فایل پاورپوینت کامل حسین علیه السلام از آمدنت خوشحال شد

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حسین علیه السلام از آمدنت خوشحال شد :

روایتی از حادثه جانسوز کربلا، زبانحال زینب سلام الله علیها

سال ششم هجرت بود که تو پا به عرصه وجود گذاشتی ای نفر ششم پنج تن!

بیش از هر کس، حسین از آمدنت خوشحال شد. دوید به سوی پدر و با خوشحالی فریاد کشید: ((پدر جان! پدر جان! خدا یک خواهر به من داده است! ))

زهرای مرضیه گفت: ((علی جان! اسم دخترمان را چه بگذاریم؟ ))

حضرت مرتضی پاسخ داد: ((نامگذاری فرزندانمان شایسته پدر شماست. من سبقت نمی گیرم از پیامبر در نامگذاری این دختر.))

پیامبر در سفر بود. وقتی که بازگشت، یکراست به خانه زهرا وارد شد، حتی پیش از ستردن گرد و غبار سفر، از دست و پا و صورت و سر.

پدر و مادرت گفتند که برای نامگذاری عزیزمان چشم انتظار بازگشت شما بوده ایم.

پیامبر تو را چون جان شیرین، در آغوش فشرد، بر گوشه لبهای خندانت بوسه زد و گفت: ((نامگذاری این عزیز، کار خود خداست. من چشم انتظار اسم آسمانی او می مانم. ))

بلافاصله جبرئیل آمد و در حالیکه اشک در چشمهایش حلقه زده بود، اسم زینب را برای تو از آسمان آورد، ای زینت پدر! ای درخت زیبای معطر! پیامبر از جبرئیل سؤ ال کرد که دلیل این غصه و گریه چیست؟!

جبرئیل عرضه داشت: ((همه عمر در اندوه این دختر می گریم که در همه عمر جز مصیبت و اندوه نخواهد دید.))

پیامبر گریست. زهرا و علی گریستند. دو برادرت حسن و حسین گریه کردند و تو هم بغض کردی و لب برچیدی.

همچنانکه اکنون بغض، راه گلویت را بسته است و منتظر بهانه ای تا رهایش کنی و قدری آرام بگیری. و این بهانه را حسین چه زود به دست می دهد.

یا دهر اف لک من خلیل کم لک بالاشراق و الاءصیل

شب دهم محرم باشد، تو بر بالین سجاد، به تیمار نشسته باشی، آسمان سنگینی کند و زمین چون جنین، بی تاب در خویش بپیچد، جون غلام ابوذر، در کار تیز کردن شمشیر برادر باشد، و برادر در گوشه خیام، زانو در بغل، از فراق بگوید و از دست روزگار بنالد.

چه بهانه ای بهتر از این برای اینکه تو گریه ات را رها کنی و بغض فرو خفته چند ده ساله را به دامان این خیمه کوچک بریزی.

نمی خواهی حسین را از این حال غریب درآوری. حالی که چشم به ابدیت دوخته است و غبار لباسش را برای رفتن می تکاند. اما چاره نیست. بهترین پناه اشکهای تو، همیشه آغوش حسین بوده است و تا هنوز این آغوش گشوده است باید در سایه سار آن پناه گرفت.

این قصه، قصه اکنون نیست. به طفولیتی برمی گردد که در آغوش هیچ کس آرام نمی گرفتی ج