فایل پاورپوینت کامل تفاهم در میان ادیان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تفاهم در میان ادیان :

همبستگی، ۱۷/۲/۱۳۸۰

چکیده:

در این مقاله، پس از تاکید بر ضرورت گفت وگو و تفاهم جوامع مذهبی، مراحل سه گانه نیل به تفاهم میان ادیان طرح شده است که عبارت اند از: ۱. تمایل صادقانه به شناخت دیدگاه های سایر ادیان; ۲. احترام متقابل و پرهیز از امور تنش زا که مانع هم زیستی مسالمت آمیز می شوند و ۳. سازمان دهی و مشارکت در انواع گفت وگوی میان ادیان. در پایان به پاره ای از مبانی عملی این گفت وگو اشاره شده است.

یک جامعه مذهبی برای رسیدن به دنیایی بهتر باید به دنبال همکاری با سایرین باشد. اوضاع امروزین، زندگی در کنج انزوا را برای جوامع مذهبی عملا ناممکن ساخته است. در گذشته دو جامعه مذهبی عموما می کوشیدند تا یکدیگر را با سلاح عقاید و فرهنگ مغلوب سازند یا آنکه یکدیگر را کاملا نادیده بگیرند تا آسیبی به تعصبات دینی – فرهنگی شان وارد نیاید. اما آنچه امروزه دنیا به آنها پیشنهاد می کند، این است که گروه های هم سطح و مساوی زندگی کردن با یکدیگر را در جامعه ای با مقیاس جهانی بیاموزند. البته طرح «تشکیل جامعه ای جهانی و صلح آمیز» بدون تمایل صادقانه به همکاری و احترام دوجانبه و این عقیده که به عنوان موجود بشری جملگی در مقابل خداوند برابریم، شکست می خورد.

از آنجا که تفکرات و اعتقادات ما انگیزه های ما برای حرکتند، آغاز هرگونه اقدامی برای تفاهم گسترده بین ادیان باید الزاما هم سطح با شعور بشری باشد و از این رو، نخستین گام به سوی تفاهم بین ادیان شناخت و بررسی دین سایر ملل است.

حقیقت کثرت تجارب دینی بشریت هنگامی واقعا آشکار می شود که به مطالعه و بررسی سایر ادیان بپردازیم و این امر تنها زمانی امکان دارد که سنت دینی دیگران را درست از این منظر بشناسیم که یک فرد قادر است موجودیت خود را قبول و تجربه دینی سنتی غیر از خود را صادقانه تحسین کند.

مرحله نخست برای مطالعه سایر جوامع دینی، تمایل صادقانه به درک و شناخت دیدگاه سایر ملل است. در این مرحله، روش پدیدارشناسی برای مطالعه سایر ادیان توصیه می شود. مراکز مطالعاتی که در آنها ادیان بزرگ جهانی از منظر پدیدارشناسی مورد مطالعه قرار گیرند، مبانی مستحکمی برای تحقیقات در زمینه نیل به تفاهم میان ادیان ایجاد خواهند کرد.

مرحله دوم، دعوت به آرامش در خلوت خود و احتراز از پرداختن به پروژه هایی است که ممکن است مزاحم زندگی صلح آمیز ما شود. هم اینک تفاهم بین ادیان به این نقطه رسیده است که از سویی، هرکس در درون قلب خود تنها خود را بر صراط مستقیم می داند و از سوی دیگر، برای حفظ نوعی هم زیستی مسالمت آمیز، چنین ادعا می کند که آنچه مورد اعتقاد دیگران است، اهمیت ماهوی چندانی ندارد. چنین امری کاملا منافقانه است.

اگر قرار است اقدامی جهت گشودن باب گفت وگو انجام شود، بر ماست تا برای سنت های دینی سایرین، همانند آیین خود، احترام قائل شویم. این رفتار که خود را تنها اهل طریق صواب و ممتاز از دیگران بپنداریم، می تواند موضوع یک بازنگری در زمینه معارف دینی باشد. در نتیجه، نوشته های کتب آسمانی هر یک از ادیان جهان به بینش های جهان شمول باز می گردند. در کتاب های مقدس آیین هندو، مسیحیت، بودایی، اسلام و سایر ادیان جای پای تفکری را می توان یافت که سعی در گنجاندن تمامی بشریت در امتی واحد دارد. چنین نگرشی جهان شمول با تمایل ما مبنی بر تقسیم نوع بشر به گروه های مختلف مبانیت دارد، ولی از آنجا که این ادیان باید به صورت حرکت هایی تک رو به حیات خود ادامه داده و توسعه می یافتند، عملا به طور اجتناب ناپذیر سهمی از فرقه گرایی در خود داشتند. اگر بنا بود به تجربه دینی اولیه شکلی داده شود و به نسل های بعد انتقال یابد، تهیه و گردآوری آداب، رسوم و عقاید دینی ضروری بود. با این حال، باید قبول کرد که این جنبه از تاریخ ادیان بسیار تاسف آمیز است; جنبه ای که با گذشت زمان امکان داده تا شکل خارجی ادیان مهم تر از روح اولیه شان مطرح شود. از آن هنگام که هدف هر یک از ادیان یافتن اصول عقیدتی، آداب و رسوم ویژه شد، دیگر توجهی به عنصر جهان شمولی نداشتند.

در ارتباط با ادیان بزرگ، گفت وگو به مفهوم گوش فرادادن به یکدیگر در زمینه تجربه های دینی خود است. بدین ترتیب، از یک طرف شناختی مستقیم از نحوه ای که ادیان ظاهرا مختلف تجربه شده اند، برای ما عاید می شود و از طرف دیگر، تجربه ای ژرف از وحدت عاملی که «ویژگی دینی انسان » نامیده می شود، به دست می