فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه شامل 80 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جواز شاعرانه :

یادداشتهایی درباره سالوادور دالی

شرح حال نگاری از خود، تنها هنگامی مورد اعتماد است که موضوعی شرم آور را برملا کند.کسی که روایت مثبتی از خویش می نویسد، به احتمال دروغ می گوید.زیرا، هر زندگی، هنگامی که از درون بدان نگریسته شود، به سادگی مجموعه ای است از شکستهای پی درپی.با این حال، حتی ریاکارانه ترین کتابها (از جمله شرح حال نگاری اتو هریس از خود، که نمونه ای است از آنها) می تواند تصویری واقعی از نویسنده اش به دست دهد.شرح حال دالی از خود در این مقوله جای می گیرد. ^(۱)

برخی از رخدادهای این کتاب شگفتی آدمی را برمی انگیزد.برخی دیگر بازنگاری شده و صورتی رمانتیک یافته است، نه فقط خفت و خواری زندگی روزمره، بلکه معمولی بودن مستمر آن نیز نادیده انگاشته شده است.دالی حتی بنا به تشخیص خود، فردی خودشیفته است و شرح حالش صرفا نوعی استریپ تیز آرایش شده است.اما همین اثر در مقام اثری تخیلی، در مقام نوعی انحراف غریزه که به لطف عصر ماشین ممکن گشته است، ارزشی بسیار دارد.

حال بپردازیم به برخی رویدادهای زندگی دالی از سالهای اولیه آن تا به امروز.این که کدام یک از آنها واقعی است یا تخیلی، مهم نیست; نکته آن است که آنچه در این کتاب آمده، همان چیزهایی است که دالی دوست داشته انجام دهد.

هنگامی که دالی شش ساله بود، عبور ستاره دنباله دار هالی هیجانی در پیرامونش پدید آورد:

ناگهان یکی از منشیهای اداره پدرم در آستانه اتاق نشیمن ظاهر شد و گفت که می توان ستاره دنباله دار را از بالکن دید…وقتی که از کنار تالار می گذشتم، به ناگاه متوجه خواهر سه ساله ام شدم که فارغ بال به سوی در ورودی می خزید.ایستادم و تاملی کردم.آنگاه لگد محکمی بر سرش کوفتم، گویی دارم به توپی ضربه می زنم.به دویدن ادامه دادم، سرمست از «شادی دیوانه واری » که این حرکت وحشیانه در وجودم برانگیخته بود.اما پدرم که پشت سرم بود، یقه مرا گرفت و به دفترش برد.تا موقع شام به عنوان مجازات در آنجا زندانی بودم.

یک سال پیشتر از این ماجرا، دالی به تعبیر خود «ناگهان، چون دیگر رخدادهای زندگی » اش، پسر کوچکی را از یک پل معلق به پایین انداخته بود.چند رخداد دیگر از این قبیل در کتاب آمده است، از جمله (هنگامی که بیست و نه ساله بوده) دخترکی را به زمین انداخته و «تا وقتی که اطرافیان ناچار شدند جسم خون آلودش را از دستم برهانند» لگدکوبش کرده است.

هنگامی که پنج سالش بود، خفاش مجروحی را گرفت و در یک قوطی حلبی قرار داد.صبح روز بعد خفاش را نیمه مرده می یابد، درحالی که مورچه ها به جانش افتاده بودند.دالی خفاش را همراه با مورچه ها به دهان می نهد و تقریبا به دونیمش می کند.

وقتی به عرصه می رسد، دختری بیقرارانه عاشقش می شود.دالی از آن رو که دخترک را به هیجان آورد، او را می بوسد و نوازشش می کند.اما از آن پیشتر نمی رود.او تصمیم می گیرد این رفتار را پنج سال ادامه دهد (و آن را «برنامه پنج ساله » نام می نهد) .از تحقیر دختر و احساس قدرت خویش لذت می برد.دالی به تکرار به دختر می گوید که پس از پنج سال ترکش خواهد کرد و چون این موعد فرامی رسد، چنین می کند.

تا بزرگی به خودارضایی می پردازد و از آن لذت می برد.این کار را در جلوی آیینه ای انجام می دهد.اما ظاهرا تا سی سالگی در روابط جنسی معمولی خویش ناکام بوده است.زمانی که نخستین بار همسر آینده اش، گالا، را می بیند، به شدت وسوسه می شود او را از پرتگاهی به زیر افکند.دالی می داند که گالا منتظر انجام کاری از سوی اوست.بعد از اولین بوسه چنین اعتراف می کند :

سر گالا را به عقب کشیدم.درحالی که موهایش را می کشیدم و با تشنج بسیار بر خود می لرزیدم، دستور دادم: حالا به من بگو از من می خواهی با تو چه کنم؟ اما آرام بگو، به چشممهایم نگاه کن، با خامترین و شهوت انگیزترین کلماتی که برای هر دوی ما به ایت شرم آور باشد…سپس گالا با تبدیل آخرین بارقه های لذت به نور تند جباریت خویش، به من پاسخ داد: می خواهم مرا بکشی.

دالی از این پیشنهاد تا حدی سر می خورد، زیرا این همان کاری بود که خود می خواست بکند.به فکر می افتد که او را از برج ساعت کلیسای جامع تولدو پایین اندازد.اما از این کار منصرف می شود.

دالی طی جنگهای داخلی اسپانیا موضعی برنمی گزیند و به ایتالیا می رود.تمایل روزافزونی به اشراف پیدا می کند.به مجامع هنری رفت وآمدی می یابد.به دنبال حامیان پولدار است و با ویکنت دونوآی که او را مائسناس [ حامی هوراس و ویرژیل:

[

Maecenas

می نامد، عکس برمی دارد.هنگامی که جنگ اروپایی آغاز می شود، اشتغال ذهنی اش این است: چگونه جایی پیدا کند که غذای خوب داشته باشد و در صورت نزدیک شدن خطر بتواند به سرعت جان سالم به در برد.به بوردو می رود و سپس در نبرد فرانسه به اسپانیا می گریزد.آن قدر در اسپانیا می ماند که چند داستان ضد چپی درباره فجایع سرخها به گوشش بخورد.پس از آن به امریکا می رود.داستان با تصویری درخشان از شخصیتی محترم پایان می یابد.در سی و هفت سالگی همسری وفادار می شود.رفتارهای غریبش را به کناری می نهد یا تعدیل می کند و به طور کامل با کلیسای کاتولیک آشتی می کند.علاوه بر این، ثروت قابل توجهی می اندوزد.

با این همه، او همچنان به تصویرهایی که از نقاشیهای دوره سوررئالیستی اش مانده، می نازد.به عناوینی از قبیل «خودارضاگر اعظم » ، «لواط یک جمجمه با یک پیانوی بزرگ » و مانند آنها.تصاویری از این آثار در تمام کتاب دیده می شود.بسیاری از نقاشیهای دالی صرفا خصلتی نمودگارانه دارند و دارای خصوصیتی اند که در ادامه بحث به آن خواهیم پرداخت.اما دو نکته بارز در مورد نقاشیها و عکسهای سوررئالیستی وی انحراف جنسی و تمایل به جنازه است.اشیاء و نمادهای جنسی – که برخی از آنها مانند دمپایی پاشنه بلند بسیار آشناست و بعضی دیگر مانند چوب زیربغل و فنجان شیر گرم ابداع خود اوست – مکرر به مکرر در آثارش آشکار می شود.در همان حال مضمون کاملا آشنای مدفوع نیز وجود دارد.در نقاشی اش با عنوان سوگواری شادمانه

(

Le Jeu

Lugubre

)

می گوید: «کشوهایی که جای جای آغشته به مدفوع بودند، با چنان خشنودی دقیق و واقعگرایانه ای ترسیم شدند که همه گروه کوچک سوررئالیستها از این پرسش بر خود لرزیدند: آیا او نجاست خوار است یا نه؟» دالی با قاطعیت می افزاید که پاسخ منفی است.به نظر او این نوع انحراف «زننده » است.ولی ظاهرا فقط در این مقطع است که علاقه اش به مدفوع متوقف می شود.حتی هنگامی که به روایت تجربه دیدن زنی که ایستاده ادرار می کند می رسد، این نکته را از قلم نمی اندازد که آن زن به اشتباه، کفشهایش را کثیف کرده است.البته هیچ انسانی نمی تواند صاحب همه رذائل باشد و دالی افتخار می کند که همجنس گرا نیست.اما از این نکته که درگذریم، او چنان انبانی از انحرافهاست که مانند آن در تصور نمی گنجد.

به هر روی، مهمترین ویژگی شخصیت او تمایلش به جنازه هاست.او خود به این موضوع اعتراف می کند.اما اظهار می دارد که بر آن چیرگی یافته.چهره های مرده، جمجمه ها، جنازه های حیوانات به تکرار در آثارش آشکار می شوند، و نیز مورچه هایی که بر سر خفاش نیمه مرده ریخته اند، بارها از نو ظاهر می شوند.یکی از تصاویر نشان دهنده جنازه پوسیده ای است که به طور کامل تجزیه شده است.نقاشی دیگری الاغهای مرده ای را می نمایاند که بر روی پیانوهای بزرگ گندیده اند.این تصویر بخشی از فیلم سوررئالیستی سگ اندلسی

(

Le chien Adalou

)

را تشکیل می دهد.دالی هنوز هم این الاغها را با شوق بسیار به یاد می آورد:

من تصویر تجزیه شدن و گندیدن الاغها را با سطلهای بزرگ چسب که روی آنها ریختم «ایجاد کردم » .همچنین حدقه چشمان الاغها را درآوردم و آنها را به کمک قیچی بزرگتر کردم.به همین ترتیب دهانهایشان را جر دادم تا ردیف دندانهای آنها زیباتر جلوه کند.در بالای صف دندانهای ساخته شده از کلیدهای پیانوهای سیاه، چندین آرواره به هر دهان افزودم تا به نظر رسد که گرچه الاغها پیشتر گندیده بودند، اما اینک در حال بالا آوردن مرگ خویش بودند.

و سرانجام به تصویری می رسیم – که ظاهرا نوعی عکس جعلی است – از «مانکنی که در تاکسی گندیده است » .بر سینه و صورت پف کرده دختر به ظاهر مرده، حلزونهای بزرگی در حال لولیدن اند.در زیرنویس این نقاشی، دالی می نویسد که آنها حلزونهای بورگاندی هستند; یعنی خوراکی اند.

البته در این کتاب مفصل چهارصد صفحه ای با مواردی بیش از این روبه روییم.اما تصور نمی کنم که روایت نارسایی از فضای اخلاقی و چشم انداز فکری دالی به دست داده باشم.کتابی است که از آن بوی تعفن بلند می شود.اگر کتابی وجود داشت که از صفحه هایش بوی تعفن طبیعی برمی خاست، همین کتاب می بود.هرچند این گفته احتمالا برای دالی خوشایند است; کسی که پیش از نخستین اظهار عشق به همسر آینده اش، سراپای خود را با روغن ساخته شده از پهن بز جوشانده در چسب ماهی آغشته کرده بود. اما در مقابل باید پذیرفت که او تصویرگری با قریحه ای استثنایی است.به علاوه، دقت و مهارت به کار رفته در تصویرهایش نشانه یک کار توانفرساست.دالی خودنما و فرصت طلب است، ولی دروغگو و توخالی نیست.استعدادش پنجاه برابر کسانی است که اخلاقیات او را تقبیح می کنند و بر نقاشیهایش ریشخند می زنند.این واقعیتهای دوگانه، در کنار یکدیگر به پرسشی دامن می زنند که به دلیل فقدان هرگونه پایه و اساسی برای توافق، به ندرت بحثی درباره آن سر می گیرد.

نکته آن است که در اینجا شاهد هجومی مستقیم و تردیدناپذیر بر سلامت ذهن و متانت رفتار هستیم – و از آنجا که برخی نقاشیهای دالی می کوشند به سان تصویری مستهجن قوه تخیل آدمی را مسموم کنند – شاید حتی هجومی علیه خود زندگی.آنچه دالی انجام داده و آنچه خیال کرده قابل بحث است، اما به لحاظ دیدگاه و شخصیت وی، اثری از متانت بنیادین بشری در او مشهود نیست.او به مانند یک مگس ضد اجتماعی است.طبیعتا چنین افرادی موجوداتی ناخواسته اند و جامعه ای که این افراد می توانند در آن ببالند، بی شک عیب و ایرادی دارد.

حال اگر شما این کتاب را با تصویرهایش به لرد التون

(

Lord Elton

)

، آقای آلفرد نویز

(

Mr. Alfred Noyes

)

، نویسندگان برجسته روزنامه تایمز

(

The Times

)

که «افول آفتاب خواص » را گرامی می دارند، و در واقع بر هر هنرستیز «معقول » انگلیسی نشان دهید، به راحتی می توان تصور کرد چه نوع عکس العملی از ایشان بروز خواهد کرد.آنان در جا منکر وجود هرگونه امتیازی در آثار دالی می شوند.چنین مردمانی نه تنها نمی پذیرند که آنچه از نظر اخلاقی تباه است، ارزش زیبایی شناسی دارد، بلکه از هر هنرمندی توقع دارند با صمیمیت تمام به آنها بگوید که تفکر کلا امری غیرضروری است.چنین افرادی به ویژه در این روزها که وزارت اطلاعات و شورای بریتانیا قدرت را به آنها سپرده اند، می توانند خطرساز باشند.زیرا آرزوی آنها نابود کردن استعدادها در بدو ظهورشان، و مهمتر از آن، اخته کردن گذشته است.امروز شاهد هستیم که شکار خواص در بریتانیا و امریکا جانی دیگر یافته است، و فریاد مخالفت نه فقط با جویس، پروست، لارنس، بلکه حتی با تی.اس.الیوت به گوش می خورد.

اما اگر شما با کسانی سخن بگویید که می توانند در دالی مزایایی ببیند، پاسخی که دریافت می دارید، علی القاعده چندان بهتر نخواهد بود.اگر بگویید که دالی هم نقاش ماهری است، هم رجاله ای کثیف، به شما عنوان وحشی خواهند داد.اگر بگویید که جنازه های متعفن را دوست ندارید و مردمی که جنازه های متعفن را دوست دارند بیمارند، فرض آن خواهد بود که شما فاقد ذوق زیباشناختی هستید.از آن رو که «مانکن گندیده در تاکسی » از نظر ترکیب رنگها

(

composition

)

تناسب دارد (که بی شک این طور است) پس نمی تواند تصویر تهوع آور و مشمئزکننده ای باشد.نویز، التون و دیگران به شما خواهند