فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹

با فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ شامل 100 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بررسی عوامل تجزیه و فروپاشی کشور اسلامی مصر در قرن ۱۹ :

اشاره

امریکا هم اینک تلاش می کند با کمک ایادی خود، هویت بومی و ملی و دینی ما را از ما بگیرد و با حمایت از اصلاح طلبانِ غربزده و وابسته، زمینه های بی ثباتی سیاسی نظام جمهوری اسلامی ایران را فراهم سازد. نظیر همین سیاست های فریب کارانه قبلاً در کشورهایی مانند مصر تجربه شده است. مطالعه این مقاله ما را در شناخت ترفندهای زیرکانه شیطان بزرگ برای درهم کوبیدن نظام اسلامی کمک می کند.

مقدمه

دسته بندی نیروها در درون یک کشور و یا در سطح بین المللی از مهم ترین عوامل مؤثر در صحنه سیاست ملی و بین المللی به شمار می آید. این دسته بندی با ملاک خودی و غیرخودی و یا هویت ملی و دینی شکل می گیرد. هویت اسلامی مستلزم دسته بندی خاص و تعریف ویژه ای از خودی و غیرخودی است و در استقلال، پیشرفت، رفاه و توسعه کشورهای اسلامی نقشی کلیدی ایفا می کند.

براساس تحلیل اسناد منتشره از کاخ سفید امریکا، این کشور با اجرای سیاست یاری یا مخالفت با گروه های مختلف درگیر در دنیا، به ویژه جهان سوم، در واقع به «اداره کردن» شرایط برخوردها در این کشورها می پردازد. مفهوم ضمنی این سیاست، مجاز شمردن تشدید مناقشات جهان سوم در راستای منافع ایالات متحده است.

کلید این استراتژی، اتکا به نیروهای محلی است. انواع جنبش های قومی، اصلاح طلب، تجزیه طلب و هرگونه «جبهه رهایی بخش ملی» ممکن است در دام این سیاست گرفتار آیند. سازمان سیا از طریق حمایت مالی، تحویل اسلحه و اطلاعات و آموزش به ایجاد ارتش های دست نشانده نیروهای جاسوس و تربیت افراد خود باخته می پردازد.

عنصر مهم این دکترین استفاده از دولت های وابسته به منزله مکمل «نیروهای بومی» است. این حکومت ها، دسترسی فیزیکی به کشورهای وابسته را تأمین و مانند مجرای عبور تجهیزات، تسلیحات، پول عمل می کنند.

دلیل اصلی این امر، روحیه خودباختگی، عدم اتکاء به ظرفیت ها و توانمندی های داخلی است. در جامعه اسلامی با عمل به دستورات دینی و تأکید بر هویت دینی رابطه بین مسلمانان مستحکم می گردد و دست نیروهای خارجی از تجاوز به منابع داخلی و ملی محروم خواهد ماند. تضعیف روحیه برادری و دوستی در بین خودی ها؛ اختلاف، درگیری، و اعمال خشونت نسبت به یکدیگر یا تضعیف روحیه نفی غیرخودی، القاء این که دشمن و توطئه های آن توهمی بیش نیست و کاهش حساسیت نسبت به بیگانه، راه نفوذ و استیلای دشمن بر کشورهای اسلامی را هموار می سازد. لذا مسلمانان باید همواره با عمل به دستورات اسلامی همچون یاران پیامبر صلی الله علیه و آله “اشداء علی الکفار رحماء بینهم” باشند.

در این جا، برای نمونه به عنوان یک مطالعه موردی به تاریخ مصر در نیمه اول قرن ۱۹ می پردازیم و علل و عوامل سقوط این کشور را به دامان استعمار تحلیل خواهیم کرد.

مصر در نیمه اول قرن ۱۹

در ماه مارس ۱۸۰۳ نیروهای انگلیسی خاک مصر را ترک کردند. با خروج نیروهای بریتانیا پاشای ترک، جنگ علیه مملوکها را از سر گرفت لیکن ترک ها در مبارزه شکست خوردند، در ماه مه ۱۸۰۳ قاهره به اشغال نیروهای مملوک در آمد و اداره کشور مصر در اختیار یک هیئت سه نفره، شامل محمدعلی فرمانده نیروی آلبانی و دوبیگ مملوک قرار گرفت. محمدعلی که در تاریخ مصر، نقش مهمی ایفا کرد، در سال ۱۷۶۹ در مقدونیه تولد یافت. او در جوانی به تجارت تنباکو پرداخت و پس از چندی همراه با گروهی از نیروهای آلبانی، به منظور اخراج فرانسویان به مصر اعزام گردید وی در نبردهای نخستین، شجاعت و لیاقت شایان توجهی از خود نشان داد و به فرماندهی نیروهای آلبانی که وابسته به سپاه عثمانی بود، منصوب گردید. محمدعلی در مبارزه میان مردم مصر و مملوک ها، جانب مصریان را گرفت و از جنبش ملت حمایت کرد و با انجام یک سلسله اقدامات مورد علاقه مردم، راه زمامداری خود را هموار ساخت و مصر را در مسیر انقلاب رهنمون شد. محمدعلی با معرفی خود به عنوان مدافع حقوق مردم مصر، سپاهیان آلبانی را که تحت امر او بودند، به مخالفت با مملوک ها برانگیخت. وی در اجتماع شیوخ الازهر، وعده داد مالیات ها را لغو کند و اراضی مالکان بزرگ را ضبط نماید و نظام کهنه اداری مملوک ها را از میان بردارد و وضع زندگی کشاورزان را سر و سامان دهد.

رفته رفته کار محمدعلی بالا گرفت. مردم مصر به این سرهنگ جوان و پرشور، به عنوان رهبر خود می نگریستند، ولی دربار عثمانی از افزایش شهرت و نفوذ او میان مردم مصر، بیمناک بود. بهمین جهت سلطان ترک دستور بازگشت او را به آلبانی صادر کرد. مردم قاهره به عنوان اعتراض به عزیمت محمدعلی دست از کار کشیدند و با تشکیل اجتماعات خواستار ابقای او شدند. در نتیجه به ناچار سلطان سلیم، فرمان خود را لغو کرد.

در سراسر زمستان سال ۱۸۰۵ نیروهای محمدعلی در مصر علیا در تعقیب مملوک ها بودند. در این میان، خورشیدپاشا فرمانروای عثمانی در مصر، مالیات سنگینی به ساکنان شهرها و دهات تحمیل کرد و همین امر موجب نارضائی بیش تر مردم گردید. در ماه مه ۱۸۰۵ اهالی قاهره، بار دیگر سر به شورش برداشتند و سربازان ترک را از شهر بیرون کرده و خورشیدپاشا را معزول کردند. سپس مجمع شیوخ، به ریاست سید عبدالمکرم، محمدعلی را به فرمانروائی مصر برگزید.

در این هنگام، در شبه جزیره بالکان، در صربستان، جنبش های آزادیخواهانه بزرگی برپا شده بود. اوضاع بلغارستان و یونان نیز ناآرام بود و ارتش عثمانی با شکست هایی در قلمرو امپراطوری خود روبرو شده بود در چنین شرایطی سلطان سلیم ناچار فرمانروائی محمدعلی را به رسمیت شناخت. انتخاب محمد به عنوان پاشای مصر، با شور و هیجان بی سابقه ای استقبال شد. به طوری که دروتی کنسول فرانسه، طی گزارشی به پاریس نوشت: شور و شعف مردم مصر، همانند شادی مردم فرانسه در آغاز انقلاب است.

در اوت ۱۸۰۵، بار دیگر مبارزه میان فرانسه و انگلستان آغاز شد و دنباله آن به خاور نزدیک گسترش یافت و هر دو دولت تحریکات خود را در مصر از سر گرفتند. در سال ۱۸۰۶، محمدالفی، بیک مملوک که عامل انگلستان بود، به مصر مراجعت کرد. محمدعلی برای پیشبرد مقاصد خود، با زیرکی خاصی، از مبارزه میان مملوک ها استفاده کرد و با پشتیبانی «عثمان بردیسی» که فرانسویان از او حمایت می کردند و مردم قاهره الفی را شکست داد و مملوک ها را تا مصر علیا دنبال کرد و نیروهای آن ها را پراکنده ساخت. در این میان سلطان عثمانی، در جنگ میان فرانسه و انگلستان، جانب فرانسه را گرفت. در ژانویه ۱۸۰۷، هنگامی که نیروهای ارتش عثمانی در کنار دانوب علیه روسها متمرکز شده بودند، انگلستان موقع را برای تحت فشار گذاردن ترک ها مناسب دید و از سلطان عثمانی خواستار شد که بسفر و داردانل و آتشبارهای ساحلی آن منطقه را به انگلستان تسلیم کند و ناحیه ملدواوی و والاشی را به روسها واگذار نماید. چون حکومت عثمانی اولتیماتوم لندن را نپذیرفت، ناوگان بریتانیا وارد آبهای بسفر شدند و اسلامبول را تهدید به بمباران کردند.

روز ۱۷ مارس ۱۸۰۷ نیروهای انگلیسی در اسکندریه پیاده شدند. محمدعلی مصریان را علیه اشغالگران برانگیخت و طی دو مرحله نبرد، میان نیروهای مهاجم و مدافع، انگلیسی ها شکست خوردند و بطرف اسکندریه عقب نشینی کردند و فرمانده نیروهای انگلیسی از محمدعلی خواستار پیمان صلح گردید. در سپتامبر ۱۸۰۷ دستجات نیروهای مهاجم خاک مصر را تخلیه کردند و این بار، محمدعلی بعنوان قهرمان ملی مورد استقبال مردم قرار گرفت.

اصلاحات دوران محمدعلی

محمدعلی پس از غلبه بر نیروهای اشغالگر انگلیسی و منکوب ساختن مملوک ها، به اجرای یک سلسله اصلاحات اجتماعی همت گماشت و با ضبط اراضی مملوک ها و دیگر مالکان بزرگ، نفوذ آنان را ریشه کن ساخت، از آن پس فلاحان مصری، مالیات خود را مستقیما به دولت پرداخت می کردند.

اصلاحات نظامی

محمدعلی سیاستمدار زیرک و کاردانی بود. او با هوش سرشار خود تشخیص داده بود که برای قطع نفوذ کامل فئودالها و حفظ استقلال کشور باید ارتش منظم و نیرومندی بوجود آورد. در این دوران افراد آلبانی، هسته اولیه ارتش او را تشکیل می دادند، وی برای ایجاد یک ارتش مصری از سال ۱۸۲۸، فلاحان مصری را وارد ارتش کرد. نخست مدارس افسری و درجه داری سوار و پیاده را تأسیس کرد و سپس دانشگاه نظامی افتتاح شد و جوانان مصری و سودانی بوسیله مربیان فرانسوی و ایتالیائی، به فرا گرفتن آموزش های نظامی پرداختند.

در سال ۱۸۸۳ ارتش مصر، از ۳۶ هنگ پیاده، ۱۵ هنگ سواره و ۵ هنگ توپخانه شامل ۱۸۰۰۰۰ نفر بود. محمدعلی که به اهمیت دفاع از سواحل دریائی مصر واقف بود، تصمیم به ایجاد نیروی دریائی نظامی گرفت. چند فروند کشتی از فرانسه و ایتالیا خرید و به ایجاد کارخانه کشتی سازی همت گماشت. در ژانویه ۱۸۳۱ اولین ناو جنگی مصر، که مجهّز به یکصد قبضه توپ بود، از کارخانه کشتی سازی اسکندریه به آب انداخته شد. مصریان به سرعت در فراگیری کارهای فنی ورزیده شدند بطوری که پس از مدتی کلیه هشت هزار نفر کارکنان کارخانه کشتی سازی مصری بودند. برای آموزش کادر دریائی، مدارس افسری و درجه داری تشکیل شد و جوانان در دانشکده دریائی مصر به تحصیل مشغول شدند پس از مدتی کوتاه پانزده هزار نفر دریانورد در نیروی دریائی مصر خدمت می کردند.

توسعه صنعت و کشاورزی

ایجاد ارتش منظم، احداث کارخانجات زیادی را ایجاب می کرد. به همین منظور کارگاهها و کارخانجات مختلف ذوب فلز، صنایع فلزسازی، ریخته گری، و بادبان سازی در قاهره و اسکندریه ایجاد شد. یک کارخانه کوچک ذوب آهن، با ظرفیت دو هزار تن آهن ورق، چند کارخانه اسلحه سازی و مهمات سازی تأسیس گردید هم چنین کارخانه های نخ ریسی، پارچه بافی، قندریزی و طناب بافی بوجود آمد.

کشاورزی، بویژه رشد محصول و صدور پنبه ،برنج و غلات رونق گرفت. با استفاده از مهندسان اروپائی، طرح آبیاری توسعه یافت. سد بزرگی بر روی نیل احداث شد و در نتیجه، مساحت اراضی زیر کشت که در سال ۱۸۲۱ دو میلیون فدان بود دو سال بعد به سه میلیون و یکصد هزار فدان رسید.

طی دوران حکومت محمدعلی، تولیدات صنعتی، کشاورزی و صنایع دستی، تحت نظارت دولت بود و با ایجاد نظام انحصاری، دولت یگانه تهیه کننده کالاهای مصر، در بازارهای داخلی و صادر کننده محصولات مصر به خارج بشمار می رفت.

اصلاحات اداری

مصر در دوران حکومت محمدعلی، بطور رسمی یک پاشا نشین امپراطوری عثمانی بود و محمدعلی بعنوان حاکم مصر، تابع دربار عثمانی محسوب می شد. هر چند او ظاهرا خراجگذار عثمانی به شمار می رفت، لیکن تنها دستوراتی را که به نفع خود تشخیص می داد، اجرا می کرد و از نوعی خودمختاری برخوردار بود. محمدعلی در حدود سه درصد بودجه دولتی مصر را بعنوان خراج، به دربار عثمانی می پرداخت و در عین حال از سلطان خلعت می گرفت. نام سلطان عثمانی در خطابه ها خوانده می شد و خارجیان محمدعلی را نایب السلطنه خطاب می کردند.

محمدعلی برای تقویت قدرت دفاعی کشور، به یک سلسله اقدامات دفاعی دست زد، نظام اداری کهنه دوران مملوک ها را که در آن فرمانداران از قدرت استبدادی برخوردار بودند، در هم ریخت و دستگاه متمرکز و سازمان یافته دولتی را جایگزین آن ساخت. او به شیوه اروپائیان، چندین وزارتخانه تأسیس کرد. محمدعلی، مصر را به هفت ایالت تقسیم کرد و در رأس هر یک فرمانداری گمارد که تابع حکومت مرکزی بود و هر حوزه فرمانداری به چند منطقه تقسیم می شد. محمدعلی پزشکان، مهندسان، آموزگاران و حقوقدانان فرانسوی را به مصر دعوت کرد تا کشور را به شیوه اروپائی سازمان دهند. وی برای اداره سازمانهای جدید کشور، بسیاری از جوانان مصری را به اروپا فرستاد تا علوم و فنون نظامی و کشاورزی، صنعتی، پزشکی، زبان خارجی و حقوق را فرا گیرند. بدین ترتیب کسب علوم جدید در مصر رونق گرفت و بسیاری از کتب حاوی علوم و فنون و ادبیات به زبان عربی ترجمه شد. فارغ التحصیلان مدارس خارجی، پس از مراجعت به کشور، عهده دار مناصب گوناگون در دستگاههای دولتی شدند و برخی به مقام وزارت رسیدند.

محمدعلی در سال ۱۸۲۲، نخستین چاپخانه را در مصر گشود و اولین روزنامه مصری، در دوران حکومت او، بنام الوقایع المصریه انتشار یافت و جالب اینکه خود محمدعلی خواندن و نوشتن را در چهل و پنج سالگی فرا گرفت و طی دهسال دوران بی سوادی، با استفاده از هوش سرشار خود بر مصر حکومت کرد و از چهل و پنج سالگی به بعد، با کسب دانش جدید، اطلاعات و معلومات زیادی در زمینه های گوناگون کشورداری بدست آورد.

هرچند اقدامات محمدعلی بمنظور اصلاحات همه جانبه در مصر با اعمال فشار انجام گرفت. لیکن در مجموع ماهیتی مترقی داشت و با اینکه نظام فئودالی را از میان نبرد، ولی سیستم ارتجاعی قرون وسطائی را برانداخت، وی ارتش، نیروی دریائی و دستگاه دولتی نیرومندی به وجود آورد و مصر را بصورت یک دولت قوی تبدیل ساخت.

اختلاف بین محمدعلی و سلطان عثمانی

نخستین اختلاف میان وی و سلطان عثمانی در اکتبر ۱۸۳۱ آغاز شد و محمدعلی گریز شش هزار نفر دهقانانی را که در همان سال برای فرار از خدمت نظام به فلسطین رفته بودند، دستاویز قیام علیه سلطان عثمانی قرار داد، و بطور آشکار از اطاعت دربار عثمانی، سر باز زد. وی نخست خواستار مراجعت دهقانان فراری مصر که به قلمرو عبدالله، پاشای عکا پناهنده شده بودند، گردید. عبدالله درخواست محمدعلی را رد کرد لذا نیروهای نظامی مصر عازم سوریه شدند.

نخستین جنگ محمدعلی، علیه سلطان عثمانی، از سوریه شروع شد (۱۸۳۲ ۱۸۳۱). در این موقع سلطان عثمانی، محمدعلی را یاغی اعلام کرد و او را از مقام خویش معزول ساخت. در اکتبر ۱۸۳۱، سپاهیان مصر، غزه، یافا و حیفا را در فلسطین اشغال کردند. سپس عکا پس از مدتی محاصره سقوط کرد. نخستین جنگ میان ارتش مصر و ترک ها در هشتم ژوئیه ۱۸۳۲ در نزدیکی شهر حمص روی داد، که به شکست ترک ها منجر شد. سپس نیروهای ابراهیم فرزند محمدعلی وارد آناطولی شده و ادرنه را تصرف کردند. سومین و آخرین نبرد او دسامبر ۱۸۳۲ در نزدیکی قونیه درگرفت. در این نبردها، مصریها ارتش شصت هزار نفری ترک ها را سخت شکست دادند و اسلامبول مورد تهدید قرار گرفت. سلطان عثمانی که از شکست های پی در پی ارتش ترک، نگران شده بود، از دول بزرگ درخواست کمک کرد. فرانسه از مصر حمایت کرد، روسیه جانب ترک ها را گرفت، ولی موضع گیری انگلیس مبهم و پیچیده بود، زیرا با اینکه بریتانیا مخالف محمدعلی بود از این بیم داشت که جنگ مصر و عثمانی به دخالت روسیه و گسترش نفوذ روس در آسیای صغیر منجر گردد. دربار عثمانی در چنین شرایطی به روسها متوسل شد و روز ۲۲ مارس ۱۸۳۳ سربازان روسی در سواحل عثمانی پیاده شدند. چون دخالت روسیه در مناقشات میان محمدعلی و سلطان عثمانی فرانسه و انگلستان را نگران ساخت، نمایندگان دولتهای مزبور در صدد برآمدند محمدعلی را با سلطان عثمانی آشتی دهند تا بهانه روسها را از استقرار نیروهای آنها در بسفر خنثی سازند. بدین منظور نیروهای دریائی فرانسه و انگلیس مانور مشترکی در سواحل مصر انجام دادند. در نتیجه به میانجی گری لندن و پاریس میان محمدعلی و دربار عثمانی پیمان صلحی به امضاء رسید (۴ مه ۱۸۳۳). بموجب آن حقوق محمدعلی در مصر، کرت، عربستان سعودی و سودان تأیید می گردید. در مقابل نیروهای مصر نیز از آناطولی عقب نشینی کردند و محمدعلی ریاست عالیه سلطان عثمانی را به رسمیت شناخت.

نتیجه جنگ مصر و عثمانی، در حقیقت تشکیل دو دولت در کادر امپراطوری بظاهر یکپارچه عثمانی بود. محمدعلی بر مصر، سودان، سوریه، فلسطین، عربستان، سیسیل و کرت فرمانروائی می کرد و تنها آناطولی، عراق و چند ناحیه از شبه جزیره بال