فایل پاورپوینت کامل حقیقت مناجات و نیایش

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حقیقت مناجات و نیایش :

«وَ أَقْبِلْ عَلَی إِذا ناجَیتُک.»(فرازی از مناجات شعبانیه)

و به من رو کن هنگامی که با تو مناجات می کنم.

معنای روی کردن خداوند به بندگان/اقبال

در این فراز، کلمات «أَقْبِلْ عَلَی إِذا ناجَیتُک»، به کار رفته که به معنای این جمله لطافت خاصی داده اند؛ زیرا کلمات ندا و دعا هر دو به معنای خواندن است، امّا نجوا خواندن ظریفی است که فرد سومی آن کلام را نمی شنود یا خواندن درونی و زمزمه ی باطنی است، یعنی من وقتی با تو دردِ دل و راز و نیاز می کنم، تو به من رو کن. اقبال به معنای آن است که طرف مقابل تمام وجودش را روبروی مخاطب قرار دهد،[۱] در مقابل آن ادبار است که به معنای برگشتن یا روی کردن به پشت سر یا به سمت راست و چپ است؛[۲] یعنی به طور کامل روبروی من باش. حقیقت این معنا هنگامی محقق می شود که طرفین باطنا نیز به یکدیگر جذب و انجذاب داشته باشند؛ زیرا ممکن است دو نفر روبروی یکدیگر باشند، ولی دشمن هم باشند، از این رو این تعبیر خیلی لطیف است.

حقیقت مناجات/دعا

حالت مناجات، حالت خاصی است که عبد باید رقّت قلبی پیدا کرده و قلبش در این حال از تعلقات بریده شود؛ از این رو در مقام نجوای با حق تعالی از او می خواهد فقط برای خودش باشد. مُحِّب به گونه ای انحصار طلب است و البته در مقام محبت باید این گونه باشد و هنگامی که مُحِّب خواست محبوب تنها برای خودش باشد، محبت او حقیقی است و در جان او می نشیند و همواره عمیق تر می شود، از این رو محبتش را با این گونه الفاظ ابراز می کند. مُحِبّ با زبان های مختلفی محبت به حق تعالی را ابراز می نماید و این بیان خاصّ را باید از حضرات ائمه ـ علیهم السّلام ـ فرا بگیریم؛ زیرا ایشان کمال محبت به حق تعالی را دارند: «وَ التّامِّینَ فِی مَحَبَّهِ اللّه.»[۳] در محبت خداوند تام هستند. خداوند نیز از بین مخلوقات خود، کمال محبت را به ایشان دارد: «لا حَبِیبَ إِلاّ هُوَ وَ أَهْلُهُ.»[۴]

محبوبی [مُحِّبی] جز پیامبر و خاندانش نیست. و چون عبد در مقام مناجات، به نوعی حالات گوناگون خود را نسبت به مولا و محبوبش ابراز می کند و کسی جز این خاندان به تمام معنا این حالات را ندارد؛ از این رو جز ایشان کسی توان ابراز این حالات را به طور کامل ندارد، پس اگر ما نیز بخواهیم به حقیقت این گونه مناجات ها پی برده و از آن ها لذت حقیقی ببریم باید آن گونه که ایشان آن حالات را ـ در مقام خواندن ـ داشته و به آن رسیده اند، ما نیز به اندازه ظرفیت روحی خود آن حالات را فهمیده و بیابیم.

با بیانات گذشته، تفاوت مناجات با دعا روشن شد؛ زیرا حقیقت دعا جز توجه به کمالات خداوند و جهات فقر خود نیست و خواننده ی آن نیز اگر بخواهد حال دعایی داشته باشد و رعایت حالت دعا را بکند باید با ابراز الفاظ دعا، درکی از حق تعالی داشته باشد تا صدور چنین تعبیراتی از او صادق باشد. ولی مناجات، حالت اشتیاقی را از عبد می طلبد که با م