بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل بصیرت و ولایتمداری حضرت ابوالفضل عباس بن علی علیهما السّلام :

۱. ولایت مداریِ حضرت ابوالفضل(ع)

حضرت ابوالفضل(ع) شجاعت حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) را به ارث برده بود؛ ولی به فرمان امام حسین(ع) دست به شمشیر نبرد و دستور رهبرش را اجرا کرد؛ زیرا امام از ایشان خواسته بودند که پرچم را در دست داشته باشند تا وقتی نگاه اهل حرم به پرچم و صاحب پرچم می افتد، قوت قلب پیدا کنند. درست است که پرچم در دستان قوی ترین فرد سپاه قرار می گیرد؛ اما زمانی که لازم است و دشمن در حال غلبه می باشد، معنا ندارد این نماد اقتدار ثابت بماند و هیچ جنگی نکند.

نقش حضرت عباس برای امام حسین(ع) همچون حضرت امیرالمؤمنین علی(ع) برای پیامبراسلام(ص) بود. آن حضرت در جنگ ها تنها پرچم دار نبود؛ بلکه در سخت ترین عرصه های میدان نبرد، وارد می شد و جانانه از پیامبر اسلام(ص) دفاع می کرد.

اکنون سوال اینجا است که چرا حضرت عباس(ع) همانند پدر، وارد عرصه نشد؟ شاید رمز و راز این مسئله آن است که ایشان می خواهد به عنوان بزرگ ترین نماد ولایتمداری به جامع شیعه معرفی می شود، ولایتمداری اش تنها مطیع امر مولای خودبودن است و خواسته ها و توانمندی های خود، حتی برای خدمت به اسلام را جز به دستور مقام ولایت به کار نمی گیرد.

ولایتمدار کسی است که اگر مقام ولایت دستور داد که وارد جنگ نشود و فقط علمدار باشد، او اطاعت کند و تسلیم باشد و اگر به او که در اوج شجاعت است، بگویند شمشیر خود را غلاف کند و فقط آب آور باشد، باز هم تسلیم باشد.

با اینکه وجود حضرت عباس(ع) می تواند برای مدتی خطر را از وجود امام حسین(ع) و حرم او دفع کند و تعدادی از دشمنان را به هلاکت برساند؛ اما این اقدام در سنجش با ولایتمداری از ارزش کم تری برخودار است.[۱]

۲. بصیرت در مواجهه با توطئه های دشمن

عمر بن سعد ملعون در پی نفوذ عبیدالله و با وعده های مادی، راهی کربلا شد. امام حسین(ع) با اطلاع از پروژ نفوذ بر ابن سعد و البته به منظور اتمام حجت با او گفتگویی ترتیب دادند. امام در بخشی از سخنان خویش می فرمایند: «وَیلَکَ یَابْنَ سَعْد! أَما تَتَّقِی اللّهَ الَّذِی إِلَیْهِ مَعادُکَ؟ أَتُقاتِلُنِی وَ أَنَا ابْنُ مَنْ عَلِمْتَ؟ ذَرْ هؤُلاءِ الْقوْمَ وَ کُنْ مَعی، فَإِنَّهُ أَقْ