فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان شامل 71 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حاکمیت دولت و آزادی عقیده و بیان :

فارغ التحصیل کارشناسی ارشد حقوق بین الملل از مؤسسه آموزشی پژوهشی امام خمینی رحمه الله

چکیده:

از دیرباز و به ویژه در قرن اخیر، مساله حاکمیت دولت ها، چه از نظر داخلی و چه از نظر خارجی، مورد توجه اندیشمندان بوده است. منظور از «حاکمیت خارجی » ، استقلال و عدم وابستگی یک کشور به کشور دیگر است و مراد از «حاکمیت داخلی » ، قدرت مسلط فرمان دهی بر همه افراد، گروه ها و بر تمام بخش های کشور می باشد. به موازات بحث از حاکمیت، بحث از آزادی در ابعاد گوناگون آن مثل «آزادی بیان » و «آزادی عقیده » نیز مورد توجه صاحب نظران بوده است. اعمال حاکمیت در بعد داخلی، با آزادی بیان از نوع مطلق آن، در تعارض است. یکی از آزادی های مطرح شده در بیانیه حقوق بشر، آزادی بیان و تفکر است. «بیان » یعنی: ارتباط با دیگران و «تفکر» یعنی: ارتباط با خود. این که تا چه اندازه انسان ها محدود بوده و دولت ها تا کجا مجازند موانعی برابر آن تحمیل کنند و چگونه، سؤالاتی است که این نبشتار، در پی تبیین آن می باشد. نیز، آزادی عقیده و بیان از دیدگاه دو اعلامیه مهم یعنی «اعلامیه جهانی حقوق بشر» مصوب سازمان ملل متحد و «اعلامیه جهانی حقوق بشر از دیدگاه اسلام » مورد بررسی قرار گرفته است.

«حاکمیت » در لغت و اصطلاح

«حاکمیت » مصدر عربی و به معنای حاکم بودن و حکم رانی است و حق حاکمیت یعنی حق حکم رانی داشتن. ^(۱)

«حق حاکمیت ملی » حقی است که سازمان ملل متحد برای ملت ها شناخته و تصویب کرده که هر ملتی باید بر سرنوشت خود مسلط باشد و هیچ ملتی حق مداخله در تعیین سرنوشت ملت دیگر را ندارد. ^(۲)

«حاکمیت » دراصطلاح حقوق اساسی، عبارت است از قدرت برتر فرمان دهی یا امکان اعمال اراده ای فوق اراده های دیگر. ^(۳)

حاکمیت دو نوع است:

۱. حاکمیت خارجی به معنای استقلال کشور که مشخص کننده شخصیت کشوری از سایر کشورهاست.

۲. حاکمیت داخلی به معنای قدرت یک دولت – کشور نسبت به اعضای جامعه; همانند فرد، گروه، طبقه یا تقسیمات سرزمینی; مثل استان، شهر، روستا یا نهادها و مؤسسات است. در این حالت، آخرین کلام متعلق به اوست و اراده او بر تمامی اراده های دیگر غلبه دارد.

درباره حاکمیت، دو نظریه مهم ارائه شده است:

نظریه تئوکراتیک ) (Theocratique) که قدرت را ناشی از نیروی ماوراءالطبیعه یا خارج از اراده بشری می داند،

۲. نظریه دموکراتیک (democratique) که قدرت را ناشی از مردم و آحاد ملت می شمارد.

ویژگی هایی که برای حاکمیت ذکر شده عبارت است از:

«۱. قدرتی است حقوقی; یعنی تجلی زور و نیروی خالص نیست، بلکه چهره آن از لابه لای نظم حقوقی جامعه و طبق موازین و قواعد آن ظاهر شده است;

۲. منشاومبدااست: بر اساس حاکمیت است که صلاحیت ها مشخص می شود. . . ;

۳. برتر است، یعنی کلیه هنجارهای دیگر در درجه بعد از آن واقع می شوند. » ^(۴)

بررسی کلی اعلامیه جهانی حقوق بشر

اعلامیه جهانی حقوق بشر در چند ماده، بر اهمیت «آزادی عقیده و بیان » تاکید دارد. در این جا، لازم است به چند نکته در ارتباط با کل این اعلامیه، که آزادی های گوناگون را بیان نموده، توجه شود:

اول. این اعلامیه برای «انسان » نوشته شده است. بنابراین، باید دید از دیدگاه غرب، منظور از «انسان » چیست. اگر معنای این لفظ روشن شود، آن گاه ارزش و اعتبار حقوق و مزایایی که برای او در نظر گرفته شده است، روشن می گردد.

کاملا روشن است که این اعلامیه با دیدی مادی نگاشته شده و بدین روی، تمام ارزش های معنوی و اخلاقی در آن نادیده گرفته شده است. به قول هابس، «انسان گرگ انسان است » و به قول ماکیاول: «من هدف و دیگران وسیله. » در این صورت، تنها ارضای شهوات و خودخواهی های انسان مد نظر است و دیگر هیچ. از این رو، آزادی که در این اعلامیه بیان شده، آن است که اهداف مادی را تامین می نماید.

اما از نظر اسلام، انسان دارای کرامت و ارزش ذاتی است. قرآن کریم می فرماید:

«و لقد کرمنا بنی آدم و حملناهم فی البر و البحر و رزقناهم من الطیبات و فضلناهم علی کثیر ممن خلقنا تفضیلا» (اسراء: ۷۰);

ما فرزندان آدم را کرامت بخشیدیم و آن ها را بر خشکی و دریا سوار کردیم (و جهان جسم و جان را مسخر آن ها ساختیم) و از هر غذای لذیذ و پاکیزه ای آن ها را روزی دادیم و بر بسیاری از مخلوقات خود برتری کامل بخشیدیم.

از نظر قرآن کریم، نه تنها انسان دارای کرامت ذاتی است، بلکه بر بسیاری از مخلوقات برتری داده شده است. از این منظر، همه چیزدرمادیات خلاصه نمی شود. به عبارت دیگر، انسان دارای دو بعد مادی ومعنوی است وارضای تمایلات مادی نباید در ضدیت با ارزش های معنوی او باشد. آزادی بی حد و حصر در بعد بیان و دیگر آزادی های از این قبیل چنانچه در راستای کرامت نفسانی او باشد، مطلوبیت دارد.

دوم. این اعلامیه به صورت احساسی و با ترحم و عطوفت نگاشته شده است. به عبارت دیگر، در آن برای انسان اهداف آرمانی در نظر گرفته شده است; مثل هم زیستی مسالمت آمیز، صلح، آزادی و عدالت که – فی نفسه – مطلوب به نظر می رسد. ولی باید توجه داشت که استفاده از احساسات فطری بشری برآورنده نیاز حقیقی انسان ها نخواهد بود. اگر نظامی حقوقی بر این اساس تنظیم گردد، تنها تا اندازه ای از بعد نظری مشکل حل خواهد شد، ولی در بعد عملی، از دو جنبه دارای مشکل است: تبعیض; عدم آمادگی اجتماعی.

امروزه آزادی عقیده و بیان در عمل، به صورت تبعیض آمیز اجرا می گردد، و همه انسان ها به طور مساوی از آن بهره مند نیستند، بنگاه های تبلیغاتی و رسانه های گروهی غرب با استفاده از بهترین وسایل، تمام ارزش های مطلوب خود را به عنوان آزادی بیان ارائه می دهند، ولی صدایی از مظلومیت ملل ستم دیده به جایی نمی رسد وحتی موانعی نیز برای آن ها ایجاد می کنند.

سوم. به لحاظ تاریخی، باید نگاهی به اعلامیه جهانی حقوق بشر افکند. در برهه ای از تاریخ – قرون وسطا – بسیاری از حقوق انسان ها نادیده گرفته می شد و آزادی بیان و عقیده به هیچ نحو رعایت نمی شد. به تدریج، شورش ها و انقلاب ها به وجود آمد و مردم از قید و بند کلیسا آزاد گشتند، ولی این بار دچار نوعی افراط در آزادی شدند. به دیگر سخن، آزادی های مطلق و بی حد و حصر امروز بازتاب قید و بندهای سخت قرون وسطاست که باید گفت هر دو بر خطاست و هیچ یک از این دو نمی تواند بیانگر کرامت انسان باشد; یکی بر تفریط است و دیگری بر افراط.

چهارم. نکته مهم و در خور توجه مساله «جدایی دین از سیاست » است. این اندیشه، که در قرون اخیر، از سوی غرب منشا گرفته، تمام تعالیم آسمانی را مورد هدف قرار داده و دین را از جهانی بودن به یک سلسله توصیه های اخلاقی صرف تبدیل نموده است. سیاست مداران دنیا طلب این اندیشه را رواج داده و دین را به کناری نهاده اند. از نظر اینان، که بی توجه به عقاید دینی هستند، آزادی مطلق در ابعاد گوناگون وجود دارد. اینان «سکولار» می اندیشند و «سکولار» زندگی می کنندوبرایشان چه اهمیتی دارد که این آزادی غربی تمام ارزش های دینی و اخلاقی را هدف قرار دهد.

از نظر اسلام، دین در عینیت جامعه و عاملی برای بهبود تمام رفتارهای سیاسی، اقتصادی و اجتماعی است و تنها در امور عبادی خلاصه نمی شود. ازاین رو، «آزادی های مطلق » ، به گونه ای که اهداف عالی انسانی و تعالیم آسمانی را مورد استهزا و بی توجهی قرار دهد، نمی تواند مطلوب باشد، بلکه آزادی باید در چهارچوب صحیح قرار گیرد تا هدف خلقت، که استکمال و تعالی انسان و رسیدن او به قرب الهی است، تامین گردد.

آزادی عقیده و بیان در اعلامیه جهانی حقوق بشر

در این جا، موادی از اعلامیه جهانی حقوق بشر، که متضمن آزادی بیان و عقیده است، ذکر می گردد و در نهایت، این مواد و نیز دو ماده دیگر که در ارتباط با این بحث است، مورد بررسی قرار می گیرد:

ماده ۱۸: «هر کس حق دارد که از آزادی فکر، وجدان و مذهب بهره مند شود. این حق متضمن آزادی تغییر مذهب یا عقیده و همچنین متضمن آزادی اظهار عقیده و ایمان می باشد و نیز شامل تعلیمات مذهبی و اجرای مراسم دینی است. هر کس می تواند از این حقوق، منفردا یا مجتمعا، به طور خصوصی یا به طور عمومی، برخوردار باشد. » ^(۵)

ماده ۱۹: «هر کس حق آزادی عقیده و بیان دارد و حق مزبور شامل آن است که از داشتن عقاید خود بیم و اضطرابی نداشته باشد و در کسب اطلاعات و افکار و در اخذ و انتشار آن، به تمام وسایل ممکن و بدون ملاحظات مرزی، آزاد باشد. » ^(۶)

ماده ۲۹: «۱. هر کس در مقابل آن جامعه ای وظیفه دارد که رشد آزاد و کامل شخصیت او را میسر سازد.

۲. هر کس در اجرای حقوق و استفاده ازآزادی های خودفقطتابع محدودیت هایی است که به وسیله قانون، منحصرا به منظور تامین شناسایی و مراعات حقوق و آزادی های دیگران و برای رعایت مقتضیات صحیح اخلاقی و نظم عمومی و رفاه همگانی، در شرایط یک جامعه مردم سالار وضع گردیده است.

۳. این حقوق و آزادی ها در هیچ مواردی نمی تواند بر خلاف مقاصد و اصول ملل متحد اجرا گردد. » ^(۷)

ماده ۳۰: «هیچ یک از مقررات اعلامیه حاضر نباید طوری تفسیر شود که متضمن حقی برای دولتی یا جمعیتی یا فردی باشد که به موجب آن بتوانند هر یک از حقوق و آزادی های مندرج در این اعلامیه را از بین ببرند و یا در آن راه فعالیتی بکنند. » ^(۸)

با اندک توجه در مواد این اعلامیه، معلوم می شود که از نظر تدوین کنندگان اعلامیه مزبور، این مطلب دور نبوده که آزادی های بیان شده در آن مورد سوء استفاده واقع خواهد شد و عده ای از این آزادی برای سلب آزادی سود خواهند جست. از این رو، در مواد ۲۹ و ۳۰، محدودیت هایی برای آن بیان داشته است که به طور کلی، به آن ها اشاره می شود:

۱. «آزادی » مزبور در این مواد در مقابل تکلیف است; همانند کفه های ترازو که باید به موازات یکدیگر باشد. چنانچه یکی از کفه ها به یک سو متمایل شود – یعنی آزادی ها بی حد و حصر باشد و یا تکلیف فوق العاده باشد – این مؤید اهداف تدوین کنندگان اعلامیه مزبور نیست.

۲. آزادی مورد نظر باید به وسیله قانون محدود گردد; چون اگر در مقابل این آزادی مطلق، محدودیت معقول وجود نداشته باشد، وسیله ای برای تضییع حقوق دیگران خواهد شد. عده ای دارای این اندیشه هستند که «انسان گرگ انسان است » و یا «هدف وسیله را توجیه می کند. » طبیعی است که اینان از هر وسیله ای برای رسیدن به مقاصد خود استفاده می نمایند. شاید از نظر آن ها، مهم ترین وسیله حقوقی برای تضییع حقوق دیگران، همین اعلامیه است. بدین روی، اعلامیه تاکید دارد که آزادی باید به وسیله قانون محدود گردد.

۳. از نظر تدوین کنندگان اعلامیه، آزادی مندرج در اعلامیه، نباید عاملی در مقابل نظام اجتماعی و مصلحت عمومی باشد; چه در این صورت، فقط یک شخص یا گروه از آزادی، آن هم به نحو مطلق و بی حد و حصر، بهره مند می شوند و اکثریت جامعه فقط از شعا