فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام شامل 42 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام :

نامه میبد، ش ۱

چکیده: نویسنده در این مقاله در پی تبیین فایل پاورپوینت کامل جایگاه اقلیت و اکثریت در اندیشه سیاسی اسلام است و با رد نظریه اعتباری رای اقلیت در پی یافتن مبنای مشروعیت رای اکثریت است .

در مسائل علمی و اعتقادی که تمام توجه مصروف دستیابی به حقیقت است، انسان باید تابع دلیل باشد . در این موارد نباید و نمی توان ملاک صحت را اکثریت دانست . علی علیه السلام در توصیف انبیا می فرمایند: کمی طرفداران هیچ گاه باعث نمی شد انبیا در تکالیف و رسالتشان کوتاهی کنند . در مباحث اخلاقی نیز معمولا چنین است که گروه اندکی از انسان ها به مقامات عالی و کمالات دست می یابند و همین اقلیت اند که ستایش می شوند . اما بر خلاف دو مورد قبل که ظاهرا اختلافی در آن نیست، در مسائل اجتماعی و سیاسی دیدگاه های مختلفی وجود دارد: گروهی رای اقلیت را ترجیح داده اند و گروهی نیز رای اکثریت را .

طرفداران نظریه اقلیت ایراداتی بر نظریه اکثریت وارد کرده اند که به طور خلاصه به آنها اشاره می شود:

۱ . حکومت امری تخصصی است که باید به دست صاحبان اندیشه و دانایان سپرده شود;

۲ . مدیریت اجتماعی امری کیفی است; حال آنکه در دموکراسی آنچه مورد توجه است کمیت است;

۳ . در دموکراسی، گرچه آزادی رای هست رای ها آزاد نیست; بلکه صاحبان قدرت به رای جهت می دهند;

۴ . دموکراسی به معنای حکومت اکثریت است; حال آنکه گاه – در بعضی از کشورها – کمتر از نصف افراد دارای صلاحیت رای نیز در انتخابات شرکت نمی کنند و حتی گاه اتفاق می افتد که تنها ۲۵% افراد دارای صلاحیت رای، فرد یا حزبی را بر سر کار می آورند و لذا آن فرد یاحزب نماینده اقلیت است .

از طرفی، اگر ملاک رای مردم است، رای نماینده تنها در برابر موکلانش نافذ است، نه همه مردم; بنابراین، حتی اگر اکثر مردم به او رای داده باشند، حق ندارد بر اقلیت حکومت کند و اگر مبنا این باشد که پذیرش دموکراسی یعنی پذیرش رای اکثریت، آنگاه اشکال این است که همان طور که جان استوارت میل و توکویل گفته اند دموکراسی چیزی جز جباریت اکثریت نیست .

۵ . افلاطون تنها فیلسوف را شایسته رهبری می داند و می گوید: توده مردم، عاطفی متعصب و غیر فن سالارند و سرنوشت جامعه را نباید بازیچه هوس مردم کرد .

۶ . آیات قرآن اعتباری برای رای اکثریت قائل نیست . به علاوه مطابق مذهب امامیه رای اکثریت اعتباری ندارد .

۷ . اگر فرمان های حکومت غیر اخلاقی باشد، نمی تواند الزام سیاسی بیاورد .

۸ . چه کسی گفته که احتمال خطای اکثریت کمتر است؟ با وجود احتمال خطای اکثریت چه الزام اخلاقی ای برای تبعیت از اکثریت وجود دارد؟

۹ . مطابق گفتار معصومان، امامت جامعه منصبی نیست که مردم در آن دخالتی داشته باشند .

ایرادات فوق را می توان چنین پاسخ داد:

۱ . تجربه نشان داده است که در حالت طبیعی، مردم فطرتا به دنبال انتخاب صحیح اند . مردم فطرتا بر ملاک ها، واقفند . اگر هم افراد شایسته انتخاب نشده اند، به این دلیل بوده است که مستبدان دخالت کرده اند و فضای آزاد را از بین برده اند .

۲ . حکومت و مسائل اجتماعی مربوط به همه مردم است و لذا همه دارای حقوق مساوی اند . به علاوه می توان ادعا کرد که رای اکثر مردم کیفی تر هم خواهد بود .

۳ . اینکه در دموکراسی ها صاحبان قدرت رای مردم را می سازند، اشکالی بر اصل نظریه نیست; بلکه باید این اشکال را از بین برد .

۴ . شرکت نکردن مردم اگر به معنای پذیرفتن رای شرکت کنندگان باشد، نتیجه اش آن است که آنها که شرکت نکرده اند عملا رای شرکت کنندگان را پذیرفته اند و اگر به معنای مخالفت باشد باید دموکراسی را به گونه ای طراحی کرد که به استبداد اکثریت منتهی نشود .

۵ . نمی توان گفت چون مردم نمی فهمند و از اوضاع جهان آگاه نیستند، حق ندارند اختیار امور خود را به دست گیرند . کمال و برتری هیچ فردی کافی نیست که به میل خود بر مردمان حکومت کند .

۶ . آیات قرآنی که در این خصوص مورد استناد قرار گرفته اند، ربطی به اعتبار یا عدم اعتبار رای اکثریت ندارد .

۷ . فرض بحث ما در جایی نیست که همه امور، حتی شریعت نیز به رای گذاشته شود; فرض بحث ما مواردی است که به مخالفت با شرع منجر نمی شود .

۸ . بی تردید ضریب اطمینان در رای اکثریت بالاتر است .

۹ . اینکه نظریه امامت، انتخاب امام را برنمی تابد مطلب حقی است; اما باید توجه داشت که تعریف ما از امام و کارکرد آن چیزی است جدا از ریاست صرف حکومت .

تا اینجا معلوم شد ایرادهایی که به نظریه اکثریت گرفته شده، فاقد وجاهت لازم است . در اینجا جا دارد ببینیم دلایلی که طرفداران نظریه اعتبار رای اکثریت مطرح می کنند چیست:

۱ . سیره عقلا: مطابق این دلیل، تقدم رای اکثریت از باب ترجیح راجح و امری معقول است . حال آنکه تقدم رای اقلیت ترجیح مرجوح و نامعقول است .

۲ . قرآن: در آیه ۱۵۹ سوره آل عمران آمده است: «و شاورهم فی الامر» ; پیامبر گرامی اسلام فردی کثیرالمشاوره بود و آیه پیش گفته، این روش را تایید و تاکید می کند . البته روشن است که اسلام مقررات مشخص و تصویر قانونی مشروحی برای نظام مشورت و کیفیت اجرای آن وضع نکرده و این امر را به اوضاع زمانی – مکانی واگذار کرده است .

نکته شایان توجه اینکه بعضی گفته اند مطابق این آیه، نتیجه مشورت، یعنی قبول رای اکثریت، الزام آور نیست . حال آنکه بسیاری از علما، شورا را الزام آور می دانند و سیره پیامبر گرامی اسلام صلی الله علیه و آله وسلم و علی علیه السلام نیز همین مطلب را تایید می کند .

۳ . روایات: در کلمات معصومان نیز بر نظر اکثریت در مقام عمل تاکید شده است . از آن جمله است مقبوله عمر بن حنظله که در آن امام علیه السلام می فرمایند: «و یترک الشاذ الذی لیس بمشهور عند اصحابک » . امام علی علیه السلام نیز می فرمایند: هم