فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی شامل 97 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تازه های میراث / نگاهی به تاریخ عالم آرای امینی :

چکیده

تاریخ عالم آرای امینی در بردارنده رویدادهای دوران حکومت سلطان یعقوب اَق قویونلو است، مؤلف کتاب خود را دنباله تاریخ دیاربکریه ابوبکر طهرانی محسوب کرده. فضل اللّه بن روزبهان خنجی اصفهانی یک عالم مورّخ بود و دلبستگی های شدید مذهبی اش او را بر آن داشت تا از سبک رایج مورّخان وقایع نگار پیروی نکند. وی بسیاری از جزئیات رویدادها را که از نظر او «بی اذن شرعی» صورت گرفته بودند، در کتاب خود منعکس نساخت. در یک ارزیابی عمومی تاریخ عالم آرای امینی را می توان آخرین نماینده تاریخ نویسی دوران گذار از سنت تاریخ نویسی غربی ایران به دوران صفویه ارزیابی کرد.

به رغم اهمیت تحولات سیاسی و فرهنگی ایران در دوره فرمانروایی آق قویونلوها در نیمه دوم سده نهم هجری قمری، شمار متون و منابع اصلی مربوط به این دوران فراوان نیستند و همه آنچه که تاکنون شناسایی شده اند، هنوز به صورت انتقادی نشر نیافته اند. در میان این منابع، تاریخ عالم آرای امینی نوشته فضل الله بن روزبهان خنجی، متنی پراهمیت به شمار می رود که اینک با نشر آن توسط مرکز نشر میراث مکتوب که وظیفه دشوار احیای متون کهن را وجهه همت خویش ساخته است، پژوهشگران تحولات تاریخی ایران به منبعی سرشار از اطلاعات مربوط به این دوران دسترسی پیدا کرده اند.

پیش از شروع دوران جدید تاریخ نویسی در ایران و از همه مهمتر کوشش برای تصحیح انتقادی متون توسط دانشمندان ایرانی و پاره ای از ایرانشناسان غیر ایرانی، مورخان ایرانی البته از وجود تاریخ عالم آرای امینی آگاهی داشتند و در آثار خویش از دوره صفویه به بعد، از آن بهره می بردند. حتی با اینکه در دوره صفویه، روزبهان خنجی به دلیل دیدگاههای ضد صفوی خویش، مورخی مورد قبول به شمار نمی رفت، خواص جامعه و مورخان این دوره از اثر او استفاده می کردند که نمونه روشن آن حسن روملو است. به نظر می آید شیوه تألیف و حتی عنوان کتاب خنجی اصفهانی بر مورخان عهد صفویه تأثیر گذاشته بود. اگر به عنوان چندین متن تاریخی مهم عهد صفوی مخصوصا اثر اسکندر بیگ منشی توجه شود، این مطلب شاید تأیید شود.

با این همه در دوره جدید تاریخ نویسی در ایران، متن تاریخ عالم آرای امینی در زمره اولین متونی نبود که سخت مورد توجه پژوهشگران و مصححان قرار گرفته باشد. در حوزه عمومی ایرانشناسی، شاید برای نخستین بار این متن از طریق معرفی آن در فهرست نسخه های خطی فارسی کتابخانه ملی پاریس در سال ۱۹۰۵ م. به پژوهشگران معرفی شد.۱ پس از آن ولادیمیر مینورسکی با استفاده از نسخه پاریس و نیز نسخه ای که بعدها هلموت ریتر عکس آن را از استانبول به آلمان فرستاد۲، خلاصه ای از تاریخ عالم آرای امینی را به زبان انگلیسی منتشر کرد.۳

تا چند سال پیش بیشتر ارجاعات به عالم آرای امینی در پژوهشهای تاریخی، به همین ترجمه خلاصه مینورسکی بود. سپس جان وودز متخصص تاریخ دوره تیموریان و ترکمانان به تصحیح و نشر آن اقدام کرد. وودز که در دهه شصت میلادی دانشجوی دکتری در دانشگاه تهران بود، از همان سالها در اندیشه پژوهش درباره تاریخ عالم آرای امینی برآمده بود. این عزم برای چندین سال به تأخیر افتاد اما او سرانجام کتاب را تصحیح و آن را در سال ۱۹۹۲ م. در انگلستان و توسط همان ناشری به چاپ رساند که خلاصه انگلیسی مینورسکی را در سال ۱۹۵۷ م. نشر داده بود.۴

متن عالم آرای امینی درایران، برای نخستین بار چند سال پیش توسط دکتر مسعود شرقی تصحیح و چاپ شد.۵ سپس متن مصحَح این کتاب توسط مرکز نشر میراث مکتوب به چاپ رسید که در مقایسه با چاپهای پیشین واجد ویژگیها و امتیازات و گاه نواقصی است.۶

محتوای تاریخ عالم آرای امینی عمدتا دربردارنده شرح رویدادهای دوران فرمانروایی سلطان یعقوب آق قویونلو است و دوره دوازده ساله حکومت او را دربر می گیرد. امّا یک خلاء اساسی در آن رویدادهای سالهای ۸۹۰ ۸۸۶ ه . ق است. او پس از ذکر مقدمات در کتاب خویش و چگونگی روی کار آمدن سلطان یعقوب و ذکر درگیریهای اولیه او با مدعیان قدرت و بدون اشاره صریح به تاریخ بسیاری از رویدادها، به طور مشخص از نیمه های کتاب به بعد وقایع را بر اساس ذکر سال رویداد در عنوان هر فصل می آورد. دوران یاد شده از لحاظ فرهنگی پر اهمیت بود اما در عین حال این عصر از دیدگاه سیاسی نیز به مثابه گذار از حکومت آق قویونلوها به دوره ظهور دولت صفوی نیز به شمار می رود. همین جریان به صورت دیدگاه دشمنانه خنجی نسبت به صفویان در متن کتاب روایت شده است.

خنجی اصفهانی کتاب خویش را دنباله تاریخ دیار بکریه تألیف ابوبکر طهرانی به شمار آورده است. او ضمن اشاره به اینکه وقایع مربوط به دوران اوزون حسن در اثر طهرانی ذکر شده، می نویسد که لزومی به تکرار آن مطالب ندیده است.۷ با این همه در دیباچه ای طولانی مقدمات وقایع این دوران را آورده است. از لحاظ سبک تألیف، خنجی در اثر خویش به جهانگشای جوینی نظر داشته است. این دو موضوع هر دو اهمیت دارند زیرا اثر خنجی و طهرانی نشانه ظهور دوباره جریان تاریخ نویسی در غرب ایران است که سرانجام و در عهد صفویان جایگزین مکتب ماوراءالنهر و خراسان شد.

افزون بر تاریخ دیاربکریه، شماری از آثار مربوط به دوره ترکمانان چاپ و در دسترس پژوهشگران قرار گرفته اند. مهمترین وقایع نگاریهای مربوط به این دوران شامل تاریخ محلی بغداد اثر عبدالله بن فتح الله به نام تاریخ غیاثی۸، مجلد تاریخ تیموریان و ترکمانان اثر حسن روملو که وقایع سالهای ۸۰۷ تا ۸۹۹ را دربر دارد، آثار شرح حال نگاری و محلی مانند اثر حافظ حسین کربلایی به نام روضات الجنات و جنات الجنان و نیز اثر محی گلشنی به نام مناقب ابراهیمی گلشنی۹ هستند که اطلاعات پژوهشگران را درباره تاریخ تبریز و وقایع دوران سلطان یعقوب افزایش می دهند. جز آثار یاد شده، شماری از آثار آرشیوی شامل اسناد مربوط به این دوره توسط حسین مدرسی طباطبایی به نام فرمانهای ترکمانان قرا قویونلو و آق قویونلو و اثر فکتی با عنوان مقدمه ای بر پالئوگرافی ایرانی و نیز بررسی مربوط به سکه های این دوره اثر سیدجمال ترابی طباطبایی با نام سکه های آق قویونلو و مبانی وحدت حکومتی صفویه در ایران، نشر یافته اند.۱۰ پژوهشهای بوسه و رویمر و همچنین تحقیقات فاروق سومر را هم باید به آنها افزود. تاریخ عالم آرای امینی این مجموعه از منابع مربوط به این دوران را تقریبا کامل می کند.

درباره تأثیر تاریخ عالم آرای امینی بر تاریخ نگاری عصر صفوی و استفاده مورخان این عهد از آن می توان به دو مورد مشخص اشاره کرد. روملو در اثر خویش مربوط به دوره ترکمانان از آن بهره برده است، مخصوصا درباره شکست یاش بک، امیر مملوکی مصر. و این مطلب قابل توجه است که با نسخه فاتح و پاریس متن البته تفاوتهایی دارد. در بقیه موارد او به کوتاهی به اخبار مندرج در آن اشاره می کند. از سوی دیگر به نظر می آید بوداق منشی در جواهر الاخبار به آن توجه داشته است.

جواهر الاخبار تاریخی عمومی است که تاکنون بخش مربوط به صفویه آن نشر یافته است. گر چه می توان گمان برد که منشی قزوینی مطالبی را نیز احتمالاً از طریق پدر بزرگ مادری خویش، خواجه روح الله گرفته است که وزیر سلیمان بیگ بیجن از امرای بایسنغر بوده.۱۱

محتوای تاریخ عالم آرای امینی در سه بخش عمده قابل بررسی است:

الف) دیدگاههای او درباره تاریخ و تاریخ نویسی.

ب) شرح رویدادهای دوران فرمانروایی آق قویونلوها با تأکید بر دوره سلطان یعقوب.

ج) گزارش رویدادهای مربوط به خانقاه اردبیل و تکاپوهای اولیه شیوخ آن جنید و حیدر.

* * *

الف) یکی از بخشهای قابل توجه کتاب، فصل مربوط به «بیان رتبت علم تاریخ و فواید آن و اجمال ذکر مورخان و اختلاف مقاصد ایشان و اشارت به خصایص و مزایای تاریخ عالم آرای» است.۱۲ در این فصل خنجی می کوشد شأن علم تاریخ را در میان علوم اسلامی نشان دهد. او استدلال می کند که چون «انبیاء مأمور بوده اند بدانکه امم را تذکیر نمایند به وقایع و حوادث امم سالفه، پس علم به وقایع امم سالفه و حوادث ماضیه که عبارت از علم تاریخ و قصص است از جمله علومی باشد که در تذکیر امت ضروری است». (ص ۷۸)

از دید او فهم بعضی از آیات قرآن و «فهم حقیقت معنی آن آیت به دانستن علم تاریخ موقوف خواهد بود. پس در فهم بعض آیات قرآن، به علم تاریخ و قصص محتاج الیه باشد و هر چه در فهم معانی کتاب محتاج الیه باشد، تعلیم آن از فروض کفایات خواهد بود».(همانجا)

سپس او طرحی درباره فواید علم تاریخ عرضه می کند. این مطلب قابل توجه است زیرا به نظر می رسد که خنجی از یک الگوی پیشینی در این زمینه بهره برده است. گر چه او هیچ اشاره ای به این پیشینه نکرده است. در تاریخ نویسی ایرانی در دوره پیش از خنجی، بیهقی در تاریخ مسعودی بحثی درباره علم تاریخ و ویژگیها و شرایط مورخ و فواید آن آورده بود. اما شاید نخستین مورخی که به شیوه ای منظم در این باره سخن گفت، ابن فندق در کتاب تاریخ بیهق بود که مشخصا درباره تاریخ و فواید آن فصلی را در کتاب خویش درج کرد.۱۳ از سوی دیگر می دانیم که خنجی مدتی را نزد سخاوی آموزش دید و سخاوی از عالمانی بود که رساله های مشهوری درباره فواید و اهمیت تارخ نوشت.۱۴ در سده نهم هجری قمری حافظ ابرو نیز فصلی درباره فواید علم تاریخ نوشت و میرخواند نیز در تاریخ روضه الصفا به همین موضوع توجه داشت. بنابراین دور نیست که خنجی تحت تأثیر این زمینه به بحث درباره فواید علم تاریخ پرداخته باشد. گر چه به نظر می آید در آنچه که به دسته بندی مورخان و آثار آنها پیوند می یابد، او احتمالاً تحت تأثیر سخاوی بوده است.

خنجی برای علم تاریخ هشت فایده بر می شمارد که عبارتند از:

۱. فایده نسبت به ارباب معرفت و حال

۲. فایده نسبت با ارباب علم و استدلال

۳. فایده نسبت با اهل هر طبقه (مفسران، قُرّاء، محدثان، فقهاء، حکماء، اطباء، منشیان، شعرا)

۴. فایده نسبت با سلاطین و حکام

۵. فایده نسبت به امرای حرب و ارباب شمشیر

۶. فایده نسبت با امین ملک و مال و وزیر صاحب تدبیر

۷. فایده نسبت با مجرّدان و ارباب انتباه

۸. فایده نسبت به عامه مردمان. در فقره اخیر خنجی معقتد است که عموم مردم با خواندن تاریخ پی خواهند برد که آدمیان فقیر و غنی می شوند، حزن به فرح و به عکس تبدیل می شود و بنابراین متنبه می شوند. (ص ۸۳) سپس می نویسد که «به هر حال تکرّر مشاهده اطوار سابقیان که ثمره علم تاریخ است، جمیع طوایف را فایده می دهد». (همانجا)

پس از شرح فواید تاریخ، خنجی هشت گروه از مورخان را معرفی می کند. تقسیم او در این زمینه بر اساس موضوع کار هر مورخ است. این هشت گروه عبارتند از: ۱. مورخانِ تاریخ عالم ۲. قصص الانبیاء نویسان ۳. سیره نویسان و نویسندگان صحاح ۴. سیره صحابه نویسان ۵. حولیات نویسان از هجرت به بعد مانند عزالدین علی بن اثیر ۶. وفیات نویسان ۷. طبقات نویسان ۸. نویسندگان شرح حال سلاطین. که خود به دو گروه تقسیم شده اند:

الف) مورخانی که ضمن احوال یک دولت به بقیه ملوک هم اشاره دارند مانند عطاملک جوینی.

ب) مورخانی که شرح حال یک سلطان را آورده اند مانند معینی و شرف الدین علی یزدی در ظفرنامه.

خنجی می نویسد که او در زمره مورخان گروه اخیر قرار می گیرد. (ص ۸۸) به نظر می رسد خنجی در تألیف خویش نگاهی جدی اما منتقدانه به تاریخ جهانگشای جوینی داشته است و این تأثیر حتی در نامگذاری کتاب او نیز دیده می شود. او خود می نویسد که کتابش را در ازای تاریخ جهانگشای جوینی نوشته است. دیدگاه خنجی درباره مغولان و چنگیزخان منتقدانه است و آنان را به خونریزی و ستمکاری می شناساند و به همین دلیل می گوید «اسم جهان گشای، آن تاریخ را به مناسبت آن است که چنگیزخان در عالم دست بر جهان گشایی گشود، این تاریخ به تاریخ عالم آرای امینی موسوم می گردد به مناسبت آنکه حضرت اعلی یعقوب خانی به جهان روی به عالم آرایی نمود.»(ص ۸۸)

خنجی برای اثر خویش هفت امتیاز بر شمرده است که در عین حال نشان از روش و بینش او در تاریخ نویسی نیز دارند:

۱. داشتن حسن مطلع و بسط دیباچه

۲. «احتراز از ذکر اموری که در شریعت غیر مرضی و مشکور است. مثل بسط در اوصاف خمور مزامیر و مبالغه در انهماک جماعتی که احوال ایشان گزارش می یابد در موجبات حد و تعزیر. چنانچه سطوح صحایف اکثر تواریخ مورخان از خبث این نوع حدث ملوث است و تاریخ وصّاف را… از این جهت کتاب خمریات می توان گفت… در بعضی مواقع تاریخ تیموری در این معنی مبالغه تمام رفته…»(ص ۸۹)

۳. پرهیز از ذکر اعمال صاحب تاریخ که موافق شریعت نبوده است «یا لشکر به ناحیه ای فرستاده باشد و قتل و غارتی روی نموده که صاحب شرع آن را مرضی نفرموده، اصلاً در این کتاب مذکور نشد» از دید خنجی ذکر این گونه اعمال سبب تحریض دیگران بر قتل و نهب می شود تا «مال و حَرَم مردم را حلال خود دانند» (ص ۹۰)

۴. عرضه داستانها به صورتی که فهم آن آسان باشد و پرهیز از ذکر مطالب اضافی. در عین حال او به تاریخ جهانگشا انتقاد می کند که در آن با آوردن حکایات «در ربط حکایات اختلال» ایجاد شده است. (ص ۹۰)

۵. پرهیز از ذکر اکاذیب حتی اگر «موجب زیادتی شوکت صاحب تاریخ باشد». و «جز خبری که از ثقات شنیده یا به دیده عیان دیده، در بیان نکشیده و در ادای حکایت از ذکر جزئیات امور که از اغراض و مقاصد تاریخی غالبا خالی است، اعراض واقع شده، مثل مبالغه در عَدّ افرادی که در صف قتال هر یک جایی ایستاده بودند، چه در غالب، این نوع بیانات از مقاصد تاریخیه خالی است».(ص ۹۰)

۶. نیاوردن اشعار دیگران و ذکر اشعار خود مؤلف. و فقط اشعاری که حین تألیف و «حالت تحریر مخیله آن را تصویر کرده» و کمتر به شعر دیگران استعانت جستن، حتی در این زمینه نیز می گوید که دیگران فقط یک نوع شعر ذکر می کنند و او از همه انواع شعر آورده، ضمن اینکه اشعاری که دیگران آورده اند «خوشمزه نیست» حال آنکه اشعار او «لطیف و نمکین است». (صص ۹۱ ۹۰)

۷. «آنکه اکثر فقرات این کتاب از لطافتی خالی نیست و کم فقره ای باشد که به صنعتی خالی نه. در مواقع خیال آنچه وارد شده، مخیّل و در مواضع گزارش مقال هر چه صادر گشته غیر مختل است». سپس اشاره می کند که در تألیف کتاب خویش از اشعار و کتابهای دیگر مورخان استفاده نکرده است.(ص ۹۱)

چنین برمی آید که خنجی در تألیف خویش سخت تحت تأثیر پیشینه و موقعیت خود به عنوان یک عالم قرار داشته است. در واقع او مورخی متعارف نبود. او عالم مورخی بود که سخت به آموزه های مذهبی دلبستگی داشت و مخصوصا نظام خلافت اسلامی در کانون اندیشه و فعالیت او قرار داشت. همین دلبستگی باعث شده بود تا او یورش مغولان را و سپس برچیده شدن دستگاه خلافت را به مثابه مصیبتی عظیم برای جهان اسلام ارزیابی کند. از سوی دیگر بینش مذهبی او در گزارش رویدادهای عصر سلطان یعقوب نمایان می شود. او تصریح می کند که در تألیف خویش از گزارش اعمالی که «بی سبب و اذن شرعی» روی داده خودداری کرده است. این امر یکی از جنبه های متمایز تاریخ نویسی او را نشان می دهد. با این حال می توان گفت که همین دیدگاه سبب شده است تا پاره ای از جزئیات رویدادها که اینک برای بازسازی تاریخ این دوران ضرورت دارند، در ت