فایل پاورپوینت کامل تکفیر و ارعاب مانع شکوفائی افکار و ایده های اندیشمندان و دانش پژوهان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل تکفیر و ارعاب مانع شکوفائی افکار و ایده های اندیشمندان و دانش پژوهان :

سوال: شما فرمودید در غرب فضایی است که در آن نابغه بیشتر ظهور می کند. این فضا را ساختارهای گوناگونی که آنها به فکر و عمل خود داده اند، به وجود آورده است. درست است که به گفته شما، نبوغ فیض الهی است، ولی چرا آنها در دریافت این فیض، الان موفق تر از ما هستند؟ آیا گمان نمی کنید ساختارهای فکری، در استفاضه از فیض خدا، بی نقش و تاثیر نیستند؟ چرا ما نمی توانیم آن ساختارها را به وجود آوریم و در میان خود نوابغی را پرورش دهیم؟ ظاهرا چاره ای جز این نیست که بحث را ببریم روی ساختارها و اندیشه های سیستم ساز؛ شبیه آنچه در شهید صدر و شهید مطهری بود.
جواب: حوزه علمیه، ساختاری هزارساله دارد که بسیار حساس است و تغییر دادن آن، به همتی بلند و اندیشه هایی ظریف محتاج است. ما به هیچ وجه نمی توانیم از بیرون، تحولی را به حوزه تحمیل کنیم. امام (ره) هم این کار نکردند و به رغم اینکه مایل به چنین تغییرات و تحولاتی بودند، منتظر ماندند که حوزه به صورت خودجوش، متحول شود.
البته وقتی سخن از تحول می گوییم به این معنا نیست که همه چیز را دگرگون کنیم. در ساختار سنتی حوزه، شاخص های فوق العاده مثبتی هست که متاسفانه ما داریم آنها را هم از دست می دهیم؛ مثلا آزادی در نظام آموزشی حوزه، یک اصل بود که با کمال تاسف، باید عرض کنم که رو به نابودی است. ما تا داخل نظام های آموزشی دنیا نشویم، قدر این نعمت، یعنی آزادی در انتخاب درس، استاد و کتاب را نمی دانیم. ما می توانیم نواقص را تکمیل کنیم و نقایص را مرتفع سازیم، بدون اینکه به بخش های مثبت این نظام کهنسال نیرومند و کم خرج دست بزنیم. این همه اهتمام روی نمره و امتحان، در حوزه سابقه ندارد و این بسیار نکته منفی و آزار دهنده ای است. ساختار کنونی حوزه، نیاز به پاره ای اصلاحات دارد که برخی از این اصلاحات، در واقع برگرداندن حوزه به وضعیت قبلی آن است. ما داریم کم کم از بخش های مثبت حوزه می کاهیم و بر قسمت های منفی آن می افزاییم. مدیریت علمی و آموزشی مدارس، از سنت آموزشی حوزه فاصله گرفته است و از مدرسه های حوزه، چیزی شبیه دبیرستان های متوسط الحال ساخته ایم. حتی اگر ما این مدارس را مشابه دانشگاه ها اداره میکردیم، باز عقبگرد بود، چه رسد به اینکه آنها را شبیه دبیرستان ها کرده ایم.
آن سبک آموزش سنتی حوزوی، موهبت بزرگی بود که خداوند نصیب ما کرده بود؛ ولی ما به دست خود، در حال از بین بردن آنیم. وظیفه ما این بود که این مدارس را به روز کنیم، نه اینکه آزادی های مرسوم در حوزه های قدیم را از آنها بگیریم. فقط باید کاستی ها را رفع کنیم؛ مثلا در کنار کرسی آزاد فقه، کرسی آزاد جامعه شناسی را بر قرار کنیم و. …
یکی از کارهای واجب و مهمی که باید در حوزه ها صورت بگیرد تا مسیر تولید علم، هموارتر شود، برقراری ارتباط با فضاهای خارج از حوزه است. حوزه، قدری خودش را محبوس کرده است و تمایل چندانی به برقرار کردن ارتباط با بیرون از خودش را ندارد. البته چنین ارتباطی، نیاز به بالا بردن سطح تحمل عمومی حوزه ها دارد. مثلا وقتی آقای فضل الله یک نظر تاریخی داد، حوزه باید بتواند این نظر را تحمل کند. اگر تحمل نکنیم، نمی توانیم نقد و بررسی هم بکنیم. ما توقع داریم که ذهن ها شکوفا بشود، ولی نمی دانیم با ذهن های پرسشگر و شکوفا باید چکار کرد. یک متفکر، مدت ها فکر می کند تا مواد یک مقاله را فراهم آورد. اگر او را بترسانیم و عرصه را بر او تنگ کنیم او هم به خود اجازه فکر کردن نمی دهد و از تولید مقاله یا تالیف