فایل پاورپوینت کامل حاجی احرام دگر بند، ببین یار کجاست

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حاجی احرام دگر بند، ببین یار کجاست :

تقوا، مقصود حاجی در حج

حج در لغت به معنای قصد است. این واژه در فرهنگ شریعت اسلامی در یکی از شعائر الهی و آیین های عبادی به کار رفته و معنای خاص یافته است. در فقه اسلامی به قصد دیدار خانه خدا برای اجرای مناسک و آیین ها به کار رفته است.[۱]

اما باید توجه داشت که در فرهنگ قرآن، شعائر از جمله حج تنها به قصد دیدار خانه خدا نیست؛ زیرا دیدار و زیارت معنای خاص دارد و زیارت خانه ای از سنگ نمی تواند تنها هدف و فلسفه حج باشد؛ چنان که شعار قربانی گوسفند و شتر تنها به قصد ریختن خون و انفاق گوشت قربانی در راه خدا نیست. خداوند به صراحت در آیه ۳۷ سوره حج بیان می کند که هدف از شعار قربانی دست یابی به تقوای الهی است.

با نگاهی به آموزه های قرآنی می توان به این نکته اساسی دست یافت که تقوا در آموزه های قرآنی که از ریشه وقی و وقایه گرفته شده، به معنای سپر گرفتن از جلال الهی و تجلیات اکمل و اتم آن یعنی دوزخ است. این مهم تنها از راه حرکت در چارچوب قانونی شدن است که خداوند وضع کرده و عقل و وحی کاشف آن است. از این روست که در آیات قرآنی واجبات و محرمات و عمل در چارچوب آن به معنای تقوا داشتن است. پس هنگامی که شخصی به واجباتی عمل می کند و مثلا خداوند را عبادت و پرستش می کند و یا قربانی می کند یا نماز می خواند یا روزه می گیرد یا قصاص می کند، تقوا پیشه گرفته است و امکان تحقق سپری در برابر خشم و جلال الهی را برای خود فراهم آورده است،[۲] هم چنین اگر از محرمات الهی خود را دور نگه داشته است و مثلا از شرک و کفر و پرستش غیر خدا، هواهای نفسانی، قتل، فحشاء، زنا، تجاوز، ظلم، فساد، گران فروشی و کم فروشی و مانند آن پرهیز کرده و اجتناب نموده، تقوا پیشه گرفته است.[۳]

پس حاجی وقتی قصد خانه خدا می کند در حقیقت قصد می کند تا به تقوا دست یابد؛ چرا که همه اعمال انسانی و تکالیفی که به جا می آورد می بایست در راستای کسب تقوا باشد؛ حال فرقی نمی کند که این اعمال در قالب ترک و اجتناب از اموری باشد یا این که در قالب انجام کاری صورت گیرد. در همین راستا دیگر اقسام احکام نیز معنا می شود یعنی کارهای مباح و مستحب و مکروه

نیز گویای همین امر است و شخص می خواهد به شکلی عمل کند که تقوا را به دست آورد و صفت متقی و پرهیزگار را برای خود اثبات و تثبیت کند.

احرام، اهتمام به مقصد و اعمال محدودیت ها

از آن جایی که انسان همواره گرفتار نسیان و فراموشی از سویی و وسوسه های شیطانی و هواهای نفسانی از سویی دیگر است، لازم است تا با وضع قوانین و اعمال محدودیت ها و نیز در دست گرفتن نشانه ها و پرچمی که همواره مقصد و مقصود را به یادش آورد، از مسیر و نقشه راهی که ترسیم کرده و هدف و مقصد و مقصود باز نماند. اینجاست که برخی از آیین ها و رفتارها و قوانین به این عنوان مورد استفاده قرار می گیرد.

احرام در نماز که با تکبیره الاحرام بسته می شود، نمونه ای است که ما هر روز با آن سر و کار داریم. وقتی نمازگزار تکبیره الاحرام می بندد، خود را در محدودیت های قانونی قرار داده که به هیچ وجه نمی تواند از آن خارج شود و هرگونه خروج از آنها به معنای بطلان از احکام وضعی و گناه از احکام تکلیفی خواهد بود.

احرام در حج چه در آغاز سفر بسته شود یا در میقاتی از مواقیت چندگانه در سرزمین حجاز و نجد انجام گیرد، موجب می شود تا شخص در محدوده ای قرار گیرد که هرگونه تخلفی از آن به معنای بطلان و گناه خواهد بود.

اصطلاح احرام از «حرم» به معنای بازداشتن خود و یا دیگری از کاری گرفته شده[۴] و به نظر برخی فقیهان، عبارت از نیت، پوشیدن دو جامه خاص، تلبیه یا اشعار و تقلید[۵] در حج یا عمره است که موجب تحریم محرمات احرام می شود.[۶] پس وقتی سخن از احرام است، عناصر و مولفه هایی باید پدید آید تا این مفهوم در شکل مصداقی خود معنا یابد. پوشیدن جامه خاص احرام، نیت کردن، تلبیه و لبیک گفتن و یا اشعار و تقلید از طریق علامت گذاری در حیوانی که قربانی خواهد شد، و مراعات همه سی و چند محرم از محرمات احرام حج و عمره در محدوده زمانی و مکانی خاص تا پایان اعمال هر یک از عمره و حج، مولفه ها و عناصر تحقق احرام است.

محرم با احرام خود این پیام را می دهد که در دایره محدودیت های قانونی عمره و حج قرار گرفته است و در این مدت همه وجودش از جسم و جان و روح و روان در اختیار برنامه ای است که از آن به عمره و یا حج یاد می شود. البته هر کسی می تواند به اراده و اختیار این محدودیت ها را با نپوشیدن احرام انجام دهد. مثلا در نماز می تواند تکبیره الاحرام را نگوید تا در محدودیت های قانونی نماز وارد نشود. وقتی انسان خود دینی را انتخاب نکرده است هیچ محدودیتی برای او نیست: لا اکراه فی الدین، اما وقتی دین را پذیرفته مانند کسی است که تابعیت یک کشوری را برگزیده است و می بایست تابع قوانین آن کشور باشد. پس وقتی دین اسلام را پذیرفته است می بایست به همه قوانین دین اسلام پای بند باشد و نمی تواند برخی از قوانین آن را نادیده گیرد و با آن مخالفت ورزد.

شما می توانید وارد انجمن یا تشکلی یا گروهی نشوید و در این زمینه مختار و آزاد هستید ولی وقتی وارد شدید، می بایست قوانین و مقررات آن ها را مراعات کنید. شما می توانید پشت فرمان اتومبیل قرار نگیرید و به خیابان و یا جاده نروید، ولی وقتی این کار را کردید می بایست ملتزم به قوانین راهنمایی و رانندگی باشید.

براساس آموزه های قرآنی و فقه اسلامی، هر کسی بخواهد به سرزمین وحی مکه معظمه وارد شود می بایست مراعات قداست این سرزمین را بکند و با پوشیدن احرام و تقدیس سرزمین و خانه خدا، و انجام مناسک عمره وارد این سرزمین شود. این مانند کسی است که می خواهد وارد یک مجلس رسمی شود و باید مراعات شئونات آن مجلس را داشته باشد و یک لباس رسمی بپوشد و کارهایی را که در شأن آن مجلس است انجام داده و مراعات کند. همان گونه که با جنابت و حیض نمی توان در مسجد وارد شد؛ چرا که طهارت از خباثت های اصغر و اکبر لازم است؛ زیرا مسجد مقدس است و می بایست قداست آن مکان مراعات شود، ورود به سرزمین مقدس مکه نیز نیازمند احرام بستن به اعمال عمره و انجام مناسک عمره است. احرام عمره برای تقدیس سرزمین وحی و مکه برای آن است که انسان بداند در چه جای پاک و مقدسی گام نهاده است. او می بایست همواره قوانین و محدودیت های آن سرزمین را با پوشیدن لباس احرام به خود نشان داده و بر آن اهتمام نموده و توجه دهد. احرام عمره مقدمه ای برای ورود به مکان مقدس است، همان گونه که پس از ورود به مسجد لازم است تا دو رکعت نماز تحیت مسجد خوانده شود تا تقدیس کامل شود، در عمره نیز لازم است تا مناسکی انجام شود تا تقدیس مکان مکه و سرزمین وحی انجام گیرد، با این تفاوت که نماز تحیت مسجد مستحب است ولی انجام مناسک عمره واجب است. البته احرام حج سخنی دیگر است. انسان در احرام حج، قصد سرزمین نمی کند، بلکه قصد خانه خدا می کند. سخن درباره این احرام بسیار است که در جای خود بدان پرداخته می شود.

به هر حال، احرام با شرایط و اجزاء آن به معنی پذیرش محدودیت های قانونی و انجام آن به قصد تقدیس سرزمین و یا جایی مقدس است. هر جایی برای خود مقررات و شرایطی دارد که می بایست رعایت شود. اگر شما در مجلس عروسی به عزاداری بپردازید یا برعکس در عزاداری به شادی اقدام کنید، شرایط و مقررات و تابوهای آن را مراعات نکرده اید و در حقیقت خود و مجلس و محفل را تقدیس نکرده و بی احترامی روا داشته و به تعظیم آن نپرداخته اید. مراعات قوانین و اجرای محدودیت ها به قصد تعظیم و تکریم و تقدیس هر امری است که آن را بزرگ و مهم می شمارید.

احرام زیارت یار

احرام چنان که گفته شد گاه به قصد ورود به جایی و تقدیس مکانی است و گاه برای زیارت و دیدن یاری است. در تکبیره الاحرام نماز انسان قصد ورود به جایی و تقدیس مکانی نمی کند، بلکه قصد شخص و زیارت و دیدار خداوند را در دل دارد. حج و قصد نمازگزار با تکبیره الاحرام نماز ورود به خانه دل خداست. می خواهد دمی با خدایش خلوت کند و با او سخن بگوید و مصاحبتی داشته باشد. از این جایی که زیارت خداوند و دیدارش و سخن گفتن با او، رعایت آدابی را می طلبد، انسان می کوشد تا بهترین شیوه و روش را برگزیند که محبوب خداوند است.

هر چند که خداوند محبوب انسان به ظاهر حبیب توجه دارد و دوست دارد کسی که به دیدار و زیارتش آمده پاک ترین جامه و خوشبوترین و زیباترین باشد، ولی آن چه برای محبوب مهم است، حب و دوستی حبیب است. اینکه خالصانه به دیدارش آمده باشد و این دیدار نه برای خ