فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول شامل 45 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تولید علم و نوآوری در حوزه فقه و اصول :

سوال: به نظر شما چه عواملی در جریان تاریخی تولید علم و نوآوری در حوزه فقه، و به طور مشخص تر، فقه سیاسی اثرگذار بوده است؟ و آیا درون خود فقه، به عنوان یک علم، عوامل یا شرایطی هست که این حرکت را پیش براند و شتاب دهد یا در برابر آن سد راه شود و آن را به تاخیر بیندازد؟
جواب: به نظر من جریان نوآوری و پویایی فقه، در طول تاریخ هیچ سد راهی نداشته است؛ البته فقها همواره بر اصول و اعتقادات اساسی پای بند بوده اند و در جریان نوآوری علمی، از این مرزها پا فراتر نگذاشته اند؛ اما این مرزها چارچوب کار بوده است، نه مانع پیش روی آن.
من در این جا، با الهام از قرآن – که بسیاری از مطالب را با داستان و نمونه بیان می کند – برای اثبات سخنم، نمونه ای می آورم؛ چون بهترین دلیل بر امکان چیزی، وقوع آن است. شما اگر به سیره علمی و عملی مرحوم مقدس اردبیلی توجه کنید، می بینید که ایشان در عرصه عمل، نموه قدس و تقوا، و به احتیاط، مشهور است؛ تاجایی که از او با عنوان «مقدس» یاد می شود و داستان های حیرت انگیزی از سیره عملی و تقدسش نقل شده است؛ با این حال، همین بزرگوار، در عرصه علم، آزاداندیشی پیشه می کند و رها از قید و بند احتیاط و تنگ نظری، آزادانه در سند یا دلالت بسیاری از روایت هایی که ریشه و پایه برخی از احکام مسلم در میان فقهاست، خدشه وارد می سازد. ایشان در کتاب «مجمع الفائده والبرهان» چنان شیوه آزادمنشانه ای در پیش گرفته و نظریه های نوی پرداخته است که اگر ما تردید اندکی هم در نسبت این کتاب به ایشان داشتیم، بی گمان حکم می کردیم که این نظریات نوپردازانه و قید و بند شکنانه، نمی تواند از شخصیتی چنان قدسی و سخت گیر در عرصه عمل، صادر شود.
بنابراین، می بینیم که هیچ چیز، حتی پرهیزگاری و ترس از خدا و تقدس، مانعی بر سر راه نوآوری و تولید علم و نظریه پردازی نیست و اندیشمند می تواند در عین رعایت اخلاق، نوآور باشد و در عین نواندیشی، حقوق دیگران را رعایت کند و از هرزه گویی و بدگفتاری درباره دیگران بپرهیزد. چنان که باور به حرمت بدعت نیز مانع از نوآوری نیست؛ زیرا بدعت به معنای «ادخال ما لیس من الدین فی الدین» یعنی، چیزی، از خارج، بر دین وارد کردن است؛ در حالی که نوآوری در دین، ممکن است بدعت نباشد؛ زیرا اندیشمند می تواند با تکیه بر پایه های دینی و وفاداری به اصول و باورهای بنیادین، نوپردازی کند و در عین این که اندیشه اش از سرچشمه های عقاید دینی بهره مند، و درخت دانشش بر ریشه های دینی استوار است، بالاترین و آزادترین اندیشه های آزاد را عرضه کند.
گروهی بر این باورند که دانش فقه که اینک بر زندگی مسلمانان سیطره پیدا کرده است، در دوره تجدد و مدرن، گرفتار انسداد شده است؛ بدین معنا که ساختار کنونی آن، پاسخگوی نیازها و پرسش های جدید و متناسب با منافع و شرایط و اهداف کنونی مسلمانان نیست؛ بلکه متناسب با یک دوران صامتی و در واقع، بازگشت به فقه جواهری و ساختارهای گذشته است. به تعبیر برخی، این دستگاه، دیگر نمی تواند نیازهای جدید را بر متون دینی عرضه کند و پاسخ های درخور را از آن بگیرد.
در این میان، برخی ریشه این انسداد را در شیوه استنباط فقها، و راه برون رفت از این انسداد را بازنگری در این روش ها می دانند. آیا شما اساسا، این را که دستگاه فقه سنتی گرفتار «انسداد» شده است، می پذیرید؟ و اگر می پذیرید، ریشه آن را در روش استنباط فقها می دانید، یا در جای دیگر؟
ما به طور کلی نمی توانیم بگوییم فقه دچار انسداد شده است؛ اما به طور اجمال می توان آن را پذیرفت که ریشه آن نیز در چگونگی و روش استنباط و ساختار فقه است.
فقه جواهری را – که امام بر آن تاکید می ورزیدند – با آن پویایی در نظر بگیرید؛ صاحب جواهر در موضوعاتی که پیش می آمد، با آن آزاداندیشی و وسعت نظری که داشت، در بسیاری از مسائل، گره گشایی می کرد.
یکی از این مسائل که مسئله امروز ما هم هست، حج تقیه ای است. می دانید که در مراسم حج، روز اول ماه ذی حجه و همین طور، روز نهم و عرفات و شب مشعر و روز عید و… با حکم مسئولان عربستان تعیین می شود. شیعیانی هم که به حج می روند، راهی جز تقیه و پیروی از حکم آنها ندارند. در این جا صحت حج این شیعیان – که به آن حج تقیه ای گفته می شود – زیر سؤال می رود؛ زیرا فقها تقیه را تنها در احکام، جاری می دانند، نه در موضوعات – بدین معنا که اگر کسی را برای مثال، وادار به نوشیدن شراب بکنند، حرمت نوشیدن آن به جهت تقیه برداشته می شود؛ اما این امر موجب عوض شدن موضوع نمی شود و نمی توان گفت آن مایع، شراب نیست – مسئله دیدن هلال نیز، یک موضوع است، نه حکم؛ بنابراین ما نمی توانیم در این مسئله تقیه کنیم و خودمان را با نظر سنی ها تطبیق بدهیم و اگر مثلا آنها امروز را روز اول ماه یا روز عرفه دانستند، ما هم از روی تقیه بپذیریم. از این رو، فقها بر بطلان حج تقیه ای فتوا می دادند، چنان که برخی از معاصران نیز آن را باطل می دانند. این جاست که در یک مسئله مبتلا به، مشکل بزرگی پیش می آید: اگر تقیه را در موضوعات جاری نکنیم و حج تقیه ای را باطل بدانیم، هر ساله صحت حج چندهزار شیعه زیر سؤال می رود.
این، یکی از مصادیق انسداد در فقه بود که اولین بار، صاحب جواهر، با سرایت دادن تقیه از حکم به موضوع، گره آن را گشود. ایشان گفت، این امر هر چند یکی از موضوعات است، اما چنان با حکمش ارتباط قوی دارد که ما می توانیم آن را به احکام ملحق کنیم و تقیه را در آن جاری سازیم. البته این مسئله تا پیش از زمان صاحب جواهر، به این شکل مطرح نبود؛ زیرا شیعیان قدرت بیشتری داشتند.
مسئله دیگر، محدوده طواف در حج است. رای مشهور و اجماعی میان علمای پیشین، این بود که طواف باید در محدوده خاصی، میان کعبه و مقام ابراهیم – که حدود سیزده متر است و در کنار حجر اسماعیل، به سه متر نیز می رسد – صورت بگیرد. مشکلی که به ویژه با زیادشدن تعداد حاجیان، پیش می آید، این است که چگونه از میان جمعیت چندمیلیون که به حج مشرف می شوند، ده ها هزار نفر، با هم می توانند از این محدوده باریک بگذرند و طواف به جای آورند؟
در این جا اگر ما جمود بورزیم و بر این حکم پافشاری کنیم و بگوییم که بر این حکم نص وجود دارد و راه دیگری جز این حکم نداریم، دچار مشکل خواهیم شد. از این روی، برخی از فقیهان هم روزگار ما، با وسعت نظری که بر مسئله داشتند، در عین پای بندی به اصول، مشکل را حل کردند و طواف کردن در بیرون از آن محدوده باریک را نیز جایز شمردند و پس از آن، دیگران نیز این راه حل را پذیرفتند.
مسئله دیگری نیز که ممکن است در آینده پیش بیاید، این است که گویا دولت عربستان قصد دارد، چند طبقه بر روی مسجد الحرام بنا کند و آنها را نیز جزء محل طواف سازد. اگر روزی برسد که مردم را مجبور به طواف کردن در این طبقه ها بکنند، ما چه باید بکنیم؟
به هر حال، آزاداندیشی و تحول آفرینی و نوگ