فایل پاورپوینت کامل دانشجویان و انقلاب فرهنگی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل دانشجویان و انقلاب فرهنگی :

اندیشه جامعه

گفت وگو با دکترمحمد ملکی، ش ۲۵ – ۲۷

چکیده: آقای محمد ملکی که ریاست شورای مدیران دانشگاه تهران را در ابتدای پیروزی دانشگاه بر عهده داشته است، در این گفتار به چگونگی شکل گیری پدیده تعطیلی دانشگاه و شکل گیری شورای انقلاب فرهنگی اشاره می کنند و دیدگاه های انتقادی خود را در خصوص روند فعالیت دانشگاه ها بیان می کنند

.

برای اینکه جنبش دانشجویی و فضای اوایل انقلاب را در دانشگاه ها درک کنیم، ضروری است به تاریخ دانشگاه ها نظری داشته باشیم . می دانیم که در رژیم مشروطه سلطنتی و در سال ۱۳۱۳، دانشگاه تهران افتتاح شد و پس از آن دانشگاه تبریز و سپس دانشگاه جندی شاپور و پس از آن دیگر دانشگاه ها، یکی پس از دیگری، افتتاح شدند

.

در شرایط غیرعادی که تمامی ارکان مملکت تعطیل بود و هیچ یک از دستگاه ها وضعیت مطلوب نداشت، آقای خمینی، که رهبری انقلاب را به عهده داشت، به مرحوم مهندس بازرگان – نخست وزیر دولت موقت – دستور داد که مملکت باید به وضع عادی برگردد و نخستین جایی که باید بازگشایی شود، دانشگاه هاست که از طریق آن، مدرسه ها و بازار و کارخانه ها و دیگر اداره ها نیز بازگشایی می شوند و از اعتصاب و رکود درمی آیند . این دستور و اصرار آقای خمینی بود که دانشگاه ها، که مرکز انقلاب بودند، باید سریعا بازگشایی شوند

.

به این جانب نیز توسط مهندس بازرگان و با وساطت عده ای دیگر، ریاست دانشگاه تهران پیشنهاد شد که در ابتدا من نپذیرفتم; اما با کشمکش های بسیار سرانجام مرحوم طالقانی از من پرسید: تو مقلد چه کسی هستی؟ پاسخ دادم: مشخص است آقای خمینی، و مرحوم طالقانی به من گفتند: ایشان امر می کنند که تو ریاست دانشگاه تهران را بپذیری، و من سرانجام پذیرفتم

.

به یاد داشته باشیم که در آن هنگام، ۲۴ هزار دانشجو و دوهزار استاد در دانشگاه بودند که همه، حتی کارمندان دانشگاه، در آن وضعیت انقلابی خود را «چه گوارا» و قهرمان می دانستند . در این شرایط مغشوش، در چهار روز دانشگاه تهران که دانشگاه مادر بود بازگشایی شد; درحالی که در همان هنگام، شش تانک در داخل دانشگاه وجود داشت و پرچم سرخ رنگ بر فراز دانشکده فنی در اهتزاز بود

.

در آن زمان، هر دانشکده ای در اختیار دسته و گروه و سازمانی قرار داشت و مسجد دانشگاه هم محل کمیته شمرده می شد . در این شرایط، حکم انتصاب من به ریاست دانشگاه تهران، توسط نخست وزیر دولت موقت صادر شد

.

در انتخاباتی که برای شوراهای هماهنگی به عمل آمد، تمام کاندیداها یا به مجاهدین خلق و یا به فدایی ها و چپ ها وابسته بودند و این برای حزب جمهوری اسلامی که چهار روز پس از انقلاب به وجود آمده بود، آن انتخابات قابل تحمل نبود . اینها واقعیت های تاریخی است که نه برای حزب جمهوری اسلامی و نه برای سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی که در اواخر فروردین ۵۸ اعلان موجودیت کرده بود، آن انتخابات قابل تحمل نبود و این دو سازمان، به مرور، تمام قدرت ها را به دست گرفتند: قدرت سیاسی در اختیار حزب جمهوری اسلامی و قدرت های امنیتی، اطلاعاتی و سپاه و غیره … در اختیار سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی قرار گرفت، و اکنون بیشتر سران دوم خردادی و اصلاحاتی از آن گروه ها هستند . این ها وقتی دیدند همه چیز، به غیر از دانشگاه، در اختیار آنهاست، نقشه کشیدند و آن مسائل و توطئه ها پیش آمد که آقای آیت – دبیر سیاسی حزب جمهوری اسلامی – گفته بود باید دانشگاه ها بسته شوند

.

عده ای از گروه های مختلف، درخواست تعطیلی دانشگاه ها را داشتند که در این شرایط، ما به عنوان شورای مدیران دانشگاه، خدمت آقای خمینی رسیدیم . ایشان پس از شنیدن نظرهای موافق و مخالف، نظر مرا تایید کردند

.

به یاد دارم در عید سال ۵۹، خدمت آقای خمینی رسیدم و گزارشی از وضعیت دانشگاه تهران ارائه دادم . ایشان از مدیریت دانشگاه تقدیر کردند و فرمودند که تنها کاری که من می توانم برای شما بکنم، دعاست . ناگهان چند ماه بعد، دانشگاه تهران و به تبع آن، دانشگاه های سراسر کشور بسته شدند و علت این امر، اراده قوی ای بود که با استفاده از اهرم های قدرت، سعی داشت تمامی امور جاری کشور را به دست بگیرد . جالب آنکه گروه های به اصطلاح «اصلاح طلب » امروز در آن هنگام از رادیکال ترین افراد بودند که در بسته شدن دانشگاه ها به بهانه اسلامی کردن فضا نقش داشتند . به عنوان مثال، دفتر تحکیم وحدت، که امروز از داعیه داران آزادی در دانشگاه هاست، خود از عوامل انحلال موقت دانشگاه ها بود و حتی یکی از سران جبهه دوم خرداد [. . ]. خود از کسانی بود که اصرار داشت برای اسلامی کردن دانشگاه، نخست باید دانشگاه را تعطیل کرد و این مکان را از گروه های مختلف پاک سازی نمود

.

حال که ریشه های انقلاب فرهنگی بیان شده است، باید پس از سال ها، پیامد آن را بررسی کرد . من برای بررسی پیامد انقلاب فرهنگی پس از ۲۱ سال، به مقاله ای از روزنامه همشهری مورخ ۱۹ خرداد ۸۱ استناد می کنم . در این مقاله، آقای علی رضا مرادی

–

مسئول دفتر مشاوره وزارت علوم – پس از ذکر مسائل مبتلابه جامعه دانشجویی، به صراحت اظهار می کند که «اکنون پدیده اعتیاد، به عنوان مسئله ای فراگیر، وارد دانشگاه ها شده است; درحالی که بیست سال پیش، چنین مسئله ای وجود نداشت . امروزه در بیشتر خوابگاه های دانشجویی، طبقه ای مخصوص به مصرف مواد مخدر وجود دارد» . در همین مقاله که با نام «دانشجویان طعم گیلاس را فراموش کرده اند» نوشته شده است، ناباورانه خبر خودکشی دویست دانشجوی کشور را می خوانیم

.

این گزارشی کوتاه از پیامد انقلاب فرهنگی است . متاسفانه این تنها گوشه ای از وضعیت فرهنگ این مملکت است که در کل، بیانگر بحران مدیریت فرهنگی در آموزش عالی است . در پایان باید بگویم تا هنگامی که مانند همه جای دنیا، دانشگاه ها از حکومت ها (هر نوع حکومتی) مستقل نشوند و به جای روش انتصاب، به شکل انتخابی اداره نشو