فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام

با فایل فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام شامل 68 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حجاب در قرآن و سیره معصومین علیهم السلام :

حجاب یکی از ضروریان دین به شمار می رود که در قرآن کریم و روایات معصومین علیهم السلام بدان اشاره شده است. بهترین دلیل در خصوص مسئله حجاب، اگر کسی به فلسفه تشریع حجاب در قرآن و روایات توجه داشته باشد، هیچ تردیدی نخواهد کرد که حجاب قطعاً واجبی اجتماعی است؛ چرا که زنان از غیر محرمان مأمور به پوشش هستند. در سوره مبارکه نور محارم با ذکر مصادیق مطرح شده اند؛ در غیر این موارد زنان موظف هستند در برابر آنها حجاب داشته باشند. آیه از سوره نور، افراد محرم را برای زنان مشخص کرده و در غیر این موارد، بر پوشش تأکید کرده است.

در قرآن کریم، به خصوص در دو سوره به طور خاص به حجاب اشاره شده است. سوره مبارکه نور، آیات ۳۰ و ۳۱ و همین طور سوره مبارکه احزاب، به خصوص آیه ۵۹. در آیه ۵۳ سوره احزاب نیز خود کلمه حجاب آمده، اما این واژه در آنجا به معنی حریم نگهداشتن است میان زنان پیامبر(ص) و صحابه ای که با آنان مواجه می شوند.

در آنجا آمده که: «یا أَیهَا النَّبِی قُلْ لِأَزْوَاجِک وَبَنَاتِک وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یدْنِینَ عَلَیهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ ذَلِک أَدْنَی اَن یعْرَفْنَ فَلَا یؤْذَینَ وَکانَ اللَّهُ غَفُورًا رَحِیمًا» مردانی که احیاناً به خانه پیامبر(ص) مراجعه می کردند، از مواجهه رویارو با زنان پیامبر(ص) بدون اینکه حریمی وجود داشته باشد، ممنوع شده بودند و حجاب یعنی باید پرده و حائلی میان آنها و زنان پیامبر(ص) وجود داشته باشد.

به اصطلاح امروزی حفظ حریم. واژه حجاب در آن آیه به کار رفته است. منتهی آیاتی که حجاب را به عنوان یک واجب شرعی بر عموم زنان واجب کرده، آیه ۵۹ سوره احزاب و آیه ۳۱ سوره نور است.

تاریخ نزول این دو سوره هم نشان می دهد که از سال پنجم بعثت، حجاب به صورت یک واجب شرعی در جامعه اسلامی مطرح شد؛ اما این بدان معنا نیست که پیش از آن حجاب وجود نداشت، بلکه با نزول این آیات بر رعایت بهتر پوشش تاکید شد. وقتی آیات ۳۱ سوره نور و ۵۹ سوره احزاب را بررسی می کنیم، در این دو آیه، زنان موظف شده اند که هم خمار داشته باشند و هم جلباب. خمار به چیزی اطلاق می شود که سر و گردن و قسمتی از سینه را می پوشاند.

گاهی بلندی خمار تا کمر هم می رسیده است. فلسفه خمار، پوشاندن سر و گردن و بناگوش و سینه ها بوده است. جلباب مفهوم فراتری دارد و سرتاسر بدن را می پوشاند. این نشان می دهد که قرآن کل بدن زن را به عنوان زینت محسوب کرده و طبعاً صرف پوشاندن سر را کافی ندانسته و پوشاندن سایر قسمت های بدن که ممکن است موجب افساد شود، باید پوشانده شود.

در آیه ۳۱ سوره نور آمده است که، «وَقُلْ لِلْمُؤْمِنَاتِ یغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَیحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا یبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا….» از این آیه استفاده می شود که حجاب یک امر معروف و شناخته شده نزد زنان بوده. نمی فرماید که به زنان بگو خمار به کار ببرند، بلکه می فرماید: بگو خمارها را درست استفاده کنند و آن را روی گریبان ها و سینه هایشان قرار بدهند، نه اینکه از پشت سر رها کنند.

در کتاب شریف کافی امده است که زنی عبور می کرد و روسری را پشت سرش انداخته بود و جوانی در حال عبور، او را با نگاه دنبال کرد و متوجه تیزی ای که از دیوار خارج شده بود، نشد و صورتش خون آلود شد. جوان خدمت پیامبر(ص) رسید و ماجرا را باز گفت و این آیه نازل شد. این روایت در واقع می خواهد سبب اجتماعی نزول آیه حجاب و دلیل تأکید بر آن را بیان کند.

پس حجاب در آن زمان وجود داشت، منتهی درست به کار نمی رفت. در آیه شریف ۵۹ سوره احزاب نیز تعبیر «جَلَابِیبِهِنَ» به کار رفته که پوششی است که سر تا سر بدن زن را فرا می گیرد: «یا أَیهَا النَّبِی قُلْ لِأَزْوَاجِک وَبَنَاتِک وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِینَ یدْنِینَ عَلَیهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَ». در سوره نور به دنبال «وَلْیضْرِبْنَ بِخُمُرِهِنَّ عَلَی جُیوبِهِن» استثنائاتی را بیان می کند: «وَلَا یبْدِینَ زِینَتَهُنَّ إِلَّا لِبُعُولَتِهِنَّ أَوْ آبَائِهِنَّ أَوْ آبَاءِ بُعُولَتِهِنَّ أَوْ أَبْنَائِهِنَّ أَوْ أَبْنَاءِ بُعُولَتِهِنَّ…. » مگر شوهران، پدران، پدرشوهران، فرزندانشان و موارد دیگر از محارم که به عنوان مستثنیات ذکر می کند.

از همین استثنا بر می آید که در برابر دیگر مردان، این پوشش لازم است، پس حجاب، قطعاً یک امر اجتماعی است. بنابراین با توجه به این شواهد قرآنی و نیز اصل فلسفه حجاب که از همین آیات استفاده می شود که برای تطهیر و تزکیه و عدم افساد است، طبیعتاً استفاده می شود که یک امر اجتماعی است.

حجاب در دوران پیامبر(ص)

در هیچ جای قرآن، از جمله همین سوره های نور و احزاب، هیچ قرینه و شاهدی دال بر استثنا، یعنی معافیت کنیزان از حجاب وجود ندارد. در همین آیه سوره نور فرموده: «وَقُلْ لِلْمُؤْمِنَات». مؤمنات مگر شامل کنیزان مؤمن نمی شود؟ یعنی این گونه نیست که قرآن کریم بین زنان حُرّه و کنیزها تفاوت قائل شده باشد. آیات سوره نور و احزاب مطلق هستند و هیچ استثنائی از آنها استفاده نمی شود. البته در ارتباط با آیه سوره احزاب، برخی مفسران، دیدگاهی را مطرح کرده اند که مورد تایید مفسران بزرگ ما نیست.

نقل شده خلیفه دوم نسبت به حجاب کنیزان حساسیت خاصی داشت. او اصرار داشت که کنیزان حجابی همچون زنان آزاد نباید داشته باشند و حتی در موردی که یک کنیز، خمار به سرش پیچیده بود، او را مؤاخذه کرد که چرا خود را شبیه زنان آزاد کرده ای؟! این تأکیدی که ایشان داشت، به هیچ وجه مورد تأئید ائمه اهل بیت(ع) نبوده و شواهدی وجود دارند که به آنها اشاره خواهم کرد.

به نظر می رسد که این نوع فرق نهادن بین زنان کنیز و زنان آزاد با این شدتی که از خلیفه دوم نقل شده، ناشی از همان نگاهی بوده که ایشان به زنان عرب و زنان عجم داشته و از آنجا که اکثر کنیزان از زنان عجم بودند و ایشان درجه اجتماعی آنها را پست تر می دیده و تأکید داشته که از لحاظ اجتماعی هم تفاوت ظاهری داشته باشند.

در آیه ۵۹ سوره احزاب، خداوند هم به همسران و دختران پیامبر(ص) و هم به زنان مؤمنین دستور می دهد که: «قُلْ لِأَزْوَاجِک وَبَنَاتِک وَنِسَاءِ الْمُؤْمِنِین یدْنِینَ عَلَیهِنَّ مِنْ جَلَابِیبِهِنَّ» بگو جلباب ها را به خود بپیچند و رها نکنند، و در ادامه می فرماید: «ذلک ادنی ان یعْرَفْنَ فَلَا یؤْذَینَ» این نزدیک تر است به آن که شناخته شده و مورد اذیت واقع نشوند.

در بعضی از تفاسیر آمده که شناخته شوند که آزاد هستند نه کنیز! در حالی که بزرگان مفسران ما این تفسیر را تأئید نمی کنند. مثلاً مرحوم علامه طباطبائی می فرمایند مفهوم آیه این است که زنان با جلباب شناخته بشوند به اینکه اهل عفاف هستند. وقتی که جلباب ها را به خود می پیچند، نشانه عفت ورزی اینهاست و لذا وقتی که افراد مریض القلب با اینها مواجه شدند می فهمند که راهی در ساحت این زنان نیست: «فَلَا یؤْذَین»، لذا مورد اذیت قرار نمی گیرند.

طبیعی است زنانی که وضعیت ظاهری مناسبی ندارند بیشتر مورد توجه و اذیت قرار می گیرند تا زنانی که وقتی حرکت می کنند فریاد دورباش، دورباش از سر تا پای آنان ساطع است. اینها کمتر مورد اذیت قرار می گیرند. تفسیری که از این آیه در تفاسیر اهل سنت آمده، به تبع همان نگاهی است که خلیفه دوم داشت.

چنین دیدگاهی مطرح شده که زنان کنیز متفاوت بودند و حال آنکه از قرآن چنین چیزی استنباط نمی شود. البته ممکن است کمی سهل گیری نسبت به زنان کنیز وجود داشته، زیرا اینها چون اهل کار در مطبخ و غیر آن بودند، لذا وضعیت ظاهری چندان جذابی در مقایسه با زنان آزاد نداشتند.

اینکه سئوال شده است ائمه اطهار(ع) نظرشان نسبت به کنیزان چه بود، روایات در این قسمت متفاوت هستند. آیا ائمه(ع) هم مثل خلیفه دوم مانع حجاب کنیزان بودند یا خیر؟ روایات متعارض هستند و برخی از بزرگان و فقهای ما روایاتی که ظاهرشان آن است که کنیزان حجابشان نباید مثل زنان آزاده باشد، آنها را حمل بر تقیه کرده اند، زیرا خلیفه دوم بر این نگاه تأکید داشت و فقهای اهل سنت هم این نگاه را داشتند.

در مقابل روایات تاریخی وجود دارد که دال بر اینکه هم کنیزان ائمه«ع» حجاب در حد عالی داشتند و هم غیر از ائمه «ع». حتی روایتی درباره عبدالله بن عمر، فرزند خلیفه دوم داریم که با وجود تأکید پدرش بر تفاوت حجاب کنیز و غیرکنیز، خود او تأکید بر حجاب کنیزانش داشت و خمارهای قیمتی و ضخیمی را برای کنیزانش تهیه می کرد.

در متون اهل سنت، روایتی درباره کنیز عایشه داریم. پیامبر(ص) وارد شدند و عایشه کنیزی داشت که موهایش پیدا بود. پیامبر(ص) سوال کردند که آیا بالغ شده است یا خیر؟ و عایشه گفت بالغ شده و پیامبر(ص) گوشه عمامه شان را بریدند و به آن کنیز دادند که به عنوان ساتر بر سر کند. یا مثلاً روایتی مربوط به همسر امام کاظم (ع)، امّ احمد، مادر جناب احمد بن موسی(ع) است.

بعد از شهادت امام موسی کاظم«ع» ودایعی را به ایشان سپرده بود که پس از رحلتشان به امام رضا(ع) بدهد. بعضی از برادران مدعی شدند و حتی کار به قاضی کشید و این بانو را که کنیز بود نزد قاضی کشاندند.

آنها گفتند باید نقاب را بردارد که او را بشناسیم. ملاحظه می کنید که کنیز بوده، اما نقاب هم داشته و او ناچار شد مقداری نقاب را کنار بزند و شکوه کرد که امام کاظم«ع» به من خبر داده بود که روزی تو را به چنین کاری وادار خواهند کرد.

یکی دیگر از کنیزان امام صادق«ع» سعیده نامی است که متستّر بود و خود را می پوشاند و از منزل خارج نمی شد و صرفاً گاهی برای زیارت خانه خدا یا زیارت قبر پیامبر«ص» از خانه خارج می شد.

همین طور، در باره کنیزان ام کلثوم (حضرت زینب ع) هنگام خروج از منزل، از تعبیر متخفّرات استفاده شده. متخفّره یعنی کسی که پوشش شدید همراه باحیا دارد. لذا با توجه به مجموعه روایات و به خصوص فلسفه حجاب که تحقق پاکی و تزکیه است که در آیه ۳۰ سوره مبارکه نور به آن اشاره « ذَلِک أَزْکی لَهُمْ» که برای طهارت و تزکیه است، نباید تفاوتی بین کنیز و غیر کنیز باشد. حجاب امری است که دخالت مستقیم در بحث عفاف دارد و اینها از هم جدا نیستند.

مواجهه ائمه با مسئله ی حجاب

اگر کسی در روایات ائمه اطهار(ع) غور کند، حساسیتی فراتر از حساسیت عادی افراد مؤمن نسبت به این مسئله داشته اند. از خود پیامبر اکرم(ص) بگیرید تا سایر ائمه(ع). واقعاً جای افسوس دارد که امروزه با توجه به فضائی که کاملاً از سیره معصوم(ع) استنباط می شود، کسانی بیایند و دم از این موضوع بزنند که حجاب آن قدرها هم اهمیت ندارد و باید تاب