بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تحلیلی جامعه شناختی از سنت عزاداری امام حسین(ع) :

«حرم سیدالشهدا(ع) مزار انبیا و ملائکه است ».

«زیارت سیدالشهدا(ع) موجب برآورده شدن حوایج دنیوی و به دست آوردن ثواب های
اخروی و استکمالات معنوی می شود».

راه انداختن دسته های سینه زن و زنجیر زن، پوشیدن لباس سیاه، حمل پرچم های
رنگارنگ، علم، علامت و مانند اینها، همه برای زنده نگه داشتن فرهنگ عاشورا، امر
ضروری است و مبارزه با اینها یا ناشی از اغراض سوء است و یا از کمال بی خبری و
بی سلیقگی.

«کنش اجتماعی » را می توان به عنوان ساده ترین عنصر زندگی اجتماعی انسان در نظر
گرفت. از «کنش اجتماعی » چنین تعبیر کرده اند: «حرکت بارزی که از یک انسان برای
حصول هدفی نسبت به انسان دیگر، صادر می شود.» وقتی «کنش اجتماعی » استمرار یابد
«تحریک متقابل اجتماعی » روی می دهد و این تحریک به «ارتباط متقابل اجتماعی » منجر
می شود.

براثر «ارتباط متقابل اجتماعی » کنش های اجتماعی یک انسان با کنش های اجتماعی
انسان های دیگری که در پیرامون او هستند، می آمیزند و از این آمیزش، «کنش های
متقابل اجتماعی » به وجود می آیند. از «کنش های متقابل اجتماعی »، که یکی از مفاهیم
محوری در جامعه شناسی است، می توان چنین تعبیر کرد: کنش هایی هستند که بین دو یا
چند انسان واقع می شوند و در میان آنان نوعی هماهنگی به وجود می آورند.

کنش های متقابل اجتماعی در تقسیم نخستین، بر دو قسم اند: پیوسته و گسسته.

کنش های متقابل اجتماعی پیوسته آنهایی است که در جهت یگانه ای صورت می گیرند;
مانند گفتگو برای کشف یک حقیقت و یا تعاون برای تحقق یک امر خیر.

کنش های متقابل اجتماعی گسسته آنهایی است که جهت یگانه ای ندارند; مانند رقابت و
ستیز.

دوام و استحکام زندگی اجتماعی به آمیختن کنش های متقابل پیوسته و گسسته بستگی
دارد و بدین گونه است که مفهوم «همسازی » مطرح می شود.

«همسازی » کوششی برای رفع اختلاف کنش های متقابل پیوسته و گسسته است. صورت کامل
همسازی «سازگاری » می باشد که نه «سازش » است و نه «توافق »; زیرا در این دو، تنزل
از مواضع مطرح می باشد، در حالی که در سازگاری اصلا سخن از تنزل نیست، هر چند ممکن
است در مواردی هم تنزلی رخ دهد، بلکه سخن در این است که می دانند به هم نزدیک
می شوند و می خواهند که به هم نزدیک شوند. بدین دلیل، از «سازگاری » به همسازی ای
که با خواست و آگاهی شخصی صورت می گیرد، تعبیر شده است. از همسازی کنش های متقابل
پیوسته و گسسته، «گروه اجتماعی » پدید می آید.

«گروه اجتماعی » نیز یکی دیگر از مفاهیم محوری جامعه شناسی است و از آن به دو یا
عده بیشتری از انسان ها تعبیر می شود که کنش های متقابلی بین آنان روی می دهد و از
همسازی برخوردارند.

کنش های متقابل اعضای گروه و خرده گروه ها موجب «پویایی گروهی » می شود و بر اثر
آن، اعضای گروه در زندگی یکدیگر رخنه می کنند و به یکدیگر وابسته می شوند و در
نتیجه، به اتحاد بیشتری دست می یابند. «نفوذ متقابل گروهی » و «اتکای متقابل
گروهی » از این طریق حاصل می شود. از هماهنگی و سنخیتی که بدین منظور در رفتار
اعضای گروه پدید می آید «رفتار گروهی » ظاهر می شود.

گونه ای از «رفتار گروهی »، که جنبه عاطفی شدید دارد و بر کنش ها و یا واکنش های
متقابل دورانی استوار است، «رفتار جمعی » نامیده می شود.

کنش ها یا واکنش های مزبور به «واگیری اجتماعی » می انجامد; یعنی بر اثر آنها،
اعضای گروه به سرعت و با شدتی فزاینده، رفتار عاطفی یکدیگر را فرامی گیرند و در
نتیجه، از نوعی مسانخت عاطفی برخوردار می شوند.

گروه برخوردار از «رفتار جمعی » را «جمع » می نامند.

جامعه شناسان معمولا از مفهوم «جمع »، خود را به مفهوم «جماعت »، که مهم ترین
نوع جمع است، می رسانند و آنگاه تحقیق خود را روی «جماعت » متمرکز می کنند.
«جماعت » جمعی است پرمسانخت، مرکب از اشخاصی که معمولا در یک جا گرد نمی آیند، با
یکدیگر «ربط » می یابند و به «جنب و جوش » می افتند.

«ربط » رابطه عاطفی عمیقی است که دو یا چند تن را به یکدیگر پیوند می دهد، به
طوری که آنان به راحتی و خودبه خود با یکدیگر هماهنگ می شوند. «جنب و جوش » رفتار
عاطفی آشکاری است که بر اثر ربط اشخاص روی می دهد; مانند کف زدن و یا تکبیر گفتن.
یکی از انواع جماعت، که با سایر انواع آن فرق بسیار دارد و از این رو، می توان آن
را جمعی مستقل از جماعت به شمار آورد، «جماعت نامجاور» یا «عامه » است. «عامه »
جمعی است کم تشابه و تسانخ، مرکب از افرادی که معمولا در یک جا گرد نمی آیند، ولی
به سبب مصالح مشترک خود با یکدیگر ارتباط پیدا می کنند و موجد «عقیده عمومی » و
«وفاق عمومی » می شوند.

مقصود از «عقیده عمومی » قضاوتی است که مورد قبول عامه باشد; مانند قضاوت عامه
کتابخوان که «کتاب در وضع فعلی از عرضه و تقاضای متناسبی برخوردار نیست » و یا
قضاوت عامه ورزشکار که «مسؤول امور ورزشی کشور، درایت کافی ندارد.» منظور از «وفاق
عمومی » نیز عقیده ای است سخت دامنه دار و ریشه دار مانند عقیده عامه کتابخوان که
«کتاب، ناصح مشفق و انیس کنج تنهایی است » و یا مانند عقیده عامه ورزشکار که «تواضع
و جوانمردی دو ویژگی جدایی ناپذیر ورزشکار واقعی است.»

اکنون نوبت آن است که بحث را به گونه ای هدایت کنیم تا مناسبت طرح این مفاهیم
جامعه شناختی را با آنچه قصد ادای آن را داریم، روشن سازد:

هر جامعه انسانی ^(۱) را مورد مداقه قرار دهیم، متوجه می شویم به طور
عمده از چندین «عامه » تشکیل شده است و هر «عامه »ای را مورد بررسی قرار دهیم،
متوجه می شویم که بر اساس «عقیده عمومی » و «وفاق عمومی » از خویش، عمل و عکس العمل
بروز می دهد. بنابراین، می توانیم بگوییم: هر جامعه ای بر اساس عقاید و وفاق های
عمومی به حیات اجتماعی اش ادامه می دهد.

از سخن فوق، می توان چنین استفاده کرد که: نفوذ در عقاید و وفاق های عمومی و
تغییر آنها مساوی با نفوذ و تغییر حیات اجتماعی است. به همین دلیل، «عقیده عمومی »
و «وفاق عمومی » به شدت مورد توجه جامعه شناسان و علمای سیاست قرار دارد.

اگر بخواهیم جامعه ای را در راستای یک مکتب قرار دهیم باید چاره ای بیندیشیم تا
عقیده عمومی در این راستا قرار گیرد. برای این کار، به طور کلی، از چهار شیوه بهره
گرفته می شود:

الف – تطمیع;

ب – تهدید;

ج –