فایل پاورپوینت کامل «تسلیم»یا«ایستادگی»؛هزینه‌ کدام بیشتر است؟

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل «تسلیم»یا«ایستادگی»؛هزینه‌ کدام بیشتر است؟ :

ملت ایران از سال های پیش از پیروزی انقلاب اسلامی همواره مورد دشمنی و توطئه گری قدرت های استعمارگر و مستکبر و مشخصاً دولت آمریکا بوده و این دشمنی پس از پیروزی انقلاب نیز ادامه یافته است. در مقابل این دشمنی ها همواره دو تفکر «ایستادگی» و «سازش» در داخل کشورمان مطرح بوده است. رهبر انقلاب اسلامی با اتکاء بر تجربیات تاریخی ملت ایران، معتقدند «سازش» هزینه ای به مراتب بیشتر و دردناک تر از «ایستادگی» در مقابل زورگویی ها داشته و دارد و همچنین ایستادگی در مقابل توطئه دشمن، دستاوردها و موفقیت های مهمی برای ملت ایران در پی خواهد داشت. پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار آیت الله خامنه ای در یادداشت زیر به تبیین این گزاره بر اساس بیانات حضرت آیت الله خامنه ای پرداخته است.

یک تجربه روشن

ملت ایران از دوران مبارزه علیه رژیم وابسته ی پهلوی و حامیان مستکبرش تجربه ای روشن و گران بها اندوخته است. بازخوانی تاریخ معاصر نشان می دهد که «در کشور ما، در طول این حدود پنجاه یا شصت سال -یعنی در دوره ی حکومت پهلوی و مقداری قبل از آن- اوّل انگلیس ها، بعد هم آمریکایی ها زمام امور را در دست داشتند و هر کاری میخواستند میکردند» (۱ / ۱/ ۱۳۹۵)

در چنین شرایطی طیف قابل توجهی از نخبگان، روشنفکران و روحانیون از «بی نتیجه بودن مبارزه» و بی ثمر بودن مجاهدت در این مسیر سخن می گفتند. در آن دوران اختناق طاغوت که فشارها زیاد بود «کسانی میگفتند آقا، “مشت است و درفش”، بیخود ایستادگی میکنید، بیخود مقاومت میکنید.»(۲۵ / ۵ / ۱۳۹۱)

اما از سوی دیگر امام خمینی (رحمه الله) و یاران مبارزش در میدانِ مبارزه، ایستادگی کردند و «میگفتند نه، صَدَقُوا ما عاهَدوا الله عَلَیه فَمِنهُم مَن قَضَی نَحبَه وَ مِنهُم مَن یَنتَظِر.» (۲۵ / ۵ / ۱۳۹۱)

نتیجه این صبر و ایستادگی، پیروزی بود و «خدای متعال حادثه ای را پیش آورد که در دنیا هیچ کس باور نمیکرد؛ نه اینکه در ایران کسی باور نمیکرد، در دنیا هم کسی باور نمیکرد. کسی باور نمی کرد که آنچه آمریکایی ها آن را جزیره ی ثبات میدانند، این جور دستخوش طوفانی بشود که درنهایت به انزوای آمریکا، به انزوای استکبار، به انزوای انگلیس و عمّال و مزدورانشان منتهی شود.» (۲۵ / ۵ / ۱۳۹۱)

این تجربه روشن و گران بها در چارچوب تفکر اسلامی توسط یک مبنا و اصل مستحکمِ اعتقادی پشتیبانی می شود؛ اصلِ «اعتماد به وعده ی الهی»؛ مصداق روشن این تجربه همان «پیروزی انقلاب اسلامی در شرایط ناباورانه ی سال ۵۷ است که مصداق تحقّق وعده ی الهی بود.»(۲۷ / ۱۰ / ۱۳۹۱)

این پیروزی در پرتو «صبر و ایستادگی در خطِ مبارزه و مجاهدت» و با «اعتماد به وعده ی الهی» به دست آمد؛ «خدای متعال وعده داده بود که اگر مبارزه کنید، اگر صبر کنید، اگر به خدای متعال توکّل کنید، در جایی که گمان آن را نمی برید و امید آن را ندارید، به شما قدرت خواهیم داد؛ همین اتّفاق افتاد: ملّت ایران مبارزه کرد، صبر کرد، ایستاد، فداکاری کرد، از دادن جان دریغ نکرد و اتّفاقی افتاد که هیچ کس تصوّر آن را نمیکرد!» (۲۱ / ۳ / ۱۳۹۳)

تجربه ارزشمندِ ملت ایران در سال های پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز تداوم یافته است. درحالی که قدرت های استکباری از هیچ دشمنی و خباثتی علیه ملت ایران و نظام اسلامی خودداری نکردند، جمهوری اسلامی توانسته با اتکاء به پشتوانه و حمایت مردمی در میدان بماند. به عنوان مثال، «چهل سال است که یکی از سفّاک ترین و بی رحم ترین و رذل ترین قدرتهای دنیا یعنی آمریکا در مقابل ملّت ایران مشغول کارشکنی و شرارت است و نتوانسته است به این ملّت زیانی وارد کند و نتوانسته هیچ غلطی بکند.»(۹ / ۴ / ۱۳۹۷) و این یعنی «ادامه انقلاب اسلامی و توانمندی و قدرتمندی و پیشرفت افزایش یابنده آن نیز به رغم همه تندبادها و فشارهای سنگین و دشمنی عمیق دنیای استکبار، مصداق عملی شدن وعده ی الهی است.»(۲۷ / ۱۰ / ۱۳۹۱)

دور جور انسان، دو جور تفکر

از سوی دیگر دشمنیِ مستکبرین و مشخصاً دولت سلطه گر آمریکا علیه ملت ایران و نظام برآمده از انقلاب اسلامیِ این ملت همچنان ادامه دارد. در چنین شرایطی همان دو نوع نگاهی که در دوران مبارزه و در مقابل دشمنِ آن روز مطرح بود باز هم مطرح است: «یک عدّه هستند که وقتی هیمنه ی آمریکا را می بینند، قدرت نظامی او را می بینند، قدرت دیپلماسی او را می بینند، قدرت تبلیغاتی او را می بینند، پول فراوان او را می بینند، مرعوب میشوند؛ میگویند ما که نمیتوانیم کاری بکنیم، چرا بیخودی نیروهایمان را هدر بدهیم؟ این جور افراد الان هستند، در زمان انقلاب ما هم بودند. ما مواجه بودیم با افرادی از این قبیل که میگفتند آقا بیخود چرا خودتان را زحمت میدهید؛ به یک حدّاقلّی قانع شوید و قضیّه را تمام کنید. یک عدّه این جور بودند.

یک عدّه دیگر هستند که نه،