فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین

فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین شامل 110 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

---

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دانش نامه دین :

کوته نوشت ها:

یه . : یهودیت; ش.: شین تو; س.: سیک.

آگادا،

(

Aggada

)

یه .

بخشی از ادبیات یهودی، به ویژه ادبیات تلمودی است که همه موضوعاتی را دربردارد که مربوط به قانون و شرع نیستند. آگادا به تاریخ یهود، اخلاق،فلسفه، فرهنگ عامه، طب، نجوم،ضرب المثل های عامیانه، سرگذشت زاهدان و موضوعاتی دیگر از این دست می پردازد. بنابراین، بهترین تعریف از آن این است که: آگادا هر موضوع مربوط به یهودیت را شامل می شود که واژه هلاخا،یعنی جنبه شرعی و قانونی این دین، آنهارا در بر نمی گیرد.

Louis Jacobs, Oxford Concise Companion to the Jewish Religion, Oxford

University Press

;

ترجمه باقر طالبی دارابی

اصول اعتقاد،

(

Principle of Faith

)

یه .

این اصول عبارت اند از اعتقادات جوهری که آیین یهود بر آنها بنا شده است، اعتقادات اصلی یهودی که تمامی امور دیگر دین تابع آنها هستند. اصول اعتقادی سیزده گانه ای که ابن میمون مقرر داشته است، نوعی حمله تلویحی به عقایدی است که در باور این حکیم،غیردینی محسوب می شوند. این اصول اعتقادی سیزده گانه که ابن میمون آنها رامهم می شمارد، سیزده اصلی هستند که در قلمرو آنها میان یهودیت و ادیان رقیب نزاع است. اصول اعتقادی سیزده گانه ابن میمون عبارت اند از:۱. اعتقاد به وجود خدا; ۲. اعتقاد به وحدانیت خدا; ۳. اعتقاد به غیرجسمانی بودن خدا; ۴. اعتقاد به فناناپذیری خدا; ۵. اعتقاد به این که تنهاخدا را باید پرستید; ۶. اعتقاد به نبوت;۷. اعتقاد به موسی به عنوان بزرگ ترین پیامبر; ۸. اعتقاد به این که تورات ازجانب خدا در اختیار موسی قرار گرفت;۹. اعتقاد به این که تورات تغییرناپذیراست; ۱۰. اعتقاد به این که خدا به افکارو اعمال بشر آگاه است; ۱۱. اعتقاد به این که خدا پاداش می دهد و عقاب می کند; ۱۲. اعتقاد به ظهور مسیحا;۱۳. اعتقاد به رستاخیز مردگان.

ابن میمون یک تذکر بسیار اعتقادی را نیز اضافه می کند. او می گوید: حتی یک انسان کاملا گناهکار، با آن که به خاطر گناهانش عقاب خواهد شد، اگربه این اصول معتقد باشد در آخرت سهمی دارد. اما هر کسی که یکی از این اصول را انکار کند فردی بی ایمان است و دیگر عضوی از جامعه بنی اسراییل محسوب نمی شود. در این جا ابن میمون به اعتقاد صحیح ارزشی والا می دهد.گناهکار معتقد داخل «پیکره عام بنی اسراییل » است و کسی که به این اصول باور ندارد، اگرچه گناه مهمی مرتکب نشده باشد، در بیرون این «پیکره » قرار دارد. وی در ادامه می گوید: «ما مکلفیم از چنین فردی تبری بجوییم و موجبات مرگ او را فراهم آوریم.»(این جمله اخیر اگرچه نوعی مبالغه است اما بیانگر ذهنیت افراطی وتعصب آلود ابن میمون است). از نظرابن میمون، آنچه معرف یهودی بودن یک فرد است اعتقادات اوست نه اعمالش.

Louis Jacobs, op. cit

.

ترجمه باقر طالبی دارابی

اعتقادات،

(

Dogmas

)

یه .

در قرن هجدهم، موسی مندلسون وهمفکرانش اعلام کردند که آیین یهود به روش کلیسای مسیحی، مقرر نمی داردکه عقاید خاصی وجود دارد که یک یهودی باید به آنها باور داشته باشد تا درزمره مؤمنان به شمار آید. از این منظر،یهودیت اصلا یک دین وحیانی نیست،بلکه یک شریعت وحیانی است. (ازشریعت وحیانی سخن گفتن خود تقریریک اعتقاد جزمی است و این خلطی منطقی است که از آن غافل اند). از این دیدگاه، عقایدی مانند فناناپذیری روح وایمان داشتن به خدا به این خاطردرست اند که عقل بدانها حکم می کند،نه آن که این عقاید و عقاید مشابه دریکی از صور تعالیم دینی یهود آمده اند.سلیمان شختر،

(

Solomon Schechter

)

دریکی از مقاله های معروفش این دیدگاه را«عقیده بی عقیدگی » می نامد که بی اندازه گسترده است. آن قلمروهای اعتقادموضوع مباحث قابل توجهی هستند;مثل بحث های بسیاری که درباره اصول اعتقادی ابن میمون در گرفته اند، و نیزاین بحث در آیین یهود که باور صرف به عقیده یا آموزه ای بدون تلاش برای ملتزم شدن به عواقب و آثار آن بی ارزش است. اما این بحث ها نمی توانند ثابت کنند که یهودیت هیچ اعتقاد ثابتی ندارد.اگر چنین می بود، دریافت این که چه تعریفی از خود یهودیت باید ارائه کرد،دشوار بود.

Louis Jacobs, op. cit

.

ترجمه باقر طالبی دارابی

بدعت،

(

Heresy

)

یه .

عبارت است از برگرفتن اعتقادی برخلاف دین یهودی. برای بررسی پدیده بدعت در یهودیت، باید به تفاوت های میان آیین یهود و کلیسای مسیحی در این موضوع توجه داشت.شوراهای گوناگون کلیسا تشکیل شدندتا آموزه مسیحی را که هرگونه انحراف ازآنها بدعت تلقی می شود، مشخص کنند.در مقابل، با آن که در یهودیت اعتقادات یهودی وجود دارد اما هرگز هیچ تدوین رسما پذیرفته شده از این اعتقادات وهیچ نشست و اظهارنظری از جانب حاخام های مرجع در تعیین اصول ایمانی مورد نظر یهودیت وجود نداشته است. تصادفی نیست که ابن میمون،تدوین گر اصول اعتقادی سیزده گانه دین یهودی، اولین متفکر معروف یهودی است که به یک برخورد نظام مند با انواع گوناگون بدعت مبادرت ورزید. ازعجایب روزگار آن که ابن میمون خود درمظان بدعت گذاری است، چون اظهارداشته است که هر کس به جسمانی بودن خدا معتقد باشد، بدعت گذار است!آنچه به واقع در تاریخ یهودیت اتفاق افتاد، بروز نوعی اجماع و اتفاق نظر درمیان مؤمنان بود مبنی بر این که اصول ایمانی محدودند، در تصدیق نمی گنجندو پا را از آنها فراتر نهادن بدعت است.

Louis Jacobs, op. cit

.

ترجمه باقر طالبی دارابی

بوشی دو

(

Bushido

ش.

(ژ.: بوشی دو در لغت به معنای «راه [

do

یا طریقت] جنگاور» است.) این اصطلاح در دوره ئه دو (۱۶۰۰-۱۸۶۸) در ژاپن رواج یافت و اشاره است به قانون اخلاقی طبقه سامورایی حکومتگر.بوشی دو نه تنها روح رزمی و چیره دستی در کاربرد سلاح است بلکه وفاداری وسرسپردگی مطلق به مولا و امیر خود ونیز یک حس نیرومند افتخار شخصی وسرسپردگی به وظیفه و جگرآوری درفداکردن جان خود در نبرد یا در آداب وآیین است.

اگرچه شکل کمال یافته بوشی دو به صورت یک نظام اخلاقی و کیش رزمی به طور سنجیده در قرن هفدهم وهجدهم پدید آمد اما طبقه جنگجو اززمان تاسیس شوگون سالاری،

(

Shogunate

)

کاماکورا به دست میناموتو نو یوری تومو در اواخر قرن دوازدهم برحیات سیاسی ژاپن چیرگی یافت. پیش از این زمان، یعنی از حدودقرن دهم که قدرت مرکزی امپراتور روبه فرسودگی می رفت، دسته های جنگجو از طریق پیوندهای خویشی یابستگی های منطقه ای یا وفاداری شدیدشخصی به سرکردگانشان در ایالات به فعالیت پرداخته بودند. ازاین رو، برای پی بردن به توسعه بوشی دو در این قرن ها،درک منش موجود اخلاقی جنگجویان،خصوصا درک سرشت رابطه میان خادمان جنگجو و مخدومان فئودالشان،ضروری است.

جامعه آغازین جنگجویان و بوشی دو

در گاه نگاره ها و داستان های پهلوانی(گونکی مونو

(

gunkimono

و سپاهی گری قرون وسطایی چون هوگن مونوگاتاری وآزوما کاگامی و تای هی کی،

(

Taiheiki

)

که ستاینده پهلوانی های جنگاوران قرون وسطایند، عباراتی چون «آداب کمان وران »

(

yumiya toru mi no narai

)

و «آداب جنگاوران شرقی »،

(

Bando

musha no narai

)

می یابیم.این عبارات آشکارا بین دو گونه آداب وهنر تمایز می گذارد: یکی آداب آن دسته های جنگاور که به خصوص ازناحیه کان تو در شرق ژاپن بودند، ودیگری «آداب نجبای درباری »،

(

kuge no narai

)

و دسته های جنگجویان «باختری »، مانند خاندان تای را، که در تارهای جامعه فرهیخته کیوتو گرفتار شده بودند و این خود به زیان روح رزمی آنان بود. درقانون نامه های (کاکون) خانگی یا داخلی دسته های جنگاور قرون وسطا،معیارهای اخلاقی متمایزی برای سامورایی ها آمده که در آن بر وفاداری مطلق و نیز آرزوی تا پای جان جنگیدن در میدان نبرد در راه مولا و مخدوم خودتاکید می شود. اما اگر این گزارش ها راتوصیفات کلامی کردار یا اخلاق واقعی عام سپاهیان قرون وسطایی بگیریم خالی از خطر نیست. سرشت این گونکی مونوها گرایش به این دارد که به پهلوانی ها و دلیری ها شکل آرمانی بدهد. کاکون ها را بارها رهبران جنگ آزموده پیر نوشته اند، خصوصا به این قصد که جانشینان برگزیده خود رادر چندوچون حفظ اقتدار و گرفتن بهترین بهره از پیروانشان راهنمایی کنند.

پیداست که کلید فهم اخلاق جنگجویی ژاپنی در دوره پیش از ئه دو رامی توان در فهم شبکه امیر – مخدوم قرون وسطایی یافت، که دربرگیرنده عنایت امیر است و خدمت . از خادم[سامورایی]این رابطه خادم و مخدوم چند تعبیر مختلف وجود دارد.واتسوجی تتسورو تاریخ نگار استدلال می کند که هسته رابطه امیر – زمین دار[اقطاع دار] قرون وسطایی یک رابطه «ازخود گذشتگی کلی و بی قید و شرط پیروبود از امیرش ». در مقابل این دیدگاه ایدآلیستی، دیدگاه ایه ناگا سابورو(متولد ۱۹۱۳) است که استدلال می کنداین پیوند اساسا یک رابطه اقتصادی وقراردادی بود: وفاداری پیرو فقط تازمانی برقرار بود که الطاف امیر برقرارباشد. میان این دو نظر افراطی، نظرکاوایی ماساهارو (متولد ۱۹۱۴) هست مبنی بر این پیشنهاد که چنین تعبیرهای ایدآلیستی و مادی کلی تر از آن است که پیچیدگی های تاریخ تقریبا پانصد ساله سپاهی گری را توضیح دهد. تعبیرانعطاف پذیرتر او این است که برخی ازسپاهیان تقریبا بی هیچ قید و شرطی سرسپرده مخدومان خود بودند، حال آن که دیگران تقریبا رابطه شان بیشترقراردادی بود، و استحکام این پیوند دراوضاع و احوال مرسوم شخصی ومحلی و تاریخی متفاوت است. بنابراین نظر، سپاهیان وابسته خدمت ووفاداری شان را مطابق اخلاق سخت گیرسپاهیانه و با اندک توجه به چشم داشت های مادی ارائه می دادند،حال آن که سپاهیانی که مستقل تر بودند،وفاداریشان را یا به برنده مزایده عرضه می کردند یا به طور دل بخواه، به آن طرف معامله که پول بیشتری می داد.پس، با توجه به پیش از دوره ئه دومی توان پیشنهاد کرد که اگرچه یک اخلاق متمایز بوشی بر اساس یک وفاداری مطلق در حال شکل گرفتن بود،اما بسیاری از سپاهیان فقط اطاعت مشروطشان را به مخدومان اسمی شان عرضه می کردند، و به این رابطه از زاویه شرطهای آن شبه پیمان توجه داشتند وقویا منافع شخصی خود را دنبال می کردند. بی ثباتی الگوهای وفاداری بوشی هم علت و هم معلول پدیده «سرنگونی فرادستان به دست فرودستان » (گه کوکوجو) بود، که یک سیمای برجسته ژاپن قرون وسطا بود.

انتقال به بوشی دو توکوگاوا

شاید آشکارترین تجلی ادبی روح جنگاوری یا سپاهی گری در دوره انتقالی جنگ و اتحاد به رهبری تویوتومی هیده یوشی و توکوگاوا ایه یاسو در اواخرقرن شانزدهم، به دست میاموتوموساشی در کتابش گورین نو شو(درحدود ۱۶۴۳ که با نام کتاب پنج حلقه در ۱۹۷۴ به انگلیسی ترجمه شد)فراهم آمد. او استاد شمشیرزنی و رونین(سامورایی بی مخدوم) و سرسپرده ذن و نقاش بود. این رساله ای است درباب استراتژی و هنر جنگ; جنگی است ماندگار برای سپاهیان در یک عصرآشفته. این اثر با وصف روشنی از مفهوم وجودی بوشی آغاز می شود: «بارهاگفته اند که طریقت سپاهی مشتمل است بر قبول ثابت قدم مرگ. اما این هنرمنحصر به سپاهیان نیست; چه رهروان و زنان و دهقانان نیز می توانند دلیرانه واز روی حس وظیفه و یا شرم با مرگ رویارو شوند. فرق راستین بوشی در به کار بردن استراتژی نظامی است در غلبه بر مردان دیگر، خواه در نبرد تن به تن باشد و خواه در رویارویی گروهی، وبدین سان برای مولا و خودش کسب افتخار می کند.»

اما حتی در دوره خود میاموتوموساشی هم شدیدا داشت از استقلال و ماجراجویی نظامی کم می شد، چون هیده یوشی، ایه یاسوو دای میوهای اقماری آنان و حکام ولایات سیاست هایی آورده بودند مبنی بر خلع سلاح روستاییان وجداکردن سپاهیان اززمین و نشاندن آنهادر ارگ ها که اکثرشان آن جا باجیره برنجشان وظیفه خوار شده بودند. سامورایی ها که از نظارت مستقیم بر زمین و کشاورزی بریده شده بودند و در عصر بالا رفتن قیمت ها به جیره های ثابت تنزل پیداکرده بودند و با فرصت های پیشرفت که از راه جنگ به دست می آمد، که این هم با سیاست انزوای ملی و صلح توکوگاوامحدود می شد، برای بقایشان روزبه روزبیش از پیش به شوگون سالاری یا به حکومت های ولایتی آنان وابسته می شدند. در نتیجه، بیش از عصر پیشین جنگ ها مستعد فشارهایی برای ابرازوفاداری یکجانبه بودند. سامورایی ها که در طی صلح طولانی توکوگاوا دربالاترین رده سلسله مراتب بودند، به تدریج از مردان جنگ آزموده تبدیل می شدند به نخبگان حکومتگر، که بیشتر وقتشان یا به رتق و فتق اموراملاکشان می گذشت، یا به اسباب تشریفاتی ملازمت تناوبی سالانه(سان کین کوتایی) در ایتخت شوگونی ئه دو (توکیو کنونی). با آن که نماد برتری سامورایی بستن دو شمشیر به کمر بود،نقش تازه آنان به عنوان سپاهی – حاکم در قیاس آگاهانه با نخبگان حکومتگرچینی، یعنی شی، تقویت و تعریف می شد، و این را رژیم توکوگاوا از آموزه نوکنفوسیوسی و یکی دانستن فضایل فئودالی با فضایل چینی پذیرفته بود.

بوشی دو، به عنوان نظام اخلاقی وکیش جنگاوری طبقه «رام » سامورایی،بیشتر در اقلیم نسبتا ثابت اجتماعی وعقلی ژاپن عصر توکوگاوا به بار نشست تا در زد و خورد عصر جنگ ها. چندان تعجب آور نیست که هم سوی با منش دوگانه سامورایی دوره ئه دو، بوشی دو هم منش دوگانه ای از خود نشان دهد. سنت آرمانی شده قرون وسطایی وفاداری مطلق و میل به مردن در راه مخدوم همچنان باقی بود، اما حالا از اخلاق کنفوسیوسی پربار بود. شیواترین تجلی سنت بنیادی بومی در اثر کلاسیک بوشی دو به نام هاگاکوره (۱۷۱۶) نمودارشد، که تفکرات یاماموتو تسونه تومواست که یک سامورایی از ولایت ساگا(استان کنونی ساگا) بود. تسونه توموافسوس می خورد که چرا در آرزویش برای سپوکو،

(

Seppuku

)

یا خودکشی(هاراکیری) در مرگ سرورش ناکام ماند- و این رسمی بود معروف به جون شی -از این رو از توکوگاوا دلسرد شده بود،چراکه در پی نظم اجتماعی آن راغیرقانونی دانسته بود. بن مایه اصلی هاگاکوره در این جمله خلاصه شده است: «بوشی دو طریقت مردن است. »این زیبا کردن مرگ فداکارانه – خواه «مرگ در زندگی » در راه خدمت دور ازخودپرستی به مخدوم باشد و خواه سپوکو یا آیین مرگ تن به طریق شکم دری- که به عنوان تجلی نهایی مردانگی جلوه می کند – خیلی دور از آن میل به اظهار نفس و پیروزی است که در گورین نو شو موساشی بیان شده است. بنا برهاگاکوره، آرمان سامورایی و جوهربوشی دو در خدمت فداکارانه یاازخودگذشتگی تجلی می کند: «چون به خدمت مخدوم درآید باید که او رابی هیچ پروای نفس خویش خدمت کند.خود اگر او را از در رانده باشند یافرموده باشندش به سپوکو، باید که آن راخدمتی به خداوندگار خویش شمرد وباید، در هر جا که هست، از دل نگران سرنوشت سرای مولای خویش باشد.چنین باید باشد روح بنیادین سامورایی نابه شیما [ی ولایت ساگا]. تا آن جا که می دانم، هرگز خیال بوداییت به سرنداشتم، که سزاوار آن نیستم، امابه تمامی آماده ام که هفت بار چون سامورایی نابه شیما زاده شوم تا روزبهی این ولایت را به کار آیم.»

سنت کنفوسیوسی شده بوشی دو راتاریخ نگارانی چون ناراموتو تاتسویا(متولد یا ۱۹۱۳) و ساگارا تورو (متولد۱۹۲۱)، شی دو

shido

طریقت شی،دانسته اند. این معنا نخستین بار درنوشته های یاماگا سوکو، دانشمندسامورایی و استراتژیست نظامی، بیان مشروح یافت. او بر این تاکید می کرد که سامورایی، برای توجیه وجودش درجامعه توکوگاوا که در آن نه می بایست می جنگید و نه در تولید سهمی داشته باشد، یک وظیفه پیش رو داشت که خود را وقف رهبری اخلاقی و سیاسی جامعه کند. آنان می بایست هم هواخواه هنرهای غیر نظامی و هم نظامی باشندکه هر دو فضایل کنفوسیوسی و فئودالی را مجسم می کنند و در عمل، طریقت هنراخلاقی را در اعمال حکومت تحقق می بخشند: «پیشه سامورایی تفکر به منزلت خود در جامعه است، به جاآوردن خدمت وفادارانه به مخدوم خویش است اگر دارد و عمق بخشیدن به وفاداری خود اوست به بند وپیوندهایش با دوستان و با ملاحظه بجای مقام خویش است و بیش از همه،وقف خویش است به وظیفه اش. اماانسان در زندگی خواه ناخواه درگیرتعهدات میان پدر و فرزند، برادربزرگ تر و کوچک تر، و شوهر و همسرمی شود. اگرچه اینها تعهدات اساسی هر کسی در روی زمین است، اماکشاورز و صنعت گر و بازرگان از پیشه خود فراغتی ندارند; از این رونمی توانند همیشه همداستان با آن تعهدات عمل کنند و طریقت را به طورکامل نشان دهند. سامورایی از پی