فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم

فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم شامل 98 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تقابل دو مکتب الهی و دنیاگرایی در قرآن کریم :

مقدمه

قرآن کریم علاوه بر این که، حاوی احکام و دستورالعمل های بسیار ارزنده ای است، در آن آیاتی به چشم می خورد که کلیات این آیات، نمایان گر خط فکری خاصی است. برای ما مسلمانان برگرفتن این نحوه نگرش قرآن، که اجمالاً به دو مکتب الهی و دنیایی تقسیم می شود، بسیار حایز اهمیت است، به ویژه که امروزه، مکاتب و افکار مختلفی با جلوه های بسیار پرهیاهو پا به عرصه وجود نهاده اند. قرآن کریم در ضمن آیات شریفه سوره «العصر»، این حقیقت را مطرح می فرماید که همه افراد بشر به دلیل از دست دادن سرمایه عمر، در زیان هستند، اما در این میان، انسان هایی را که به مکتب حق ایمان آورده و اعمالشان در خط نورانی اسلام قرار می گیرد، استثنا کرده، و خاطرنشان می سازد که اگر در راه باطل قرار گیرند، در ضرر مطلق خواهند بود. اینک با توجه به این که شرط رستگاری انسان، ایمان به مکتب حق و التزام به اصول عملی آن است، باید شناختی نسبت به این مکتب حاصل گردد تا انتخاب صحیح صورت گیرد. این انتخاب زمانی مقرون به موفقیت و مورد اطمینان خواهد بود که راه های باطل نیز شناخته شود. چنین شناختی زمانی حاصل می شود که دو دیدگاه فکری الهی و دنیایی در مقابل یکدیگر قرار گرفته و با مقایسه آن ها راه پرهیز از باطل شناخته شود.

در این مقاله برآنیم تا به اختصار شاخص اصلی هر مکتب را بیان کنیم و با توجه به نگرش کلّی در آیات قرآنی به مقایسه بین آن دو بپردازیم.

از منظر قرآن کریم، رستگاری و سعادت بشر در گرو دو چیز است: ایمان و عمل صالح. این هر دو اصل اساسی در مکتب الهی است. در مقابل، خسران و شقاوت بشر در پیروی از مکاتب مادی است. در جای جای قرآن کریم این دو مکتب در برابر یکدیگر قرار گرفته و به مقایسه بین آن ها پرداخته شده است. یکی مکتب الهی انبیا که از زمان حضرت نوح علیه السلام به طور رسمی، آغاز^(۱) و تا زمان پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله ادامه یافته است.^(۲) دیگری مکتب دنیاگرایانه، که ساخته تراوشات ذهنی بشری و مبتنی بر نفی مبدأ و معاد است. البته، این مقایسه در قالب یک تقابل مبنایی در اصل و ریشه صورت گرفته است. از این رو، منظور ما از مکتب، اساس بینش هایی است که نهایتا به دو راه منجر می شود: در یک سو، مکتب الهی انبیا بر پایه حقّ و نور، و در سوی دیگر، مکتب دنیاگرایانه برپایه باطل و ظلمت. این مکتب ساخته و پرداخته انسان هاست. به همین دلیل، با گذشت زمان، کاستی های خود را نشان می دهد و تناقضات موجود در آن نمایان می شود. چه این که آدمی با اطلاعات محدود خویش و با اندیشه های گره خورده به بسیاری از پایبندها و سنت های صحیح و سقیم، نمی تواند نگاهی جامع و به دور از هر نقص در مورد مسائل سرنوشت ساز در خصوص مسائل زندگی خود داشته باشد. این امر به زودی خود را در عمل نشان می دهد.

مهم ترین شاخص های مکتب الهی انبیا

الف. محوریت خدای سبحان

اوّلین اصل مهم و اساسی در این مکتب، «محور بودن خدای سبحان» است؛ بدین معنا که محور تقدس و ارزشْ خداست. پس این مکتب برپایه حقّ و نور است و محوریت خدای سبحان در تمام جهات زندگی، در سه مرتبه اندیشه، قلب و عمل مطرح است:

۱. محوریت خدا در مرحله اندیشه: در سوره «شعراء» از قول چند تن از پیامبران^(۳) فرازی به صورت مشترک تکرار شده است که بیانگر محور بودن خدای سبحان در اصل دعوت این پیامبران می باشد، آن جا که می فرماید:”از خدا بترسید و از من اطاعت کنید.”^(۴)

براساس این کریمه، خداوند در کانون تقدّس قرار گرفته و هیچ ذاتی در عرض او نخواهد بود. در منظر قرآن، “این بدان سبب است که خدا حق است و آنچه جز او به خدایی می خوانند باطل است.”(حج: ۶۲)

بنابراین، چون این مکتب بر محور خداست و تنها همو حقّ است، پس این مکتب الهی نیز بر پایه حقّ استوار می باشد.

۲. محوریت خدا در مرتبه قلب: محوریت خدا در مرتبه قلب بدین معناست که آدمی در قلب خود به چیزی استقلالاً جز به خدا تعلّق نداشته باشد. مانند این که «محبّت» به معنای تعلّق قلبی^(۵) به خداوند، در قرآن کریم مطرح گردیده، آن جا که می فرماید: “به زودی خداوند قومی را که (بسیار) دوست دارد و آن ها نیز خدا را دوست دارند و نسبت به مؤمنان سرافکنده و فروتن و به کافران سرافراز و مقتدرند، می آورد.» (مائده: ۵۴)

۳. محوریت خدا در مرتبه عمل: بالاترین مصداق این مرتبه از خدامحوری، موضوع «اطاعت» است و همان طور که گفته شد، همه انبیای الهی در کنار اندیشه خدا محوری و خداترس بودن، در مقام عمل، قوم خود را به اطاعت از خود دعوت می کرده اند: «پس از خدا بترسید و از من طاعت کنید.» (شعرا: ۱۰۸)

البته، محور «اطاعت» خداست و به اذن او اطاعت انبیا و اولیای الهی، که فرستادگان اویند، نیز واجب می باشد. همان طور که می فرماید:” خداوند را اطاعت کنید و رسول او و اولوالامر خودتان را اطاعت کنید.” (نساء: ۵۹)

بر این اساس اصل «اطاعت خدا» به طور مطلق است و اطاعت رسول خدا صلی الله علیه و آله و اولیای الهی، که وابسته به اویند نیز به طور مطلق به اذن خدا واجب است.^(۶) از سوی دیگر، اطاعت فرزندان از پدر و مادر و اطاعت زوجه از زوج به دلیل فرمان خدا نیز فرض و واجب است.

بنابراین، با توجه به این که خداوند حقّ است و محور و معیار سنجش ارزش، خدای سبحان است، «و الوزنُ یومئذٍ الحقّ …» (اعراف: ۸) در نتیجه، هر آنچه در ارتباط با او و برای رضای او انجام گیرد، در مسیر نور است؛ چون محور تقدّس خداست و این اصلی اساسی در مکتب الهی است.

ب. اصل بودن حیات اخروی

دومین شاخص مکتب الهی، «اصل بودن حیات اخروی» است. همان طور که قرآن کریم می فرماید: “و هر که خواهان آخرت باشد در طلب آن سعی کند و مؤمن باشد، جزای سعیش داده خواهد شد.” (اسراء: ۱۹)

اصل بودن حیات اخروی به این دلیل از آیه فوق به دست می آید که تنها ایمان به آخرت مطرح نشده، بلکه برای تحقق آن همتی والا و روحیه ای عالی در پشت این اراده نهفته است که تنها به حیطه فکر و اندیشه محدود نمی شود، بلکه تمام ذرات وجود انسان را در برگرفته و به حرکت وا می دارد، تا نهایت سعی و تلاش خود را برای تعلق به حیات ابدی مصروف دارد.^(۷) این جاست که وعده داده و می فرماید: “هر کس کشت آخرت را بخواهد، به کشته اش می افزاییم.” (شوری: ۲۰)

ج. ضرورت پای بندی به اصول عملی

سوّمین شاخص مکتب الهی، ضرورت پایبندی به اصول عملی و به عبارت عام تر، انجام عمل صالح است. مهم ترین این اصول عملی، نماز و زکات و انفاق مالی است. چنان که در قرآن آمده است: ” آنان که به غیب ایمان می آورند و نماز می گذارند، و از آنچه روزیشان داده ایم انفاق می کنند.» (بقره:۳)

و نیز می فرماید: “آنان که نماز می گذارند و زکات می دهند.” (نمل:۳ / لقمان:۴)

بنابراین، در یک نگاه کلی می بینیم که پیام فرستادگان مکتب وحی بر این سه اصل اساسی استوار است: «قل انّما أنا بشر مثلکم یوحی الیّ أنّما الهکم اله واحد فمن کان یرجوا لقاء ربّه فلیعمل عملاً صالحا ولا یشرک بعباده ربّه أحدا» (کهف:۱۱)؛ بگو من انسانی همانند شما هستم، به من وحی می شود. هر آینه خدای شما خدایی است یکتا، هر کس دیدار پروردگار خویش را امید می بندد، باید کرداری شایسته داشته باشد و در پرستش پروردگارش هیچ کس را شریک نسازد. آیه متضمن سه اصل اساسی است که بیان گر شاخص های مکتب وحی است:

۱. محوریت خدای سبحان: «انّما الهکم اله واحد»، «ولا یشرک بعباده ربّه احدا»؛

۲. اصل بودن آخرت: «فمن کان یرجوا لقاء ربّه»؛

۳. ضرورت پایبندی به اصول عملی: «فلیعمل عملاً صالحا.»

مهم ترین شاخصه های مکتب دنیاگرایان

الف. عدم ایمان به آخرت

در درجه اول، عدم ایمان به آخرت زیربنای اصول اعتقادی مکتب های دنیاگرایانه می باشد، چنان که قرآن کریم می فرماید: “اعمال کسانی را که به آخرت ایمان ندارند در نظرشان بیاراستیم. از این روی سرگشته مانده اند.” (نمل:۴) پیروان چنین مکتب هایی حشر و نشر انسان را در روز قیامت تکذیب می کنند. همان طور که قرآن کریم گزارش این اعتقاد را از قول اشراف و ثروتمندان اقوام گذشته بیان می کند. آن جا که می فرماید: “و اشرافیان از قوم او که کافر بودند و دیدار آخرت را تکذیب می کردند و در زندگی دنیا به آنان ناز و نعمت داده بودیم، گفتند…” (مؤمنون: ۳۳) در جایی دیگر می فرماید: ” آیا به شما وعده می دهد که چون مردید و خاک و استخوان شدید، شما را از گور بیرون می آورند؟ این وعده ای که به شما داده شده بعید است، بعید.” (مؤمنون: ۳۵و۳۶)

بنابراین دیدگاه، این مکتب درست مقابل مکتب الهی است. چنان که آیه شریفه زیر نیز بیانگر همین مطلب است: “بگو من انسانی هستم همانند شما. به من وحی شده که خدایتان خدایی است یکتا. پس بدو روی آورید و از او آمرزش بخواهید. و وای بر مشرکان، آن هایی که زکات نمی دهند و به آخرت ایمان ندارند.” (فصلت: ۶و۷) همان طور که ملاحظه می شود، کسانی که در خط مکتب وحی نیستند، نه به اصول عملی آن پایبند می باشند و نه اعتقادی به آخرت دارند.

ب. اصل بودن حیات مادی

دومین شاخص اساسی این مکتب، «اصل پنداشتن حیات مادی» می باشد. اعتقاد به اصالت زندگی دنیوی، دارای آثار و پیامدهایی است از جمله:

۱. دنیا محوری: آنان که به آخرت ایمان ندارند، از هر چه غیر از دنیاست منقطع گشته، یک سره به دنیا روی آورده و گویند: «ان هی الاّ حیاتنا الدنیا نموت و نحیا و ما نحن بمبعوثین» (مؤمنون: ۳۷)؛ جز همین زندگانی دنیوی ما هیچ نیست، به دنیا می آییم و می میریم و دیگر بار زنده نمی شویم.

ایشان، به عقیده مرحوم علامه طباطبایی، با استدلال خویش مبنی بر این که مبلّغان دین الهی چون سایر مردم می خورند و می نوشند، برای انسان جز صفات حیوانی مثل خوردن و نوشیدن، کمال و فضیلت دیگری سراغ نداشته و تنها همین معانی را سعادت می پندارند. و تنها خوشبختی بشر را در آزادی و چریدن و لذت بردن مانند حیوانات می دانند.^(۸) و این معانی در این کریمه جلوه گر است که می فرماید: «… ما هذا الاّ بشر مثلکم یأکل ممّا تأکلون منه و یشرب ممّا تشربون»(مؤمنون: ۳۳)؛ این مرد انسانی است همانند شما، از آنچه می خورید، می خورد و از آنچه می آشامید، می آشامد.”

۲. ترجیح دادن حیات مادی: خداوند متعال با چنین تفکری به شدت برخورد کرده و جهنم را جایگاه آنان می داند و می فرماید: “پس هر که طغیان کرده و زندگی این جهانی را برگزیند، جهنم جایگاه اوست.” (نازعات: ۳۷الی۳۹) و برگزیدن زندگی دنیا بدین معناست که، تمام همّ و غم خود را مصروف زندگی دنیا کرده و از آخرت دست بردارد،^(۹) و به پیروی از هوای نفس به دنبال زینت حیات دنیا برود.^(۱۰)

۳. خشنودی به حیات مادی: قرآن کریم، کسانی را که به زندگی دنیا خشنودند و ناامید از لقای الهی اند، بی خبر از آیات الهی معرفی کرده می فرماید: “کسانی که به دیدار ما امید ندارند و به زندگی دنیوی خشنود شده و بدان آرامش یافته اند، و کسانی که از آیات ما بی خبرند.” (یونس:۷)

و منظور از خشنودی به حیات دنیا این است که انسان همه کوشش و تلاش خود را بدان اختصاص دهد و به جای دیگری امید نداشته و به دنیا دلبستگی و دلخوشی پیدا کند.^(۱۱) چنین کسی به دنیا راضی شده و دلش به آرامشی کاذب مطمئن می گردد.^(۱۲)

۴. شتابان به دنبال دنیا: خداوند متعال جایگاه کسانی را که به دنبال دنیا هستند، جهنم معرفی کرده و می فرماید: “هر که خواهان این جهان باشد، هر چه خواهیم به زودی ارزانی اش داریم، آن گاه جهنم را جایگاه او سازیم تا نکوهیده و مردود بدان درافتد.” (اسراء: ۱۸)

تعبیر «کان یرید العاجله»، که به صورت ماضی استمراری آمده، نشانگر این است که عده ای دائما دنبال دنیا^(۱۳) هستند و برای دست یابی به موهبت های نقد زندگی دنیا، چنین شتابان در پی آنند. این که انسان پیوسته به دنبال لذات مادی و زندگی دنیا باشد، به منزله اصل گرفتن حیات مادی است. البته، خداوند هم متقابلاًدر اعطای امکانات دنیوی شتاب می کند، اما با دو شرط: «ما نشاء» و «لمن نرید»؛ یعنی آن قدری که خدا بخواهد و به هر که خدا بخواهد امکانات می دهد و همان طور که حقّ وعده فرموده است، نهایتا عاقبت شرّی در انتظار اوست.

حاصل آن که، پیروان مکتب های دنیاگرا ابتدا، به دلیل عدم اعتقاد به زندگی پس از مرگْ از غیر دنیا دل شسته و در تمام امور زندگی، تنها دنیا را مدار و محور خود قرار می دهند (دنیا محوری)، آن گاه زندگی دنیا را انتخاب کرده و جذب زیورهای آن می گردند (ترجیح دنیا)، سپس، مجذوب حیات مادی بوده و به آن دلخوش اند (خشنودی به زندگی مادی.) با چنین اعتقاد و احساسات قلبی، در عمل نیز تنها برای زندگی تلاش می کنند (شتابان به دنبال دنیا.) بدین سان، شعار «اصلْ زندگی دنیاست» را تجسم عینی می بخشند. همان طور که امروزه نیز از نظر برخی افراد سطحی نگر، خوشبخت کسی است که از نظر امکانات مادی و دنیایی، در رفاه و آسایش ظاهری باشد.

ج. بی اعتنایی به مکتب وحی و انبیای الهی

سومین شاخص بارز مکتب های دنیاگرا بی اعتنایی به مکتب وحی و انبیای الهی است. همان طور که قرآن کریم می فرماید: «و من الناس من یشتری لهو الحدیث لیضلّ عن سبیل اللّه بغیر علم و یتّخذها هزوا اولئک لهم عذاب مهین»(لقمان:۶)؛ بعضی از مردم خریدار سخنان بیهوده اند، تا به نادانی مردم را از راه خدا گمراه کنند و آیات خدا را (راه خدا را) به مسخره می گیرند. نصیب اینان عذابی است خوار کننده.مکتب های دنیایی، راه خدا را مسخره می کنند، کتاب خدا را به تمسخر می گیرند و داستان های آن را اسطوره می پندارند. هنگامی که مبلّغان الهی، پیام خدا را به ایشان گوشزد می کنند آنان را استهزاء کرده یا با بی اعتنایی و خود پسندی روی برمی گردانند. و این گزارشی است که آیات قرآن بیان گر آن است: «واذا تتلی علیه ءایاتنا ولیّ مستکبرا کأن لم یسمعها کأنّ فی أذنیه و قرا…»(لقمان: ۷)؛ و چون آیات ما بر آن ها خوانده شود، با خودپسندی روی برگردانند، چنان که گویی نشنیده اند، یا همانند کسی که گوش هایش سنگین شده باشد می مانند.

جالب این جاست که پیروان این مکتب، مؤمنان و معتقدان به مکتب الهی را سفیه و نادان می شمارند و می گویند: آیا ما نیز همانند بی خردان ایمان بیاوریم؟ (بقره: ۱۳)، در حالی که خداوند می فرماید: «…ألا انّهم هم السفهاء ولکن لا یعلمون» (بقره:۱۳)؛ آگاه باشید، که آنان خود بی خردانند و نمی دانند. از سوی دیگر، گاه به مقتضای زمان، هنگامی که در میان جمعی مؤمن قرار می گیرند، اظهار ایمان می کنند، اما در پنهان چون با دیو سیرتانی مانند خویشتن دیدار می کنند مؤمنان را مسخره می نمایند: «اللّه یستهزی ء بهم ویمدّهم فی طغیانهم یعمهون» (بقره:۱۴)؛ خداست که آنان را استهزا می کند و وامی گذاردشان تا همچنان در طغیان خویش سرگردان بمانند.

البته، ایشان در تاریکی اعتقاداتشان، ترسان و سرگردان می مانند.^(۱۴) پس، مکتب ایشان بر پایه ظلمت است. هرچند ممکن است مانند ابری پرباران با جولانی چون برق و آوازه ای چون طنین رعد در جامعه بدرخشند.(بقره:۱۹) اما هراز چند گاهی با بر دمیدن برقی، چند گامی برمی دارند و چون خاموش شود، از رفتن باز می ایستند.(بقره:۲۰) و این دقیقا همان جولان باطل است که چون زمینه مساعد شود، جلوه گر شده و چون مقدمات پذیرش آن در جامعه فراهم نباشد خاموش می گردد. بنابراین، دیدگاه دنیاگرایی بر پایه باطل بنا گردیده است. هرچند پرهیاهو و پر زرق و برق به نظر می رسد، امّا به زودی از جلوه افتاده و روشنایی و برقش به افول می گراید.

آیات در مقام مقایسه

اینک به بررسی مقایسه ای بین آیات مربوط به دو دیدگاه می پردازیم:

الف. نگاهی به سوره لقمان

«الف، لام، میم.