل الفاظ محدوده .

من بین علماءالعلوم القرآنیه الذین عنوا بجمع هذه الالفاظ یمکن الاشاره الی ابی حاتم الرازی (ت ۳۲۲ ه)، و ابی منصورالجوالیقی (ت ۵۴۰ ه)، والزرکشی (ت ۷۹۴ ه) والسیوطی (ت ۹۱۱ ه) والدکتور عبدالصبور شاهین . الزرکشی لم یحص سوی ۲۴ لفظه اعجمیه فی القرآن، بدون ان یذکر ان کان هو الذی تتبعها و احصاها، و لا ان کانت هذه کلها . ^(۲۱)

یذکرالسیوطی ^(۲۲) کتاب «المهذب فیما وقع فی القرآن من المعرب » و یقول انه اوردها مفصله فیه، و ذکر خلاصتها فی «الاتقان » . و بعد ان یورد اقوال المنکرین و المجوزین و رایه الخاص، یذکر بالترتیب الهجائی ۱۱۶ لفظه، ثم یقول: «لم ترد هذه الالفاظ فی ای کتاب من قبل .» و لا شک انه فی تدوین هذه المجموعه قد استعان بکتاب «الزینه » لابی حاتم احمدبن حمدان اللغوی الرازی، و بکتاب «المعرب » لابی منصور الجوالیقی .

اما الدکتور عبدالصبور شاهین ^(۲۳) فیورد الالفاظ الاعجمیه، فی تحقیق قیم، بصوره مجموعات منفصله (سامیه، هندیه، اوربیه، حامیه، طورانیه)، ثم یقول ان هذه لیست جمیع الالفاظ الاعجمیه فی القرآن . و هو قد اعتمد مصدرین اساسین هما کتاب «الزینه » و «الاتقان » کما انه راجع کتاب «المعرب » ایضا .

ان وجود هاتین المجموعتین القدیمه و الجدیده فی «الاتقان » و «القراءات القرآنیه » تغنیاننا عن تکرار هذه الالفاظ فی هذا المقال .

من الجدیر بالذکر ان الالفاظ الاعجمیه فی القرآن لا تنحصر فی الالفاظ المنقوله علی المشهور، اذ اننا نشاهد فی متابعات بعض المستشرقین الفاظا اخری اضافه الی مجموعه السیوطی فی «الاتقان » .(رو جیه بلاشر) المحقق الفرنسی المعروف و الذی له فی بعض المباحث القرآنیه دراسات واسعه و عمیقه و منصفه الی حد ما، یشیر الی مجموعه من الکلمات الآرامیه و السریانیه والعبریه، و یؤکدان العرب قداستعملوا، بسبب مجاورتهم للیهود و الامم الاخری، الفاظا مثل: «قرا، کتب، کتاب، تفسیر، تلمیذ، فرقان، قیوم، زندیق .» ^(۲۴)

توارد الالفاظ

فی علوم اللغه یصطلح علی استعمال لفظه فی لغتین و اکثر بالمعنی نفسه باسم «تواردالالفاظ » . فمثلا، فی اللغتین العربیه والحبشیه لفظه «قسوره » (المدثر/۵۱) من الالفاظ المتوارده، فهی تستعمل فی اللغتین العربیه والحبشیه بالمعنی نفسه، فالتوارد هوان تستعمل لفظه واحده او معنی واحد فی لغه، ثم ینتقل استعمالها مصادفه الی لغه اخری بالمعنی نفسه . و بناء علی ذلک یحدث التوارد بالمصادفه، و لهذا قد یطلق علی ذلک اسم «التواردالتصادفی » .

ینکرالقائلون بتواردالالفاظ کل انواع الاخذ والاستعاره من لغه الی اخری، ویرون ان استعمال اللفظه الواحده و بالمعنی الواحد فی لغتین او اکثر لا یکون الا من باب المصادفه .

نکتفی بهذا القدر من معرفه تواردالالفاظ .

استعاره لغه من لغه اخری

فی علم اللغات، الاخذ او الاستعاره عباره عن استعمال لفظه اوالفاظ من لغه فی لغه اخری، بحیث یکون هذا الاخذ والعطاء من لغه تکون هی الاصل الی اخری هی الفرع . ان استعاره لغه من اخری عن طریق المجاوره اوالعلائق الاقتصادیه اوالروابط الثقافیه اوالهجره و غیر ذلک امر لا مفر منه حسبمایری اهل هذاالفن، الا ان التمییز بین اللغه الاصل و اللغه الفرع امر صعب، و معظم الاحکام فی هذا الباب تصدر علی اساس من الظن والتخمین، لا علی اساس علمی متقن، علی الاخص اذا کانت المقارنه بین لغتین متقاربتین و متشابهتین . یقول (ثیودور نولد که) المستشرق الالمانی:

«کلما کان التشابه بین لغتین اکبر، کان التمییز بین اللغه المعیره واللغه المستعیره اصعب .» ^(۲۵)

اما مصطلح الکلمات الدخیله فیطلق علی الالفاظ التی تستعار من لغه اخری . اما فی اللغه العربیه فلوجود القیاسات والاوزان الفنیه یمکن معرفه الاصیل من الدخیل، و من ذلک قیاس ابن جنی، فهو یقول: «ان ما یمکن قیاسه علی کلام العرب فهو عربی .» ^(۲۶)

ادله القائلین بوجود الفاظ اعجمیه فی القرآن

۱. قبل نزول القرآن، علی اثر مخالطه العرب الاقوام الاخری و اسفارهم والهجره الی الدول المجاوره، کالشام و فلسطین والحبشه وایران و غیرها تسربت الفاظ غیر عربیه الی اللغه العربیه و دخلت حتی فی شعرهم واعتبرهاالعرب عربیه فصیحه . ثم عند ما نزل القرآن بلسان عربی فصیح، استعمل تلک الالفاظ الاعجمیه الاصل .

ابن عطیه (ت ۵۴۶ ه) فی مقدمه تفسیره، یقول، کاحسن عالم من علماءاللغه المحدثین، مستندا علی الاستدلال العلمی القویم، و بعیدا عن الادله الخطابیه، ان اللغه العربیه اخذت من اللغات الاخری، فیقول ما خلاصته:

«لقد اختلطت العرب العاربه الذین نزل القرآن بلسانهم مع الاقوام غیرالعرب و ترددوا علیهم عن طریق التجاره والسفر الی المصایف والمشاتی و غیر ذلک، مثل سفر ابی عمرو الی الشام، و سفر عمربن الخطاب و عمروبن العاص و عماره بن الولید الی الحبشه، و سفرالاعشی الی الحیره و مقابلته للنصاری هناک، و هو حجه فی اللغه . و بناء علی ذلک فان هذه هی الطرق التی دخلت منها الفاظ غیر عربیه الی اللغه العربیه، و بعد حذف بعض الحروف او تخفیفها، دخلت تلک الالفاظ فی الشعرالعربی و فی الکلام الیومی حتی ظهرت فی صیغ عربیه فصیحه، و علی هذاالحال نزل بها القرآن .

و لیس من المستغرب الا یعرف العرب معانی هذه الالفاظ لانها لیست عربیه فی الاصل، بمثلما کان ابن عباس یجهل معنی «فاطر» . و علیه فقد کانت تلک الالفاظ غیر عربیه، و لکن العرب عربوها واستعملوها فی لغتهم، و علی هذا الاساس، فهی عربیه .» ^(۲۷)

و فی بحث عن لفظ القرآن یقول الدکتور صبحی الصالح فی مضمار اشارته الی اقوال مستشرقین مثل (بلاشر) و (برگشتراسر) :

«اما لفظ (قرا) بمعنی (تلا) فقد اخذهاالعرب من اصل آرامی و تداولوها . فمن المعروف، کما یقول G . Bergstrasser ، ان اللغات الآرامیه والحبشیه والفارسیه ترکت فی العربیه آثارا لا تنکر، لانها کانت لغات الاقوام المتمدنه المجاوره للعرب فی القرون السابقه للهجره .

و مالنا نستغرب هذا و لا نصدقه و نحن نعلم ان لهجات الآرامیه المختلفه کانت تسود کل بلاد فلسطین و سوریه و بین النهرین و بعض العراق؟ و نعلم ایضا ان جوارالعرب للیهود الذین کانت لغتهم الدینیه الآرامیه، عجل فی انتشار کثیر من الالفاظ الدینیه الآرامیه؟ و قد اشار الی هذا المستشرق ^(۲۸) (کرنکو (Krenkow فی بحثه عن لفظ (کتاب) فی دائره المعارف الاسلامیه .

کذلک یقول (بلاشر (Blacher ، بعد ذکر عدد من الکلمات الدینیه الارامیه و السریانیه و العبریه، مؤکدا ان العرب اقتبست هذه الالفاظ ممن جاورهم من الاقوام الیهودیه و غیرهم و استعملوها فی لغتهم . ^(۲۹)

۲ . فی القرآن الفاظ غیر عربیه . و فیما یتعلق بقول الله «قرآنا عربیا» (یوسف/۴) قالوا: ان امثال هذه الالفاظ فی اللغه العربیه من القله بحیث انها لا تخرج اللغه من عربیتها، بمثلما ان وجود بضعه الفاظ عربیه فی قصیده فارسیه لا تخرج القصیده من کونها فارسیه .

۳ . یقول السیوطی:

«وقوع الاعلام غیرالعربیه فی القرآن امر مجمع علیه، فما المانع من وجود عدد من الالفاظ غیرالعربیه، عدا الاعلام، فی القرآن؟» ^(۳۰)

۴ . ثمه آخرون، کالزمخشری، یرون ان الالفاظ التی لا تکون علی احد الاوزان العربیه، کانجیل [بموجب قراءه حسن الذی قراها بفتح الهمزه] دلیلا علی وجودالفاظ اعجمیه فی القرآن . و تعلیقا علی قول الله: وانزلنا التوراه و الانجیل یقول:

«التوراه والانجیل اسمان اعجمیان، و قد تکلفوا اشتقاقهم