فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی اقوال جریانات زندگانی حضرت زینب (س) از ولادت تا وفات :

مقدمه

نهضت و قیام عاشورای حسینی از مهم ترین حوادث تاریخ اسلام به شمار می رود و از زوایای مختلفی نیز قابل تحلیل است.

حتی می توان این زوایای پر از درد و رنج و خون را تحلیل به زیبایی کرد! زیباترین آن «عزّت حسینی» بود که همواره این عزت با نهضت امام حسین(ع) توام بود. و باید گفت که صحنه کربلا صرفا تقابل بین دو سپاه یا دو لشکر نبود، بلکه تقابل نور و ظلمت، تقابل کفر و ایمان و تقابل بین عزّت و ذلّت بود. امام حسینی(ع) که شعارش؛ «هیهات منّا الذّله» بود و مرگ با عزّت را بهتر از زندگی با ذلّت می دانست. و چه نیک گفت به خواهرش، که ای زینب(س)! مبادا بعد از من چیزی که از ارزش قیاممان بکاهد، بر زبان جاری کنی!

حضرت زینب(س) این عقیله بنی هاشم، گوش به فرمان برادر، با تبلیغات بجا، روشن و به ویژه با خطابه های افشاگرانه و علوی گونه ی خویش در کوفه و شام توانست بر افکار مسلمان ها تاثیر عمیقی گذاشته و آنها را از خواب غفلت بیدار کند و چهره واقعی امویان را برملا سازد.

نقش زینب کبری(س) هم در بقاء و هم در جاودانگی اسلام از اهمیت ویژه ای برخوردار است.و به حق گفته اند که؛ کربلا در کربلا می ماند اگر زینب (س) نبود. وقتی زینب کبری(ع) در کوفه زبان به خطبه گشود، کوفیان گفتند؛ گویی علی (ع) تکلم می کند و یاد خطبه های بیست سال و اندی قبلِ پدرش را برای ما تداعی می کند.

حنجره زینب(س) از خنجری می گوید که به خاطر بی وفاییِ و جهالت امت بر فرق پدر در مسجد کوفه و بر ران پای برادر در مدائن و بر گلوی تمام هستی اش در کربلا فرود آمده است. زینب(س) ماموریت دارد تا زنگار از قلب کوفیان پاک کند. ایثار، فداکاری، وزانت عقل، صبر و بردباری، علم وسیع و دانش وافر، سخنان سنجیده و منطقی او در فرصت های حساس توأم با آن مظلومیت و ستم های جانکاهی که به او وارد آمده است، از او چهره یک شخصیت بی نظیر، رزم آور شجاع، جهادگر بیباک و سخنور توانا را در قلوب و اذهان ترسیم نموده است که تا چرخ زمان حرکت دارد، تا نسل ها در روی زمین حیات دارند و تا زمین دور خورشید می گردد این چراغ فروزان، نورافکن جهانیان و نسل های آینده خواهد بود.

در این مقاله کوشیده ایم در قالب چهار محور اصلی، گزاره هایی از حیات طیبه ی اسوه صبر و مقاومت حضرت زینب کبری(س) به صورت مختصر و در عین حال دقیق و مستند بیان کنیم و در این این مهم به چند شبهه درباره زوایای زندگی آن بزرگوار پاسخ دهیم، باشد که قبول بیافتد و ما نیز در زمره شفاعت شوندگان ایشان باشیم.

بخش اول: محور اول

بند اول: زمان و محل ولادت

درمنابع تاریخی و منابع قدیمی اطلاعات زیادی درباره زندگی حضرت زینب کبری(س) از جمله تاریخ دقیق ولادت و تاریخ وفات ایشان بیان نشده است. فقط در پاره ای از منابع متاخر به ولادت ایشان در زمان حیات حضرت رسول اکرم(ص) اشاره شده است.

– یحیی بن حسن معروف به ع‍ب‍ی‍دل‍ی ازعلمای نسّاب می نویسد:

«أَمَّا الزَینَبُ(س) فَوُلِدَتْ فِی حَیَاهِ جَدِّهِ»

حضرت زینب(س) در زمان حیات جدّ بزرگوارش حضرت رسول اکرم(ص) به دنیا آمد.[۱]

– ابن حجرعسقلانی نیز به نقل از ابن اثیر می نویسد:

«قالَ اِبنُ الاَثِیر: أَنَّهَا وُلِدَتْ فِی حَیَاهِ النَّبِیِّ(ص)»

ابن اثیر می گوید: زینب کبری(س) در زمان حیات حضرت رسول اکرم (ص) به دنیا آمد.[۲]

اما بعدها توسط برخی مورخان معاصر شیعه، اقوال گوناگونی، در باب ولادت ایشان بیان شد که از این میان، دو قول مشهور در مورد ولادت ایشان است.

) پنجم جمادی الاولی سال پنجم هجری قمری![۳]

) پنجم جمادی الاولی سال ششم هجری قمری!

– مرحوم ذبیح الله محلاتی در کتاب «ریاحین الشریعه» می نویسد:

میلاد آن حضرت(س) را، برخی پنجم ماه جمادی الاولی سال ششم، بعضی اوایل شعبان آن سال، بعضی در ماه رمضان و برخی دیگر در دهه آخر ماه ربیع الثانی و طبق نقلی ماه محرم سال پنجم هجرت ذکر کرده اند ولی هیچ یک از این اقوال دلیل محکم تاریخی ندارد و این عدم اتفاق نظر در مورد تاریخ وفات آن مخدره نیز به چشم می خورد به طوری که برخی آن را در ماه رجب سال و بعضی در چهاردهم رجب سال دانسته اند.

– مرحوم شیخ جعفر نقدی نیز به این دو نقل اشاره می کند و می نویسد «الخَامِسُ مِن شَهرِ جمَادِی الأُولَی فی السَنَهِ الخَامِسَهِ اَو السَّادِسَه لِلهِجرَهِ علَی ما حَقَّقَهُ بَعْضُ»ولادت ایشان روز پنجم ماه جمادی الاولی سال پنجم یا ششم هجری است، بنابر بعضی اقوالی که در این باره وارد شده است.[۴]

پس قول مشهور همان جمادی الاول سال پنجم یا ششم هجری است و در مورد اینکه، این بانوی بزرگوار در شهر مدینه متولد شده است، اختلافی نیست.

بند دوم: نام، القاب و کنیه

معروف ترین نام ایشان، زینب(س) است و ایشان تنها شخصیت غیر معصومی است که طبق روایتی نام ایشان از طرف خداوند، توسط جبرائیل بر حضرت رسول اکرم(ص) نازل گشته است.

نقل است هنگامی که حضرت زینب(س) به دنیا آمد، قنداقه ایشان را خدمت حضرت رسول اکرم(ص) بردند. در این هنگام؛ «فَهَبَطَ جِبرَائِیلُ یقرَأُ عَلَی النَّبِی(ص) السَّلَامَ مِن اللهِ الجَلِیلِ وَ قَالَ لَهُ: سَمِّ هَذِهِ المولَودِهِ زَینَب»

جبرائیل بر رسول اکرم(ص) نازل شد و از طرف خداوند متعال سلام رساند و گفت: نام این مولود را زینب(س) نامگذاری کن![۵]

– استاد یوسفی غروی مورخ نامی شیعه در این باره می نویسد:

اینکه مشهور شده (زینب) را (زینت پدر) و (زینه أب) معنا می کنند، و نیز اینکه گفته می شود پیامبر اکرم(ص) به پیشنهاد جبرئیل(ع) اسم حضرت (س) را زینب گذاشت، اینها ریشه و سندی ندارد و پیش از حضرت زینب(س) نیز این نام در بین عرب رایج بود؛ بعنوان نمونه زینب دختر پیامبر(ص) از حضرت خدیجه(س)، زینب بنت جحش دخترعم پیامبر(ص) که بعد همسر ایشان شد، و نیز زینب دختر حمزه سیدالشهدا(س).

زینب در اصل نام درختی [یا گلی] زیبا و خوش بو در بیابان بوده که عرب این نام را برای دختران برگزیده بود.

همانگونه که صاحب لسان العرب می نویسد: «الزَّینَبُ شَجَرٌ حَسَنُ المَنْظَر طَیبُ الرَائِحَهِ، وَ بِهِ سُمِّیت المَرأَهُ»: زینب نام درختی خوش منظر و خوش بویی است و همچنین از آن به عنوان نام زن استعمال می شود. همچنان که در میان غیر عرب نیز نامگذاری دختران بنام بعضی گلها و گیاهان معمول است.»

در تاریخ و روایات برای برای ایشان، القاب فراوانی نقل شده است، همانند:

عالمه غیر معلّمه/ فهمه غیر مفهّمه/ کعبه الرزایا / نائبه الزهراء/ نائبه الحسین/ «ملیکه الدنیا/ عقیله النساء/ عدیله الخامس من أهل الکساء/ شریکه الشهید/ کفیله السجّاد/ ناموس رواق العظمه / سیده العقائل/ سرّ أبیها/ سلاله الولایه/ ولیده الفصاحه/ شقیقه الحسن/ عقیله خدر الرساله/ رضیعه ثدی الولایه / البلیغه/ الفصیحه/ الصدّیقه الصغری/ الموثّقه/ عقیله الطالبیین/ الفاضله/ الکامله/ عابده آل علی/ عقیله الوحی / شمسه قلاده الجلاله/ نجمه سماء النباله/ المعصومه الصغری/ قرینه النوائب/ محبوبه المصطفی/ قرّه عین المرتضی / صابره محتسبه/ عقیله النبوّه/ ربّه خدرالقدس/ قبله البرایا/ رضیعه الوحی/ باب حطّه الخطایا/ حفره علی و فاطمه / ربیبه الفضل/ بطله کربلا/ عظیمه بلواها/ عقیله القریش/ الباکیه / سلیله الزهراء/ أمینه اللّه / آیه من آیات اللّه / مظلومه وحیده/ عقیله بنی هاشم»[۶]

– مرحوم سید محسن امین، حضرت زینب(س) را به سبب سختی های بسیاری که در زندگی دید، (از قبیل درگذشت حضرت رسول اکرم(ص)، شهادت و سختی های مادرش، شهادت پدرش امیرالمؤمنین(ع)، شهادت برادرش امام مجتبی(ع)، فاجعه کربلا و شهادت برادرش امام حسین(ع) و بستگان و سایر شهدا، و به اسارت رفتن در کوفه و شام) ام المصائب نیز لقب داده اند.[۷]

مرحوم قزوینی در کتاب خود در ادامه روایت فوق، نقل می کند که؛ هنگام ولادت حضرت زینب(س)، جبرائیل گریست و رسول اکرم(ص) علت گریه جبرائیل را پرسید و او عرضه داشت:

«إِنَّ حَیاهَ هَذِهِ البِنتِ سَوفَ تَکونُ مَقرُونَهَ بِالمَصَائِبِ وَ المَتَاعِبِ مِن بدَایهِ عمرِهَا إِلَی وَفاتِهَا»

همانا حیات این دختر از ابتدای عمرش تا زمان وفاتش مقرون به مصیبت ها و سختی ها خواهد بود.[۸] درباره کنیه حضرت(س) نیز محل اختلاف است که برخی کنیه [اُمّ کُلثوم][۹] و برخی کنیه [ام الحسن][۱۰] نوشته اند.

مرحوم احمد رحمانی همدانی می نویسد «تُکنَّی بِاُمِّ کلثُومِ کما تکنَّی باُمِّ الحَسَنَ أَیضَاً وَ یقَالُ لَهَا: زَینَبُ الکبرَی لِلفَرقِ بَینَهَا وَ بَینَ مَن سُمِّیت بِاِسمِهَا مِن أَخوَاتِهَا، وَ کنیت بِکنیتِهَا، کمَا أنَّهَا تَلقَّبَت بِالصِدِّیقَهِ الصُّغرَی لِلفَرقِ بَینَهَا وَ بَینَ اُمِّهَا الصِدِّیقَهِ الکبرَی فاطِمَهِ الزَّهرَاءِ (س)»

حضرت زینب(س) به کنیه ام کلثوم معروف بوده همانگونه که کنیه ابوالحسن داشته است.

همچنین به ایشان زینب کبری لقب دادند، آن هم به خاطر اینکه بین ایشان و بین خواهری نامش زینب صغری بود، فرق گذاشته شود.

همچنان که به ایشان صدیقه صغری گفتند که بین مادرشان فاطمه (س) که صدیقه کبری است، فرق گذاشته شود.[۱۱]

بخش دوم: محور دوم(شبهات)

بند اول: چندمین فرزند خانواده

همه مورخان و محدثان و دانشمندان شیعه و سنی اتفاق دارند که حضرت علی(ع) و حضرت فاطمه(س) دو دختر داشته اند.

– شیخ مفید هنگام ذکر فرزندان امام علی(ع) می نویسد:

«امام حسن(ع) و امام حسین(ع) و زینب کبری(س) و زینب صغری(س) که کنیه های آنان[ام کلثوم] بوده است و مادرشان حضرت فاطمه (س) سید و سرور زنان عالم و یگانه دختر خاتم پیغمبران است.»[۱۲] همانطور که می دانید (ام کلثوم) اسم نیست و در عرب نامی که با لفظ (اَب) یا (اُمّ) شروع شود، کنیه محسوب می شود. پس به این ترتیب [امّ کلثوم] کنیه زینب کبری(س) است.

از طرفی هم، طبق سخن شیخ مفید اسم کنیه هر دو دخترِ امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) [ام کلثوم] می باشد و برای فرق گذاشتن بین این دو دختر، هم برای اسم و هم برای کنیه از کلمه صغری و کبری استفاده می شود. از طرفی هر دو خواهر در کربلا نیز حضور داشتند.

طبق مقاتل، در روز عاشورا؛ هنگامی که امام حسین(ع) قصد وداع با اهل خیام کرد، به سمت خیمه گاه رفت و اهل بیت خود را صدا زد و فرمود:«یا أُختَاهْ! یَا زَینَبُ(س)، یَا اُمَّ کُلثُومِ(س)یَا سَّکینَهُ(س) عَلَیْکُنَّ مِنِّی السَّلَامُ»[۱۳]

اما در مورد اینکه؛ آن زینبِ حماسه ساز و بلیغ که امام سجاد(ع) او را (عالمه غیر معلمه) نامید و بعدها لقب (عقیله بنی هاشم) به خود گرفت، و همسر عبدالله بن جعفر بود و طبق نقل مشهور در دمشق دفن شد، زینب کبری(س) است یا زینب صغری(س)؟

«وَ زَینَبُ الکبرَی(س) تَزَوَّجَهَا عَبدُاللهِ بنِ جعفَرِ بنِ اَبی طالِبِ (ع)» بلاذری می نویسد:

عبدالله بن جعفر زینب کبری(س) را به ازدواج خویش در آورد.[۱۴]

اگر چه منابع تاریخی به وجود دو دختر با نام زینب و کنیه ام کلثوم برای امام علی(ع) تصریح می کنند؛ اما تعبیر ام کلثوم و زینب بدون قرینه در احادیث و اخبار منصرف است به همان شخصیت مشهور و حماسه ساز، یعنی حضرت زینب کبری(س) است. پس مورخین سومین فرزند و اولین دختر امام علی(ع) و حضرت فاطمه(س) را زینب کبری(س) با کنیه ام کلثوم کبری(س) می دانند که خطبه های رسا در کوفه و شام بیان نموده است.

بند دوم: تعداد فرزندان ایشان

– ابن حجرعسقلانی به نقل از ابن اثیر می نویسد: «وَ زَوَّجَهَا أَبُوهَا اِبنَ أَخِیهِ عَبدِ اللَّه بنِ جَعفَرِ فَوَلَّدَت لَهُ أَولَادَاَ»

امام علی(ع) زینب کبری (س) را به ازدواج برادر زاده اش عبدالله بن جعفر در آورد و زینب کبری(س) نیز فرزندانی را به دنیا آورد[۱۵] آنچه مسلم است اینکه حضرت زینب کبری(س) از عبدالله بن جعفر صاحب اولاد شده است ولی اختلاف در این است که آیا آن دو تن [عون و محمد] که نامشان جزء شهدای کربلاست، فرزندان مشترک عبدالله و زینب کبری(س) بودند یا خیر؟

– شیخ مفید نقل می کند که؛ وقتی امام حسین(ع) مکه را به قصد کوفه ترک کرد، در بین راه؛ «وَ أَلْحَقَهُ عَبْدُاللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ بِابْنَیهِ عَوْنٍ وَ مُحَمَّدٍ» عبدالله همسر حضرت زینب(س) دو فرزند خود به نام های عون و محمد را نزد امام حسین(ع) فرستاد. عماد الدین طبری می نویسد: محمد و عون فرزندان حضرت زینب(س) از عبدالله بوده است.

– اما محمد بن جریر طبری می نویسد: «مُحَمَّدُ بنُ عَبدِ اللّه وَ اُمُّهُ الخَوصَاء بِنتُ حَفصَهَ بنِ ثَقیفِ بنِ رَبیعَهَ»

مادر محمد بن عبدالله خوصاء بنت حفصه بن ثقیف و عبدالله بوده است.[۱۶] اما درباره عون در منابع اینگونه آمده است که؛

– بلاذری می نویسد: «کانَ لِعَبْدِاللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ اِبنَانَ بِاِسمِ عَوْنٍ، لِذَا سُمِّی أَحَدُهُمَا عَونَ الأَکبَرِ وَ الآخَرُ عوْنُ الأَصغَرِ، وَ کانَت اُمُّ أَحَدِهِمَا زَینَبُ (س) وَ الآخَرُ اُمُّهُ جَمَانَهُ بّنتُ المُسَیبِ»

عبدالله دو پسر به نام عون داشت که نام یکی عون اصغر و نام دیگری عون اکبر بود. مادر یکی از آن دو حضرت زینب(س) بود و مادر یکی دیگر نیز جمانه دختر مسیب بن نجبه بود.[۱۷]

پس در اینکه کدام یک از این دو در واقعه کربلا حضور داشتند و کدام یک فرزند حضرت زینب کبری(س) بود، اختلاف است.

– ابوالفرج اصفهانی در حل این اختلاف می نویسد: «أَنَّ عَوْنَ الأَکبَرِ اِبنُ زَینَبَ(س) وَ هُوَ قُتِلَ مَعَ الحُسَینِ بنِ عَلِی(ع) فِی وَاقِعَهِ الطَّفِ و أَنَّ اُمَّ عَوْنَ الأَصغَرِ جَمَانَهُ بِنتُ المُسَیبِ وَ هُوَ الَّذَّی اُستُشهِدَ فِی وَاقِعَهِ الحَرَّهِ» همانا عون اکبر پسر زینب کبری(س) بود که در واقعه کربلا به همراه امام حسین(ع) بنت مسیب بود که عون اصغر در واقعه حره در مدینه به شهادت رسیدند.[۱۸]

بند سوم: داستان کوبیدن سر مبارک بر چوبه محمل

اصل روایت را ابتدا علامه محمدباقر مجلسی نقل می کند که شخصی به نام «مسلم جصّاص(گچکار)» نقل می کند که؛ من در کوفه مشغول تعمیر و گچکاری دارالعماره بودم که اسراء را وارد کوفه کردند. سپس حضرت زینب(س) هنگامی که با سر مبارک برادر رو به رو شد. فَنَطَحَتْ جَبِینَهَا بِمُقَدَّمِ الْمَحْمِلِ حَتَّی رَأَینَا الدَّمَ یخْرُجُ مِنْ تَحْتِ قِنَاعِهَا یشانی خود را به چوبه ی محمل زد و خون را دیدم که از زیر مقنعه اش بیرون می زد.

بررسی روایت: این روایت را علامه مجلسی در بحارالانوار بدون سند یا به اصطلاح «مرسل» نقل کرده و خود مرحوم مجلسی نیز به مرسل بودن آن اذعان کرده است و در ابتدای روایت می گوید: أَقولُ رَأَیت فی بَعْضِ الْکتُبِ الْمُعْتَبَرَهِ رُوِی مُرْسَلًا عَنْ مُسْلِمٍ الْجَصَّاصِ. در بعضی کتب معتبر از مسلم جصاص روایتی مرسل از مسلم جصاص نقل شده است. این اذعان شخص بزرگوار علامه مجلسی به نامعتبر بودن این روایت تاریخی کافیست.

{مرسل: حدیثی که مقابل خبر مسند می باشد، و خبری را که همه یا برخی از راویان آن از سلسله سند حذف و اتصال اسناد آن به معصوم قطع شده باشد؛ فرقی ندارد که نام راوی یا راویان از ابتدای سلسله سند یا از وسط و یا از آخر آن حذف شده باشد و یا راوی آن مشخص نباشد.}

علاوه بر مرسل بودن این گزارش، شخص «مسلم الجصاص» نیز مجهول است که موجبات ضعف سند را از جهتی دیگر نیز فراهم می کند.

مرحوم شیخ عباس قمی (ره) منشاء این روایت جصاص را دو کتاب «نورالعین» و «منتخب طریحی» می داند و در نقد سند آن می نویسد : ذکر محامل و هودج، در غیر خبر مسلم جصاص نیست و این خبر را گرچه علامه مجلسی نقل کرده؛ لیکن مآخذ آن منتخب طریحی و کتاب نورالعین است که حال هر دو کتاب بر اهل فن پوشیده نیست.[۱۹]

کتاب «المنتخب فی جمع المراثی و الخطب» معروف به «منتخب طریحی»، نوشته فخرالدین طریحی از علمای قرن یازدهم است.

از آنجا که این کتاب کشکول گونه به صورت نامستند و بدون تحقیق تالیف شده، بسیاری از کتاب شناسان و حدیث پژوهان از آن انتقاد کرده اند. به عنوان نمونه مرحوم میرزا محمد ارباب می گوید که در کتاب منتخب مسامحات بسیار به کار رفته و روایت مختص به آن اعتباری ندارد.[۲۰] کتاب «نور العین فی مشهد الحسین(ع)» نیز کتابی بسیار ضعیف و نامطمئن است که حتی نویسنده آن نیز به درستی مشخص نیست. مرحوم علی بن عبدالله بحرانی ستری، از فقها و مراجع تقلید امامی قرن سیزدهم و چهاردهم، کتاب نورالعین را کتابی سراسر کذب و افترا و بهتان می خواند و بیان می دارد اشعاری که در این کتاب به اهل بیت و امام حسین(ع) نسبت داده شده آن قدر از نظر فصاحت و بلاغت و وزن و قافیه ضعیف است که نمی توان آن ها را به افراد عادی نسبت داد، چه برسد به فصیح ترین و افراد عرب! به نظر می رسد که علامه مجلسی این مطلب را از منتخب طریحی نقل کرده است؛ زیرا علیرغم آنکه مشهور شده است که ماخذ این روایت کتاب نورالعین است، در گزارشی که در آن کتاب آمده است، سخنی از داستان سر به محمل کوبیدن نیست، بلکه طبق نقل این کتاب، اساساً محملی بر روی شتران نبوده تا زینب(س) سرشان را به چوبه آن بکوبند.این کوباندن سر در نسخه چاپی مقتل الحسین(ع) منسوب به أبی مخنف، نیز نیامده است.

براساس گزارش های متقدمین، اسراء را با شتر بدون جهاز می بردند تا ناراحتی ببینند و تنها در این روایت است که وجود محمل بر روی شترها ذکر شده است. اساسا محمل یک وسیله محترمانه است و هیچ کس آن را برای اسیر خود انتخاب نمی کند. لذا محملی وجود نداشت که به فرض حضرت زینب(س) سر خود را به آن بکوبند. این مطلبی است که شیخ مفید و سید بن طاووس، شیخ طوسی آنرا بیان نموده اند. به عنوان نمونه، راوی نقل می کند من در کوفه بودم و تجمع مردم کوفه را مشاهده کردم در حالی که مردم هم برای دیدن آن از خانه هایشان بیرون آمده بودند؛ فَلَمَّا أُقْبِلَ بهِمْ علَی الْجمَالِ بغَیرِ وِطاءٍ» پس وقتی کاروان اسراء کربلا نزدیک شد، دیدم اهل بیت(ع) را سوار بر شتران بی جهاز کرده اند. افزون بر این، در خود اشعاری که در این روایت به امام سجاد(ع) نسبت داده شده به صراحت آمده است؛ تُسَیرُونَا عَلَی الْأَقْتَابِ عَارِیهً ما را بر شتران برهنه سوار کردند.[۲۱] روشن است که منظور حضرت(ع) شخص وی نیست، بلکه تمام اسرا را این گونه سوار کردند.

بخش سوم: محور سوم

بند اول: حضور در نهضت کربلا

در نهضت کربلا، در مقاتل در چند موقِف اسم حضرت زینب(ع) آمده است:

الف) شب عاشورا

امام سجاد(ع) فرمود: وقتی امام حسین(ع) ماجرای شهادت خویش و اسارت اهل بیتش را در شب عاشورا به حضرت زینب(س) فرمود: حضرت زینب(س) از شدت حزن و اندوه و ماتم؛لَطَمَتْ وَجْهَهَا وَ هَوَتْ إِلَی جَیبِهَا فَشَقَّتْهُ وَ خَرَّتْ مَغْشِیاً عَلَیهَا صورت را خراشید و دست به گریبان برد و چاک زد و سپس بی هوش بر زمین افتاد امام حسین(ع) برخاست و آب بر روی صورت خواهر پاشید و فرمود یا أُخْتَاهْ! اتَّقِی اللَّهَ وَ تَعَزَّی بِعَزَاءِ اللَّهِ خواهرم! پرهیز کاری پیشه کن و با آن شکیبائی ای که خدا بهره ات سازد، بردباری کن.[۲۲]

ب) پس از شهادت حضرت علی اکبر(ع)

در مقاتل آمده است که حضرت زینب(س) بعد از مطلع شدن از شهادت حضرت علی اکبر(ع) از خمیه گاه بیرون آمد و نُدبه کنان خود را به نعش بی جان پسر برادر رساند. وقتی زینب کبری(س) با بدن قطعه قطعه شده حضرت علی اکبر (ع) مواجه شد؛ «فَأَکبَّتْ عَلَیهِ»: خود را بر روی بدن بی جان علی اکبر(ع) انداخت. در این حین از آنجایی که امام حسین(ع) توسط دشمنان محاصره شده بودند، و در مقابل ن